Είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα….

Είναι μια δύσκολη εποχή. Όλοι το λένε. Όλοι τη δυσκολεύουν ακόμα περισσότερο. Έχει γίνει σαν μια βουτιά τεράστιας δυσκολίας στις καταδύσεις, που ο κίνδυνος να βρεις με το κεφάλι σου το βατήρα, είναι αυξημένος. Δεν μπορείς να τον παραβλέψεις. Όσες κι αν έχεις βλέψεις για 700 ευρώ και πάνω. Όσο πρωθυπουργός κι αν είσαι και νιώθεις Λουγκάνης. Ακόμα και ο αξεπέραστος Ελληνοαμερικανός είχε κάνει ένα λάθος υπολογισμό χτυπώντας το κεφάλι του στη Σεούλ, το 1988.
Ένα τέτοιο μικρολαθάκι έκανε ο Καραμανλής και χτυπάει ακόμα το δικό του. Η Έκθεση ήταν ο τόπος του αλαζονικού εγκλήματος και το τελειωμένο ΠΑ.ΣΟ.Κ πέρασε μπροστά με τον Γιώργο Παπανδρέου να οδηγεί στα όρια το κατσαριδάκι του. Τα μέτρα για τους χαμηλόμισθους την επόμενη μέρα κατέδειξαν την επικινδυνότητα και την έλλειψη ευαισθησίας αυτής της κυβέρνησης.
Ο πεσιμισμός δεν μας ταιριάζει όμως. Δεν μας άρεσε ποτέ η ποίηση της Πολυδούρη. Και ευτυχώς, επειδή στον πολιτισμό και στα θέατρα, βρίσκουμε τη διασκέδαση και τη χαρά που αναζητούμε. Οι παραστάσεις και η τέχνη γνωρίζουν μια απροσδόκητη άνθηση και βγάζουν τους πολίτες της χώρας από τα σπίτια τους. Μάλιστα, προς επίρρωση των επιχειρημάτων μου, οι θίασοι έχουν μεταφερθεί σε αίθουσες που πραγματοποιούνται συνεδριάσεις κεντρικών επιτροπών πολιτικών κομμάτων. Με ταχυδακτυλουργικό τρόπο ο πρωταγωνιστής όχι μόνο παριστάνει τον πρωθυπουργό, αλλά του μοιάζει κιόλας. Πραγματικά αξιοθαύμαστη αυτή η προσπάθεια που γίνεται προς αποπροσανατολιστική κατεύθυνση. Τα έργα που ανεβάζουν έμπειρες θεατρικές ομάδες, διαπνέονται από τη φιλοσοφία του Γκέμπελς ο οποίος εκτός από φασίστας, θα ήταν και μετρ του φλερτ αφού δίδαξε πως: «Δεν μιλάμε για να πούμε κάτι, αλλά για να έχουμε ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα». Και να σου χειροκρότημα και αποθέωση για τον ερμηνευτή.
Την κότα στην μπλε ταινία έπαιξε υποτονικά ο Τατούλης ενώ τον άσωτο υιό ενσάρκωσε συγκινητικά ο Βύρων Πολύδωρας. Σούζα όλοι μπροστά στον αρχηγό που έβγαζε αφρούς μεταφέροντας μας-καλοσύνη του- σε ακρογιάλια που βλέπουμε με τα κιάλια.
Στο πολιτικό σκηνικό(πριν περιγράφαμε το επικοινωνιακό), ο κομμουνισμός φαίνεται να ενισχύεται στις προτιμήσεις των ψηφοφόρων. Το βλέπεις παντού, το νιώθεις στην ατμόσφαιρα, ότι η ανάκαμψη του Μαρξ επηρεάζει την καθημερινότητα μας. Ιδιοκτησία δεν υπάρχει πια. Τα σπίτια που ζούμε μας τα έχει παραχωρήσει η Εκκλησία και ο ηγούμενος Εφραίμ. Εκείνη ελέγχει τα πάντα με αδιαμφισβήτητο σεβασμό προς όλους τους χριστιανούς που και κάτι ελιές που θα μου γράψει ο παππούς μου στην Κρήτη, αισθάνομαι πως ανήκουν στη Μονή Τοπλού ή ότι τέλος πάντων όπως και να ‘χει, οφείλω κάποια στιγμή να επισκεφτώ μία συμβολαιογράφο για τη μεταβίβαση. Μαμά σου ‘ρχομαι!
Η τηλεδημοκρατία είναι η μόνη που λειτουργεί κανονικά. Τα Σαββατοκύριακα μόνο υπολειτουργεί αλλά και οι μεγαλοδημοσιογράφοι άνθρωποι είναι και έχουν δικαίωμα να χαρούν τα σπίτια τους. Αν σταματήσουν να εκπέμπουν τα παράθυρα, βγείτε στα δικά σας-αν δεν σας έχει πάρει ακόμα το σπίτι η τράπεζα, και χαιρετήστε τα τανκς στους δρόμους. Κρύψτε γρήγορα τον ερωτικό Πάριο που τραγουδάει Θεοδωράκη. Οι ομοιότητες με την αμερικανική συνταγματική εξουσία έτσι όπως την περιγράφει ο ιστορικός Τζέφρει Κ. Τιούλις είναι τρομακτικές: «Κυβερνά ένα είδος κυβέρνησης από συνέλευση χωρίς μια πραγματική λαϊκή συνέλευση. Σε αυτήν την φανταστική συνέλευση, η τηλεόραση μιλάει στον πρόεδρο με μεταφορές που υποτίθεται ότι εκφράζουν τις γνώμες ενός φανταστικού λαού. Και ο πρόεδρος απαντά σε αιτήματα και διαθέσεις που δημιουργούν τα μίντια με μια ρητορική που προορίζεται να χειραγωγήσει τα λαϊκά πάθη μάλλον παρά να εισαγάγει τους πολίτες σε μια πολιτική συζήτηση». Σας θυμίζει τίποτα;
Το θετικό, εκτός από τη σύμπραξη Μουτσινά και Ζαρίφη, είναι ότι ο Μπους φεύγει. Αυτόν θα εννοούσαν ο Ντίκενς και ο Σίλερ όταν ο ένας διαβεβαίωνε ότι «με τη βλακεία και την καλή πέψη μπορεί κανείς να αντιμετωπίσει πάρα πολλά πράγματα» κι ο άλλος ότι «ενάντια στη βλακεία κι οι ίδιοι οι Θεοί πολεμάνε μάταια».
Οι αμερικανικές εκλογές δεν παύουν να αποτελούν σε μεγάλο βαθμό τη μόνη στιγμή αισιοδοξίας για τον πλανήτη. Οι προσδοκίες για μία ανθρωπινότερη πορεία του κόσμου στηρίζονται σε αυτή τη στιγμή. Υπάρχουν όμως λόγοι αισιοδοξίας;
«Όλοι μας στην καθημερινή κουβέντα μπορεί να πούμε ότι ο τάδε μας φαίνεται λίγο χαζός» λέει ο Έκο. «Αν όμως ζητήσουν τυπικά τη γνώμη μας είμαστε έτοιμοι να αλλάξουμε στάση επειδή θα νιώσουμε υπεύθυνοι και πιθανότατα θα πούμε ότι τον κ. τάδε δεν τον γνωρίζουμε αρκετά, αλλά εκ πρώτης όψεως, μας φαίνεται καθωσπρέπει άνθρωπος». Αυτό συμβαίνει στην περίπτωση του Μακ Κέιν.
Η -ούτε στρώμα να πλαγιάσω ούτε φως για να διαβάσω- προεκλογική του εκστρατεία που στηρίχτηκε εν πολλοίς στην αιχμαλώτιση του στο Βιετνάμ δεν φαίνεται να αποδίδει. Πολλά τα σπίτια, πολλά τα αυτοκίνητα και πώς να πείσει ότι πάσχει από το λεγόμενο κατοχικό σύνδρομο; Θέλουμε να πιστεύουμε όμως πως αν παρακολουθούσε λίγο παραπάνω Fox ο πρόσφατα αποπεμφθείς βουλευτής της Ν.Δ θα έμενε για πάντα υπουργός. 50 ακίνητα χωράνε δε χωράνε έναν Βουλγαράκη θα αποφαινόταν ο φτωχός λαός. Ωστόσο παρά τα ανύπαρκτα προτερήματα του και την προχωρημένη ηλικία του, καλά κρατιέται στις δημοσκοπήσεις που τρελαίνουν τους ψηφοφόρους με τις εβδομαδιαίες διακυμάνσεις τους.
Στο παιχνίδι ο Ρεπουμπλικάνος υποψήφιος έριξε την παγκοσμίως άγνωστη μισή γυναίκα-μισή Πέιλιν για να φρενάρει την κούρσα του Ομπάμα. Η Σάρα, κυβερνήτης της Αλάσκα για 20 μόλις μήνες, όταν ανοίγει το στόματάκι της, κάνει την Κατερίνα Παπακώστα να μοιάζει με την Λόρα Ινγκλς στο «Μικρό σπίτι στο Λιβάδι».«Αν σκεφτείς πόσο μεγάλη είναι η νύχτα στην Αλάσκα, η εμπειρία της αντιστοιχεί με 36 χρόνια στη Γερουσία» είπε ο Steven Colbert στην εκπομπή του και γελάω ακόμη…
Μια εξουσία έτσι όπως την διείδε ο Τόκβιλ όπου ο «αφέντης θα ήταν απολύτως ευχαριστημένος που οι άνθρωποι μπορούν να χαίρονται, αρκεί να μη σκέφτονται τίποτε άλλο εκτός από το να χαίρονται», απομακρύνεται εξαιτίας της οικονομικής ύφεσης που αγγίζει όλο και περισσότερο τη μεσαία τάξη. «Μόνο η εξουσία μπορεί να σταματήσει την εξουσία» έγραψε κάποτε ο Μοντεσκιέ. Και η νέα εξουσία βρέθηκε και στηρίχτηκε στην αφέλεια μας. Μας καλύπτει απόλυτα το σχόλιο του Βάλερστάιν: «Ο φιλελευθερισμός ανακαλύφθηκε για να αντιμετωπίσει τη δημοκρατία. Η δημοκρατία είναι στη βάση της αντιεξουσιαστική. Είναι η απαίτηση για ίσο λόγο στην πολιτική διαδικασία σε όλα τα επίπεδα και ίση συμμετοχή στο κοινωνικοοικονομικό σύστημα ανταπόδοσης. Ο μεγαλύτερος φραγμός σε αυτήν την ώθηση υπήρξε ο φιλελευθερισμός με την υπόσχεση του για σταθερή πρόοδο». Στην Ελλάδα η κυβέρνηση δεν έχει ενημερωθεί για τις τελευταίες εξελίξεις και θα τα πουλήσει όλα σε έμπιστους ιδιώτες της Εκκλησίας.
Για να επιστρέψουμε στην Αμερική, το ερώτημα είναι το εξής: Είναι ο Ομπάμα ο μεσσίας; Ο Μπερνάρ Ανρί Λεβί τον παρακολουθεί στις αρχές της εκστρατείας για το χρίσμα και γράφει στο American Vertigo: « Παρατηρώ τις κινήσεις του, κινήσεις ενός υπέροχου αλήτη διασταυρωμένου με τον King of America. Ξανασκέφτομαι εκείνο το άρθρο όπου διάβασα ότι Μπαράκ στα σουαχίλι σημαίνει ευλογημένος. Κι αισθάνομαι πως ό,τι κι αν λέει, υπάρχει κάποιου είδους απάτη σε αυτήν την απόσταση που παίρνει απέναντι σε όλες τις κοινότητες. Ο πρώτος μαύρος που κατάλαβε ότι δεν έπρεπε πλέον να ποντάρουν στην ενοχή αλλά στη γοητεία; Ο πρώτος που θέλει αντί να κατηγορεί την Αμερική, να αποτελέσει υπόσχεση για το μέλλον της;».
Οι συγκρίσεις με τον Κένεντι ή τον Κινγκ έχουν συνθέσει ένα προφίλ παντοδύναμο που κερδίζει σε ψήφους και στο υποσυνείδητο των Αμερικανών. Εμένα, που δεν πιστεύω στα θαύματα εκτός από εκείνα με τις εικόνες που πάσχουν από δακρύρροια, μου θυμίζουν το ατυχές σχόλιο της Gazzetta dello Sport όταν ο Θοδωρής Ζαγοράκης πήγε να παίξει στην Μπολόνια. Ο Έλληνας παίκτης, με τις δάφνες του πρωταθλητή Ευρώπης, κέρδισε μια τιμητική μεταγραφή στο πιο δύσκολο πρωτάθλημα του κόσμου, αλλά σίγουρα δεν ήταν ο «Έλληνας Μπάτζιο», τίτλος ρεπορτάζ εκείνης της περιόδου, ενθουσιασμένου Ιταλού δημοσιογράφου.
Ο κορυφαίος αμερικανός κοινωνικός φιλόσοφος του ύστερου 20ου αιώνα, ο Τζον Ντιούι, αποφάνθηκε ότι «πολιτική είναι η σκιά που ρίχνουν στην κοινωνία τα μεγάλα συμφέροντα». Και δεν θα υπάρξει ποτέ πιο αποδοτικός υπηρέτης των σκιών από τον Πλανητάρχη. Το γράφει υπέροχα και ο πάντα επίκαιρος Τερζάκης «Άλλη μια αντίφαση του πολιτισμού: Απαιτεί τη αρετή ενώ καταργεί όλες τις αντικειμενικές δυνατότητες της. Αξιώνει τη δημιουργία ξένων στο ανθρώπινο. Για να μάθουμε που πηγαίνει ο κόσμος, θα μας χρειάζονταν προφήτες, μεγάλοι οραματιστές. Αλλά πώς να υπάρξουν, αφού σκοτώνουμε μέσα στο αυγό το είδος τους με καταιονισμούς από φως τεχνητό, που καίει τα πάντα;» Μην περιμένετε τον Ομπάμα λοιπόν να αποτελέσει τη λαμπρή εξαίρεση. Ο πρώτος που διαχειρίστηκε λανθασμένα την εξουσία ήταν άλλωστε ο Θεός.
Στη γη ο κόσμος πεινάει. Κι αν η στιγμή του πυρηνικού ολέθρου για τις τράπεζες και την οικονομία έφτασε τώρα, οι κατσαρίδες είχαν κατακλύσει τα νοικοκυριά από καιρό… Η ώρα που περίμεναν για να κάνουν τη ζωή τους είχε περιέργως προηγηθεί. Ήταν στα σπίτια μας, στα χρηματιστήρια, στις καρέκλες. Απλά εμείς δεν τις βλέπαμε. Και επειδή έτρεχαν, δεν τις προλαβαίναμε. Αφού λοιπόν δεν πρόκειται ποτέ να γλιτώσουμε από αυτές, καιρός να δώσουν λογαριασμό. Έχει μείνει κανένας άνθρωπος; Είναι κανείς εκεί; Έχει μείνει λίγο ακόμα εντομοαπωθητικό…

