Έστω...

Διάβασα προχθές στην Ελευθεροτυπία για μια ανθρωπιστική οργάνωση που ταΐζει μόνο όσους μένουν στους καταυλισμούς της. Σε αδέσποτους ανθρώπους, δεν δίνει φαγητό. Θυμήθηκα τη φράση εκείνου του μαθητή του Μαρτσέλο Ντ’ ‘Ορτα από το Αρζάνο για τον Μπερλουσκόνι: «Αυτός είναι δισεκατομμυριούχος μόνο για τον εαυτό του και για την οικογένειά του, αλλά για τους άλλους δεν είναι». Κι αυτή η ανθρωπιστική οργάνωση αντιμετωπίζει το ίδιο πρόβλημα. Η ανθρωπιά της δεν ξεπερνάει τα όρια. Την προσφέρει μόνο σε επιλεγμένους Αϊτινούς. Να υπάρχουν άραγε κριτήρια; Να είμαστε άνθρωποι, αλλά μέχρι ενός σημείου.