Αδιόρθωτος!

Η κυρία Μαγγίνα είπε: «Εμείς τουλάχιστον δεν είχαμε offshore». Τους έτρωγε πολύ χρόνο η φροντίδα του αναψυκτηρίου, που δεν προλάβαιναν. Αφυδατωμένος επέστρεψε στα στούντιο του Άλφα ο ηρωϊκός Πίκος Απίκος του σταθμού καθότι αναψυκτικά τέλος

Ο Κιμ Γιονγκ Ιλ, ηγέτης της Βορείου Κορέας, αγνοείται. Οι φήμες λένε ότι έχει πεθάνει και κυβερνά ο σωσίας του. Ο αντίκτυπος της είδησης ήταν τεράστιος στην Ελλάδα αφού το ίδιο πρέπει να συμβαίνει και εδώ. Δεν κυβερνούν οι υπουργοί της κυβέρνησης αλλά οι ανήθικοι σωσίες τους.

Το ΠΑΣΟΚ σοκαρίστηκε για τη Μονή Βατοπεδίου. Μερικοί δεν γνώριζαν καν την ύπαρξη της.

Η Πέιλιν σκότωσε τον πρώτο της λαγό στα 10 και ο Βουλγαράκης σύστησε την πρώτη του off shore στα 12…

Ο πρωθυπουργός κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί δεδομένου ότι δεν διαθέτει καμία εξουσία. Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας έχει μεγάλη εξουσία. Μιλά ελεύθερα και δεν έχει καθήκοντα. Ο πρωθυπουργός έχει τα ίδια καθήκοντα αλλά δεν μπορεί να μιλά χωρίς το δημοσκόπο του. Η δυστυχία του να είσαι πρωθυπουργός είναι αφόρητη. Να υπενθυμίσουμε σε όσους πιστεύουν ακόμα σε θεσμούς εκτός των Γυναικών της χρονιάς, ότι ο Καραμανλής είναι περισσότερο μύθος παρά πραγματικότητα. Έτσι εξηγείται και το ότι είναι καταλληλότερος…Οι ώρες κυβερνητικής ησυχίας έχουν περάσει ανεπιστρεπτί.

Προς κύριο Γιώργο Παπανδρέου: Δεν χρειάζεται να αντιπολιτεύεσαι κάτι που αυτοκαταστρέφεται.

Αυλαία: «Γιώργο φύγε. Μη το κάνεις πιο δύσκολο απ’ ότι είναι…Και εγώ θα πω για το έργο σου στα λιμάνια. Δε θα σε αφήσουμε μόνο. Ούτε εμείς ούτε η Μονή. Ήσουν αναντικατάστατος (μέχρι που είδα τον Παπαληγούρα). Ευτυχώς που όλες αυτές οι απόπειρες πολιτικής εξόντωσης υπουργών της κυβέρνησης μου αποτυγχάνουν. Οι γάτες της πολιτικής είναι εφτάψυχες. Σε καλή μεριά Γιώργο μου»!

Γερμανικό...

Το 'ξερα ότι αυτή η παιδική χαρά θα μου δημιουργούσε πρόβλημα...Απέναντι από τη σκοπιά μου, εξοπλισμένη πλήρως! Παρακολουθούσα τα παιδάκια να επινοούν από την αρχή το παιχνίδι! Εμείς, οι πιο μεγάλοι, επινοούμε τον εχθρό εφόσον δεν μας βρίσκεται κάτι σε Γκρουέφσκι εύκαιρο! Τα παρατηρούσα! Χαιρόμουν για αυτά, ντρεπόμουν για μένα! Γεμιστήρα εγώ, τραμπάλα αυτά, αλεξίσφαιρο ο Μιχάλης, τσουλήθρα εκείνα! Μαζί τους ήμουν όλο το δίωρο! Άσκοπος σκοπός! Το πουλί από το δέντρο με κορόιδευε και αυτό! Το ηλιοβασίλεμα με αποτελείωνε! Πήραμε τη ζωή μας λάθος!
Τα καλά νέα πάντως έρχονται από ψηλά. Ο Θεός συγχωρεί! Ναι, ο στρατός προσπαθεί να σε κάνει μαλάκα....Αν είσαι άντρας, τον αντιμετωπίζεις με επιτυχία! Καλές βουτιές φίλοι μου!

Αυτός είναι στρατός!!!!

Υπάρχουν φορές που η είδηση τα λέει όλα. Σπάνια, μα συμβαίνει και αυτό! Σκεφτόμουν χθες γιατί ελέγχει ο στρατός το ξύρισμα και το γυάλισμα...Η απάντηση που έδωσα μου ήρθε φυσικά: Μέχρι εκεί μπορεί να δει...Στο site των Νέων διαβάσαμε:

"ΜΙΑ ΝΕΑ υπόθεση κτηνωδίας με πρωταγωνιστές Βρετανούς στρατιώτες στο Ιράκ, την οποία αποκάλυψε χθες η εφημερίδα «Ιndependent», συγκλονίζει τη Βρετανία. Το περιστατικό σημειώθηκε πριν από πέντε χρόνια στη Βασόρα και είδε το φως της δημοσιότητας μετά την καταγγελία ενός 19χρονου Ιρακινού ότι Βρετανοί στρατιώτες τον είχαν υποχρεώσει να κάνει στοματικό έρωτα σε έναν άλλο κρατούμενο, όταν ήταν μόλις 14 ετών. Όπως διηγείται στην εφημερίδα ο «Χασάν», η βρετανική περίπολος τον συνέλαβε καθώς εκείνος προσπαθούσε να κλέψει γάλα μαζί με έναν φίλο του από μια αποθήκη. Αφού τον χτύπησαν, τον υποχρέωσαν να βγάλει τα ρούχα του. «Μας έβαλαν να αγκαλιαστούμε. Διασκέδαζαν καθώς μας ταπείνωναν και μας κακοποιούσαν, εκείνη τη στιγμή ήθελα να είχα πεθάνει.
Έπειτα με έβαλαν να καθήσω με τον Ταρίκ και με υποχρέωσαν να του κάνω στοματικό έρωτα», αναφέρει. Μόνο αφού πέρασαν πέντε χρόνια ο Χασάν βρήκε το κουράγιο να μιλήσει για το επεισόδιο. Στο μεταξύ, είχε εγκαταλείψει το σχολείο κι έμενε κλεισμένος στο σπίτι του επειδή φοβόταν ότι θα τον αναγνώριζαν."

Πότε είπαμε παίρνω άδεια;

Δώσε μίζα στο χωριάτη!

"Ανελέητη επίθεση, λάσπη κατά κύματα, συκοφαντίες χωρίς όρια και αυτό γιατί πήγα με το γιο μου, όπως και χιλιάδες άλλοι Έλληνες να δούμε την εθνική μας ομάδα...Μέγα θέμα...Για μένα μεγάλη υποκρισία...Αυτό είναι το θέμα που απασχολεί τον ελληνικό λαό; Κακοδιαχείριση στον Οσε, με κατηγορούν και για ΟΤΕ, Έλεος πια...Τι συμβαίνει λοιπόν; Για ποιο λόγο γίνεται αυτή η επίθεση; Η άδικη επίθεση...Ποιοι κρύβονται πίσω της; Και τι επιδιώκουν; Να αποπροσανατολίσουν και να συγκαλύψουν τους πραγματικούς ενόχους; Να χτυπήσουν τον Λιάπη; Μήπως αυτά τα κέντρα έχουν άλλους σχεδιασμούς και απεργάζονται σχέδια για να εξυπηρετήσουν τα συμφεροντά τους; Και μέχρι πού θα φτάσουν; Ποια ακόμη μέσα θα χρησιμοποιήσουν; Ερωτήματα που πρέπει να απασχολήσουν όλους τους Έλληνες...".
Το παραλήρημα Λιάπη είχε κάτι από Νίξον! 1952, Υποψήφιος αντιπρόεδρος τότε, κατηγορήθηκε ότι πήρε 18.000 δολάρια από ψηφοφόρους! Βγήκε τότε για να αποκαλύψει ότι η Πατ δεν είχε καν βιζόν! Ένα σκυλί αποδέχτηκε ότι πήρε δώρο και αυτό το κράτησε γιατί το αγάπησαν τα παιδιά. Η μικρή το είπε Τσέκερς(εξού και Checkers speech). Ό,τι και αν έλεγαν, θα το κρατούσαν, είπε! Έτσι ακριβώς, τι σύμπτωση, και ο Λιάπης. Θα ξαναπήγαινε με το γιο του στην Εθνική. Πατρίς και Οικογένεια...
Αν τα κέντρα που πολεμούν τον Λιάπη είναι η Δικαιοσύνη, δικαίως απορεί και εξίσταται! Η μόνη μου αν θέλετε ένσταση ως προς την κυβέρνηση είναι η καθυστερημένη χρησιμοποίηση του στο Πολιτισμού. Έπρεπε να μπει νωρίτερα! Μερικοί θα διαφωνήσουν αλλά καύσωνα έχουμε, πρώτη μέρα μου είναι στη νέα μου μονάδα και ό,τι θέλω λέω! Για να ολοκληρώσω τη σύντομη παρέμβαση μου( δεν ξέρω πόσα χρόνια τρως αν σκοτώσεις παιδάκια σε Ίντερνετ καφέ και πρέπει να βρω την έξοδο επειγόντως), ο Μαρξ έλεγε ότι η θρησκεία είναι το όπιο των λαών; Ανολοκλήρωτο! Δεν τη πρόβαλες τη Siemens Καρλ μου, μας άφησες νωρίς καμάρι μου. Είσαι δικαιολογημένος!
Ιδεώδες και αυτοσκοπός, δύναμη και εξουσία. Το χρήμα τις κρατάει ζωντανές και εμείς καταγράφουμε απώλειες στα χρηματιστήρια, αυξήσεις ενώ κοιμόμαστε αγκαλιά με την ύφεση! Στο τζακούζι να σας κάτσουν, πατριώτες του χρήματος. Η πατρίδα όταν τη συνδυάσεις με την οικογένεια, προσφέρει λεφτά. Και έτσι το τρίπτυχο μας ολοκληρώθηκε!Με την ευχή μας...
Θα τα πούμε ρε! Στην επόμενη μέτρηση θα δείτε εσείς! Έχω καταλάβει ότι μόνο για τη δημοσκόπηση με έχετε! Ψέματα;

Γιατί τόσα λίγα;

Το ευτελές ποσόν των 5 εκατ. ευρώ έπαιρναν τα πολιτικά κόμματα από τη Siemens κάθε χρόνο. Ακόμα και οι 5 Έλληνες μαθητές που διακρίθηκαν στην μαθηματική Ολυμπιάδα, θα τα έχαναν μπροστά σε μια άσκηση δυσκολίας ελληνικής μίζας.

Και είναι καλοκαίρι και δεν μπορώ να θυμώνω. Αν θυμώσω, ζεσταίνομαι, χαμηλώνω το κλιματιστικό και κρυώνω. Αποφάσισα λοιπόν, αναλαμβάνοντας την ευθύνη που μου αναλογεί στον αγώνα της ενημέρωσης, να μην παρακολουθώ. Προτιμώ τη γαλάζια σημαία μιας παραλίας κοντά στην Αθήνα από τη γαλάζια σημαία της κάθαρσης του Πρωθυπουργού. Που όσο η δυσωδία θα αναδύεται ενοχλητικά αυξημένη εξαιτίας του καύσωνα, θα παριστάνει μόνος του το αποσμητικό χώρου. Άντε μαζί με τον Cool Alexi, που διαθέτει άνεση στο γυαλί και πείρα στις διαφημίσεις.

Δεν θα υπάρξει κάποια ιστορική στιγμή που όλα θα λειτουργήσουν τέλεια και ευτυχισμένα(Λάκαν). Συμφωνούμε σε αυτό. Δεν βρισκόμαστε όμως απλά μπροστά σε μία ήττα της Μεταπολίτευσης. Ζούμε και βιώνουμε την απόλυτη συντριβή της. Το τέλος των ονείρων, της αυταπάτης, της ηθελημένης μας άγνοιας, της ανάγκης μας στην ελπίδα. Η ξεψυχισμένη αντίδραση του κόσμου δε με προβληματίζει. Παρατεταμένο σοκ ή απογοήτευση, δεν έχει σημασία. Έχει και ο λαός δικαίωμα να πάρει προθεσμία να συνειδητοποιήσει τι του λένε, τι του έκρυβαν, να σκεφτεί με ποιον είναι…Αυτοί που δεν δικαιούνται προθεσμίες να απολογηθούν είναι οι Έλληνες πολιτικοί. Ίσως είναι η στιγμή να βάλουμε κανόνες στη ροή του πολιτικού χρήματος όπως πιστεύει ο Πάσχος Μανδραβέλλης. Στην Ελλάδα όμως ο πιο σίγουρος και ασφαλής δρόμος ήταν πάντοτε εκείνος της υποκρισίας.

Σε τέτοιες αδιέξοδες καταστάσεις, το ξεγύμνωμα φαντάζει ως η μόνη λυτρωτική λύση. Την ιδέα μας έφεραν απέξω 100 περίεργοι επιδειξίες ποδηλάτες στη συμπρωτεύουσα, διαμαρτυρόμενοι ακατανόητα για το περιβάλλον. Στην πιο μολυσμένη πόλη της Ευρώπης, οι κάτοικοι της, επειδή είναι συνήθως κλεισμένοι στο αυτοκίνητο με τέρμα το air-condition ή σε μπαρ και club, δεν έχουν καταλάβει κάτι. Τα καλοκαίρια τη βγάζουμε Χαλκιδική. Ότι θα έρχονται από το εξωτερικό για να διαμαρτυρηθούν για την ύπαρξη της πόλης μου, δεν το είχα φανταστεί.

Αυξήσεις φωτιά στα τιμολόγια της ΔΕΗ, στον πληθωρισμό, στο πετρέλαιο! Σε όλα!!

Και ενώ ο κόσμος καίγεται, η Βουλή χτενίζεται και βάζει δημοσκοπική λακ. Θα επιτρέπονται οι δημοσκοπήσεις μέχρι και 2 ημέρες πριν τις εκλογές. Η νέα ρύθμιση που θα φέρει η κυβέρνηση των σφυγμομετρήσεων θα μας απαλλάξει λένε από τις κακές φήμες που διέδιδαν ψευδή στοιχεία. Ενώ τώρα θα ξέρουμε τι θα γίνει. Η ψήφος μας, η τελευταία νησίδα στην επίφαση δημοκρατίας του πολιτεύματος μας, θα έχει προβλεφθεί. Οι καλές δημοσκοπήσεις θα σώσουν τη Δημοκρατία μας από επικίνδυνα προβλήματα. Και είναι πρόβλημα για τους πολιτικούς μας να μη ξέρουν τι σκεφτόμαστε. Πλέον δεν θα αγωνιούν παραπάνω από 48 ώρες. Τα καλά νέα συνεχίζονται!

Το Ανώτατο Δικαστήριο στην άλλη όχθη του Ατλαντικού απεφάνθη ότι αποτελεί συνταγματικό δικαίωμα του καθενός να οπλοφορεί. Χαράς ευαγγέλια για την NRA και τους νεκροθάφτες. Όπλο, κράνος, εξάρτηση διέταξε ο στρατηγός Μπους και οι καλοί φοβισμένοι Αμερικανοί ετοιμάζονται να φυλάσσουν εναλλάξ σκοπιές μέσα στις αυλές τους(μαμά και μπαμπάς τα δύσκολα νούμερα). Τουλάχιστον αν το Ιράν χτυπήσει τις ΗΠΑ θα μπορεί να υποστηρίζει ότι δεν χτύπησε αμάχους. Όλοι είναι μάχιμοι στο κυνήγι του αμερικανικού ονείρου. 301 και σήμερα! Ο Μπερλουσκόνι στην αγαπημένη μου Ιταλία κυνηγάει τους μετανάστες να τους πάρει αποτυπώματα. Γι’ αυτό δε θα σταυρώσουμε πάλι παίκτη φέτος, αφού φαίνεται πως μετά τον Ντρογμπά και τον Ετό, το βάζει στα πόδια και ο Αντεμπαγιόρ. Που είναι οι μπάφοι να τους πάρω στο Pro;

Μέσα στα έξοδα μας, όπως και να έχει, πρέπει να συνυπολογίσουμε και ένα ποσό που θα αφαιρέσουμε από την παιδεία- που παίρνει πολλά και φέρνει πίσω μόνο αντιδραστικά κωλόπαιδα- και θα το δώσουμε στις μίζες. Το κονδύλι θα εγκριθεί από την εξεταστική επιτροπή για τη Siemens.

Γράφει ο Ραμονέ: « Τα σημεία αναφοράς χάνονται, οι αβεβαιότητες συσσωρεύονται, ο κόσμος μοιάζει σκοτεινός, η ιστορία μοιάζει να ξεφεύγει από κάθε κατανόηση». Ή όπως λέει ο Τόκβιλ: «Όταν το παρελθόν δε φωτίζει πια το μέλλον, το πνεύμα βαδίζει μέσα στο σκοτάδι». Στα λαμπερά βραβεία του Τv Έθνος βλέπω όλη την κυβέρνηση. Απαστράπτουσα, ευδιάθετη, καλοκαιρινή. Είναι μετά να μην αισιοδοξώ; Να μη κυβερνούσε κιόλας, τι καλά που θα ήτανε…

Απλή συνωνυμία!

Τελικά δεν γίνεται. Το αποφάσισα. Δεν μπορώ να περιμένω μέχρι αύριο αγαπητέ Θεόδωρε. Σκέφτομαι να πάω για μπάνιο. Και εσύ φαντάζομαι θα πήγαινες αν δεν είχες να καταθέσεις. Καλύτερα να τρως τα λεφτά παρά να συζητάς για αυτά, δεν συμφωνείς; Και δεν κατάλαβα, από πού και ως πού σε κατηγορούν; Τα λεφτά να τους πεις δεν φέρνουν την ευτυχία. Απόδειξη εσύ, τα κόμματα εξουσίας, όσοι είχαν την τύχη να γνωρίσουν από κοντά μίζα τέλος πάντων.

Αδυναμία της Μαλβίνας, του Σημίτη και του Σωκράτη, σου εύχομαι τα καλύτερα. Δεν πρόκειται να σε κουράσω άλλο! Στη χώρα μου, που τη μία κρέμεται από τα χείλη του Ζαχόπουλου και την άλλη από τα δικά σου, τι να βρω να της πω; Πώς να την καθησυχάσω; Με πόση Μενεγάκη να την παρηγορήσω; Θα την νανουρίσω με καμιά δημοσκόπηση ή θα της βάλω καμιά φωτιά, έχεις δίκιο, πώς δεν το σκέφτηκα; Και στη Μαντόνα είναι καλά να πας!

Εγώ μια φόρα στο είπα, θα λείπω. Μη με ψάξεις. Θα μάθω μετά τι είπες όμως και θα σε ξεχάσω. Αυτό δεν θα ήθελες και εσύ; Ελπίζω μόνο να σε δροσίζει το κλιματιστικό!

Υπάρχουν δικασταί εις τας Αθήνας είχε πει κάποτε ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Για να τους δω! Κι ας είναι μαυρισμένοι και με αντηλιακό…

Ibra πες αλεύρι....Ο Καραγκούνης σε γυρεύει!

Τίποτα δεν άλλαξε δραματικά από την τελευταία μου έξοδο, πράγμα που με παρηγορεί σήμερα, μέρα της επιστροφής μου στο Κιλκίς. Η υπόθεση Siemens, η ακρίβεια και ο σεισμός στην Ηλεία έχουν τη μερίδα του λέοντος στην ειδησεογραφία. Ο Γάλλος πρόεδρος, Νικολά Σαρκοζί, ήρθε για να ανακοινώσει μια νέα ελληνογαλλική συμμαχία, δηλαδή για να πάρουμε τα αεροπλάνα του. Τόσο σίγουρος για την επιτυχία της επίσκεψης του, δεν μπήκε καν στον κόπο να κουβαλήσει την Κάρλα μαζί του. Έξι εγκεφάλους έχει εντοπίσει η θεά στο Σάρκο, αλλά με κανέναν δεν του έκοψε να σε φέρει εδώ Κάρλα μου, εξέλιξη ανησυχητική για τη διεθνή πολιτική σκηνή. Ο Ομπάμα πήρε το χρίσμα αλλά δεν συμμετέχω στους πανηγυρισμούς. Θα ήταν καλύτερα να μας πηδήξει η Χίλαρι παρά να μας απογοητεύσει ο Μπαράκ! Ελπίζω να με διαψεύσει!
Οι ιδρωμένοι δημοσκόποι του καλοκαιριού σηκώνουν τα χέρια ψηλά με το ΠΑΣΟΚ. Δεν μπορούν να ανακαλύψουν από που αντλεί το κίνημα τόσες ψήφους. Αυξήσεις 0,1% γεμίζουν αισιοδοξία την ηγεσία του. "Ποιον αφορά η υπόθεση Siemens;" αναρωτιόταν η ΕΤ3 και χωρίς να το καταλάβει, έπεσε διάνα. Κανέναν δεν αφορά, κυρίως δεν αγγίζει τον πρωθυπουργό που ήδη σκέφτεται πώς θα ξαναβρεθεί κοντά στην εθνική αφού ο σεισμός του χάλασε τα σχέδια. Ο εγκέλαδος, σαν θυμωμένος οπαδός της Ν.Δ, υπενθύμισε τα προβλήματα της περιοχής στον Κώστα χτυπώντας ξανά τους κατοίκους της. Ωστόσο δεν έπληξε άλλη περιοχή της Ελλάδας και δεν προσέθεσε προβλήματα στην κυβέρνηση. Τα σπίτια που κατέρρευσαν ήταν καμένα, δηλαδή ήταν άχρηστα και καθυστερούσαν την ανέγερση αυθαιρέτων. Ευτυχώς τα ρίχτερ διόρθωσαν το κλίμα μιζέριας και φτώχειας που επικρατούσε στην Ηλεία.
Η δολοφονία του Νίκου Σεργιανόπουλου έδωσε μια ακόμη ευκαιρία στην υποκρισία των Μ.Μ.Ε να κάνει την πρώτη της καλοκαιρινή βουτιά στις οθόνες μας. Στεναχωριέσαι πιο πολύ για αυτούς που ενιωσαν συντετριμμένοι παρά για τον Νίκο, που δεν ξέρω αν το μάθατε, αλλά ήταν μοναχικός και λάτρευε το δήμαρχο της Τήλου. Το Euro στις αθλητικές μας ειδήσεις μονοπωλεί το ενδιαφέρον των ποδοσφαιρόφιλων του πλανήτη, που αν δεν έχουν στο μυαλό τους τις αποδόσεις των αγώνων όπως οι λιγότερο ρομαντικοί φίλοι τους, παραπονιούνται από το πρώτο ματς για το λιγοστό θέαμα. Σε κάθε διοργάνωση ο φίλαθλος που έχει διαβάσει όλα τα ειδικά ένθετα( εξαιρείται της Ραδιοτηλεόρασης) και κάνει τη γυναίκα του αόρατη, περιμένει μετά από μέρες ανυπομονησίας, να δει διαφορετικό άθλημα. Στο τελος απογοητεύεται γιατί τελικά, πάλι ποδόσφαιρο βλέπει και μάλιστα μία ταχύτητα κάτω από εκείνο που έβλεπε όλο το χρόνο. Η ΕΡΤ για να μας κάνει να αδιαφορήσουμε πλήρως, ρίχνει Παπαδημητρίου και Άννα Καραμανλή στο στούντιο, έτσι για να μας κάνει να μισήσουμε το άθλημα μια και καλή! Ο πρώτος μπορεί να αναλύει ώρες το βάρος του να είσαι πρωταθλητής Ευρώπης και να σε βάζει να σκέφτεσαι πως την επόμενη φορά που θα θέλει ο ανεύθυνος Χαριστέας να σου χαρίσει το Euro, θα πρέπει να έχει στο μυαλό του ότι σε 4 χρόνια το βάρος της κούπας θα ειναι αβάσταχτο και δεν θα μπορέσει η ομάδα να αποδόσει εξαιτίας της φαεινής του ιδέας να βάζει γκολ. Η δεύτερη, μοιραία και νυσταγμένη όσο ποτέ, θα προτιμούσε να της φέρνουν την επιταγή απευθείας στο σπίτι χώρις να χρειάζεται να φοράει τα ξεβαμμένα της μπλουζάκια 2 η ώρα τη νύχτα. Η εκταφή του Μανώλη Μαυρομάτη επιβαρύνει την άσχημη κατάσταση και σε ρίχνει στα προφιτερόλ! Έκανα επίσης νέους φίλους στο Facebook, αλλά τους υπενθυμίζω πως η ομορφιά μου είναι προσωπικό δεδομένο!
Ο Αριστοτέλης αυτές τις μέρες με αυτά που βλέπει στην πλατεία, ξέχασε και αυτά που ήξερε. Πολύ γύμνια ρε αδερφάκι μου. Εγώ γυρνάω για να επιτύχουμε το αδύνατο: Ομοιομορφία και στο ροχαλητό. Impossible is nothing. Καλή τύχη στην Εθνική μας.

Έφυγε ο Σίντνεϊ Πόλακ, τελείωσαν και οι δικές μου 3 μέρες του Κόνδορα...Ξανά μέσα....Ο στρατός είναι ένα τίποτα και μάλιστα χωρίς ιδιαίτερο λόγο...Μου έλειψε!

Φεύγω...

Και το blog θέλοντας και μη πέφτει σε κώμα. Πάω να φυλάξω την πατρίδα από τους Ελοχίμ....Κοιμηθείτε ήσυχοι...

Αφορισμοί και άλλα(3)

• Δεν είναι όλοι ίδιοι… Ωστόσο μοιάζουνε πάρα πολύ…
• Ζω στη Θεσσαλονίκη αλλά δεν θα είχα πρόβλημα να αναπνέω κάπου αλλού…
• Αφήστε με να ζω ελεύθερος. Αλλιώς θα δείξετε πως με έχετε ανάγκη φανερώνοντας την αδυναμία σας.
• Αν δε βρίσκετε ταξί, δοκιμάστε την πλησιέστερη λεωφορειολωρίδα.
• Αν θες να μάθεις για τη δυστυχία, ρώτα έναν επώνυμο…
• Ανδρισμός είναι να αρνείσαι το ζώο μέσα σου…
• Οι εκάστοτε αντιπολιτεύσεις είναι οι ταξιτζήδες του πολιτικού συστήματος. Ξέρουν κάθε φορά πώς πρέπει να κυβερνηθεί η χώρα…
• Όλα αυτά τα ματς που ΄χουν χάσει από τη διαιτησία οι ελληνικές ομάδες στο εγχώριο πρωτάθλημα, ποιος τα έχει πάρει;
• Το Euro 2004 το πήραμε για να δούμε τι θα πουν οι ξένοι για μας. Καιρός να πάρουμε και ένα για πάρτη μας.
• Ο πόλεμος έχει πάντα νεκρούς και σπάνια νικητές…
• Όταν αναμετρώνται δύο εγώ, το δίκιο και το άδικο απλά τα καθυστερούν…
• Ο ύπνος είναι το λάθος που δεν μπορώ να μην ξανακάνω…
• Οι Παρθένοι είμαστε της κριτικής. Οι άλλοι απλά σε θάβουν…
• Οι πορτιέρηδες είναι άνεργοι στυλίστες…
• Ο κόσμος θα ήταν καλύτερος αν οι άνθρωποι που ζούσαν ήξεραν για τον εαυτό τους κάτι περισσότερο από το όνομα τους…
• Θα ζητήσω ένα εγγονάκι από τα παιδιά μου στα 60 μου για να έχει παρέα στην ηλικία της η γυναίκα που θα παντρευτώ στα 80 μου…
• Όταν η ζωή μας ζητάει απαντήσεις, ο εαυτός μας είναι η πιο ασφαλής που μπορούμε να δώσουμε…
• Όσο πιο καλός γίνομαι, τόσο πιο λίγος νιώθω. Πώς θα ανταποκριθώ στις ανάγκες τόσων ηλιθίων;
• Η ζωή είναι για τους άτολμους και ο θάνατος για τους τολμηρούς…
• Ο άντρας πολλές φορές με τον τρόπο του αδικεί τον εαυτό του. Θα μπορούσε να γίνει ένας αξιαγάπητος gay.
• Πολλά μοντέλα περνούν στην υποκριτική και κανένας ηθοποιός στο μόντελινγκ…Ποιο είναι πιο σοβαρό επάγγελμα τώρα;
• Ήδη έχουμε κάνει ένα σοβαρό λάθος: Ψάχνουμε τον παράδεισο μακριά από τη γη…
  

Μη, Μη, Εεεε(Μ.Μ.Ε)! Που πάτε, δεν τελειώσαμε!

Δεν καταλαβαίνω τίποτα από πολιτική», έλεγε ο Πιτιγκρίλλι. «Μερικές φορές διαβάζω το άρθρο της εφημερίδας μου για να ξέρω πώς σκέφτεται ο αρχισυντάκτης μου και επομένως, για να ξέρω ποια πρέπει να είναι η ειλικρινής και αυθόρμητη πολιτική μου πεποίθηση». Τι ψέμα σκέφτηκα! Αυτό δεν ίσχυε στη «Ζούγκλα των Πόλεων» του Φώσκολου για τον Κώστα Πρέκα, όταν με το ηρωϊκό όνομα Νίκος Αυγέρης, έγραφε την αλήθεια με ό, τι μέλος του κορμιού του είχε μείνει, αφού το κύκλωμα που αποκάλυπτε του έκοβε σιγά σιγά χέρια πόδια…Έσταζε το αίμα πάνω στη γραφομηχανή…Του έκοβαν το ένα χέρι, είχε το άλλο. Του έκοβαν και το άλλο, έμαθε να γράφει με τα πόδια…Δεν το έβαζε εύκολα κάτω! Η αλήθεια πρώτα, ακόμα κι αν σήμαινε ακρωτηριασμό… Σήμερα πρέπει να υπάρχει ταυτότητα κάτω από το κείμενο κάθε δημοσιογράφου. Ποιον εκπροσωπεί; Δουλεύει σε γραφείο Τύπου; Πόσα παίρνει; Αυτολογοκρίνεται; Όταν γράφει, σε σκέφτεται ή σκέφτεται το συνάδελφο του που πιστεύει ότι γράφει πιο ενδιαφέροντα πράγματα από εκείνον; Έχει δει την ταινία με τον Πρέκα; Έχει τουλάχιστον στο μυαλό του την συγκλονιστική έκκληση της Έλενας(Μέμα Σταθοπούλου) στο «Ένας μάγκας στα σαλόνια» με την χαρακτηριστική προφορά: «Κάποιος πρέπει να πει την αλήθεια….Την Αλήθεια…Την αλήθεια…»;;; Πάμε να δούμε παραδείγματα που θα έπρεπε να διδάσκονται σε αντι-σεμινάρια δημοσιογραφίας μπας και σώσουμε τον Πετρή.
Μια μικρή είδηση το Μάρτιο του 1968 στους New York Times αναφερόταν σε μία προσπάθεια του ειρηνιστικού κινήματος να διακόψει την παρουσίαση ενός εκθέματος στο Μουσείο Επιστήμης και Βιομηχανίας του Σικάγο: «Από σήμερα οι επισκέπτες δεν θα μπορούν πια να μπουν σ’ ένα ελικόπτερο για αναπαράσταση σκοποβολής με πολυβόλο εναντίον στόχων στα Κεντρικά Υψίπεδα του Βιετνάμ! Οι στόχοι ήταν μία καλύβα, δύο γέφυρες και μία αποθήκη πυρομαχικών…Οι διαδηλωτές διαμαρτυρήθηκαν ιδιαιτέρως για το ότι επιτρεπόταν στα παιδιά να πυροβολούν εναντίον της καλύβας , παρά το ότι δεν φαινόντουσαν άνθρωποι εκεί ή άλλού στο διόραμα». Τι το πείραζε το ειρηνιστικό κίνημα μια καλύβα ακατοίκητη; Οι υπερβολές τους, στέρησαν από τα παιδιά ένα διασκεδαστικό παιχνίδι, χωρίς προφανή λόγο για τον συντάκτη της είδησης. Φαντάστηκε ότι σε μία τέτοια καλύβα, επικίνδυνα μικρή οπότε πιθανότατα κομμουνιστική, αποκλείεται να ζούσε ποτέ άνθρωπος ,ακόμα και στο Βιετνάμ. Ο Νοτιοβιετναμέζος χωρικός άξιζε κάτι καλύτερο…Μία ναπάλμ για παράδειγμα! Άλλωστε για τη γέφυρα, ούτε συζήτηση! Είναι στρατιωτικός στόχος και θα έπρεπε να πληγεί!
Παλιότερα, ένας δημοσιογράφος της κυβέρνησης Τρούμαν έγραψε ότι είχε παρακολουθήσει την ατομική βόμβα που ήταν «πλασμένη με τη μορφή ενός ζωντανού πράγματος, τόσο εξαιρετικά σχηματισμένου που ο οποιοσδήποτε γλύπτης θα ένιωθε περήφανος που την είχε δημιουργήσει!». Το ότι μέσα σε εξήντα δευτερόλεπτα μια γιγαντιαία πύρινη μπάλα είχε θανατώσει 100.000 ανθρώπους, συνέβη επειδή στην τέχνη όλα επιτρέπονται! Ούτε ο Πλεύρης θα ζητούσε να λογοκριθεί το αριστούργημα αυτό. Θα συμβιβαζόταν με την καύση του βιβλίου της Έρσης Σωτηροπούλου, τη στέρηση των πολιτικών της δικαιωμάτων ή απλά, με την υποβολή της σε μια διαδικασία στείρωσης!
Στις μέρες μας οι δημοσιογράφοι του Fox News συναγωνίζονται στην λατρεία των πολεμικών αεροσκαφών και προτείνουν στους πολέμαρχους να μην αρκεστούν στους Κρουζ αλλά να ρίξουν τη μητέρα όλων των βομβών. Τον έρωτα τους παρουσιάζει το ντοκιμαντέρ War made easy. Ο καθένας έχει το αγαπημένο του αεροσκάφος όπως εμείς έχουμε το αγαπημένο μας χρώμα ή τον αγαπημένο μας ταξιδιωτικό προορισμό! Ο βομβαρδισμός θεωρείται μετά από τόσα χρόνια παράδοσης, μία αλτρουιστική πράξη! Και οι αντιπολεμικές φωνές είναι αντι-πατριωτικές για εκείνους!
Να είναι τόσο βλάκες και απάνθρωποι οι άνθρωποι του Τύπου, το αποκλείω! Να είναι τόσο διεφθαρμένοι, είναι πιο πιθανό! Τα στημένα ρεπορτάζ ευλογεί η προτροπή του μεγιστάνα του Τύπου, William Randolph Hearst ( ενέπνευσε τον Πολίτη Κέϊν του Γουέλς): «Μην αφήσετε ποτέ την αλήθεια να σας στερήσει μία ωραία ιστορία». Γνωστότερο όλων, ο ομαδικός τάφος της Τιμισοάρα του καθεστώτος Τσαουσέσκου, όταν κάτι πτώματα από το νεκροταφείο των απόρων ξεθάφτηκαν να τα ξαναδεί το φως!
Για το σκάνδαλο Watergate, που δημιούργησε μία νέα γενιά δημοσιογράφων, αποκαλύφθηκε το 2005 ότι το FBI είχε συνδράμει στην αποκάλυψη του. Το Βαθύ λαρύγγι ήταν ο Μαρκ Φελτ, το νούμερο 2 του FBI τότε. Γιατί ήθελε να ρίξει τον Νίξον; Επειδή δεν τον έκανε νούμερο 1 μετά τον θάνατο του J. Edgar Hoover; Όχι μας προστάζει ο μύθος. Για να προστατεύσει τη χώρα του και επειδή ήταν πατριώτης! Όσο δύσκολα γίνεται πιστευτό πως το 1963 ( δολοφονία Κένεντι) η εξουσία του προέδρου χάθηκε από μια σφαίρα ενός μοναχικού τρελού, άλλο τόσο παράξενος μοιάζει ο εξαναγκασμός σε παραίτηση ενός προέδρου, το 1974, χάριν σε έναν θρίαμβο της δημοκρατίας και της ελευθεροτυπίας, είχα διαβάσει κάπου. Άλλωστε όταν είναι μπλεγμένη η CIA και το FBI, τα πράγματα είναι πιο πολύπλοκα απ’ όσο θα τα ήθελε ένας μύθος!
Η εμβάθυνση ή η κατανόηση της είδησης, δεν θεωρούνταν πάντα έργο του δημοσιογράφου. Παλαιότερα, η είδηση θα έχανε την αντικειμενικότητα της αν την ερμήνευες. Αυτήν την περίοδο έχουμε περάσει στο άλλο στάδιο τουλάχιστον στη χώρα μας, όπου τα σχόλια περισσεύουν είτε στα τηλεοπτικά παράθυρα είτε στις στήλες των εφημερίδων. Ο αναγνώστης καλείται να αναγνωρίσει τα κίνητρα κάθε φορά του δημοσιογράφου. Πάντως δεν επιτρέπεται να έχει την αφέλεια της Κοκκινοσκουφίτσας ούτε αντίθετα του χρειάζεται η καχυποψία της παρθένας απέναντι σε έναν ερωτευμένο άντρα!
Η υπερπληθώρα πληροφοριών δεν αντέχεται ούτε από τους ίδιους τους δημοσιογράφους, που προτιμούν να κάνουν το ρεπορτάζ τους και να μη διαβάσουν εκείνα των συναδέλφων τους. Το καθεστώς άλλωστε τείνει να γίνει ολοκληρωτικό. Η τηλεόραση έχει την απόλυτη εξουσία και το Internet δεν μπορεί να την αμφισβητήσει δυναμικά!
Αυτό που μένει στον τηλεθεατή είναι ότι κάθε μέρα έχει δελτίο ειδήσεων στις 8 η ώρα! Ειδησεογραφία: Ο gay δεν συμμερίστηκε την θέση του παπά, ο Τσίπρας είναι πολύ μικρός για να δένεται σε καρέκλες(αν δεχτεί κάποιο μεγάλο κανάλι να τον υποστηρίξει, τα θα κάνει , θα ξεβρακωθεί;), η δημοσκόπηση δείχνει δεν δείχνει κρίση του δικομματισμού και μισή ανάκαμψη του Γιώργου. Εξωτερικές ειδήσεις: Καλό θα ήταν να μην κατηγορείς 1,3 δις εκατομμύρια ανθρώπων επειδή οι χημικοί σου ‘θέλαν το νόμπελ ντοπαρίσματος, η θερμοκρασία ανεβαίνει επειδή ανεβαίνει ο μαύρος χρυσός, οι πολιτικοί είναι σέξι σε μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες(είμαστε ουραγοί δείχνουν οι δείκτες Μπρούνι), τα Σκόπια είναι αδιάλλακτα από γεννησιμιού τους, ο Τράγκας μάλωσε με την Μακρή, ο Κακαουνάκης με τον Κύρτσο, ενώ στο Mega και στον Ant1 όλοι συμφώνησαν! Σε τι αλήθεια; Ότι δεν είναι δυνατόν να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση; Καιρός να κοιτάξουν τα δελτία τους στον καθρέφτη χωρίς να έχουν καρφιτσώσει πριν το δελτίο της AGB!
Αφού οι επιχειρηματίες δεν βγάζουν κέρδη από τις εφημερίδες, οι δημοσιογράφοι φιλάνε τα χέρια του εργοδότη τους και ακολουθούν πρόθυμα! Αν δεν ήθελε να μας χειραγωγεί για να αντλεί ελάχιστα μη οικονομικού χαρακτήρα οφέλη, δεν θα είχαμε δουλειά σκέφτονται. Έτσι καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι οι ιδιοκτήτες εφημερίδων κάνουν αγαθοεργίες και φιλανθρωπίες. Όπως και να το κάνουμε, αν δε χειραγωγήσεις το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει!
Το ζητούμενο είναι να βρούμε ένα τρόπο να μην ενοχλούνται οι επιχειρηματίες και να είμαστε ελεύθεροι να γράφουμε ό, τι θέλουμε! Να μιλάμε δηλαδή όπως ο Steven Colbert( που λέει το αντίθετο από αυτό που πιστεύει μιλώντας ειρωνικά) ή να βρούμε Cool επιχειρηματίες! Κάτι σαν τον Σίλβιο. Τι γράφω blog μου μέρα που είναι;
Ο Μπερλουσκόνι μπορεί να είναι αυτό που είναι, αλλά σε θέματα δημοσίων σχέσεων που άλλοι θα τα σκάτωναν, αυτός διαπρέπει! Το 1996 όταν η Ρόζενμποργκ μέσα στο Σαν Σίρο απέκλεισε από τη συνέχεια του Champions League τη Μίλαν μας, πήγε στα αποδυτήρια και έδωσε συγχαρητήρια στον Έλληνα διαιτητή του αγώνα, τον Γιώργο Μπίκα! Ακόμα και αν τα εκατομμύρια του δεν έπιασαν τόπο. Μην ακούτε την απέχθεια και την έκπληξη που τα Μ.Μ.Ε εξέφρασαν για την επανεκλογή του. Μπορεί να τα ελέγχει αλλά όλοι οι Ιταλοί έχουν ακούσει έστω μία φορά ότι είναι λωποδύτης και τον ξαναψήφισαν! Ποιος προτιμάει άλλωστε το μοντέλο Πούτιν; Ο Έκο γράφει: «Αυτοί οι ψηφοφόροι ισχυρίζονται αφελώς ότι ένας πλούσιος Πρόεδρος τουλάχιστον δεν θα κλέψει, διότι αντιλαμβάνονται τη διαφθορά σαν εκατομμύρια ή εκατοντάδες εκατομμύρια και όχι σαν αστρονομικά ποσά χιλιάδων δισεκατομμυρίων. Αυτοί οι ψηφοφόροι σκέφτονται(και εύλογα) ότι ο Μπερλουσκόνι δεν θα λαδωνόταν ποτέ με ένα φακελάκι ίσης αξίας μ’ ένα τριάρι ή μ‘ ένα αυτοκίνητο μεγάλου κυβισμού, αλλά δεν μπορούν να συλλάβουν(όπως εξάλλου και όλοι μας) τη διαφορά ανάμεσα στα δέκα χιλιάδες και στα είκοσι χιλιάδες δισεκατομμύρια!». Ο διαγωνισμός χαρισματικότητας μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς έληξε στην γειτονική χώρα με νικητή τον ικανότερο Σίλβιο. Και ας μην ελπίζει η Αριστερά σε θαύματα. Ο τόπος διεξαγωγής και της επόμενης εκλογικής μάχης θα είναι η Τηλεόραση!
Δεν επείγει λοιπόν ο χωρισμός Κράτους-Εκκλησίας, αλλά της εξουσίας από τη δημοσιογραφία. Το ψέμα, η λογοκρισία και η χειραγωγούμενη δημοσιογραφία όσο πληρώνει καλύτερα, θα κερδίζει την αλήθεια σε κάθε τους αναμέτρηση. Φοβάται ο δημοσιογράφος Γιάννης το θεριό και το θεριό τον δημοσιογράφο Γιάννη! Σπίτι χωρίς Γιάννη όμως προκοπή δεν κάνει! Άλλωστε το αλήτες και το ρουφιάνοι, φτάνει. Τι το θέλετε το δημοσιογράφοι; Το χοντραίνετε και χάνετε και το δίκιο σας!
Η ελευθερία της έκφρασης είναι τόσο πολύτιμη που καλό θα ήταν να κρατηθεί πάση θυσία μακριά από τα Μ.Μ.Ε! Νομίζω ότι ο Πιτιγκρίλι θα προσυπέγραφε! Εγώ τι να κάνω; Να ζητήσω αύξηση; Καλά, μην κάνετε έτσι, θα περάσω αυτή τη βόλτα από το λογιστήριο που μου είπατε!

MLK: Σύντμηση για το μαλάκας;

«Δεν πάει πολύς καιρός που στο πολυπαθές Διαδίκτυο οι Bloggers απολαμβάνοντας το αγαθό της ανωνυμίας τους και της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών τους στοιχημάτιζαν με έπαθλο την ημέρα του θανάτου του Αρχιεπισκόπου. Μαθαίνω με ρίγος ότι επαναλαμβάνεται σήμερα και με έναν άλλο επώνυμο ασθενή».

Το απόσπασμα που παρέθεσα είναι από κείμενο δημοσιογράφου που το Διαδίκτυο, σεβόμενο την επωνυμία της, δεν θα αποκαλύψει. Το κείμενο πραγματεύεται το θάνατο και τον εκχυδαϊσμό του φόβου μας απέναντι σε αυτόν όπως αυτός εκφράζεται μέσα από ανέκδοτα της Ζαχοπουλιάδας και όχι μόνο…Συμμερίζομαι εν μέρει το συλλογισμό της. Αλλά βλέπει το δέντρο και το δάσος έγινε η φαλακρή τραγουδίστρια. Εξάλλου, ένας λαός που έχει ποιητές που γράφουν: «Άιντε να αρρωστήσει ο Άγιος Πέτρος να τη βγάλουμε και φέτος», μάλλον δεν διατρέχει κίνδυνο αγνοώντας το θάνατο.
Αρχικά αγαπητή, καλώς ήρθατε στον πλανήτη γη. Να σας προσφέρουμε κάτι, ένα λικέρ, λίγο σούσι, μία ντόπια φραπελιά; Αγαπητή επώνυμη αρθρογράφε, θα σας γελάσω. Άρχισαν τα στοιχήματα; Εδώ πάντως, σε αυτό το blog, παρακαλάμε ακόμα για ένα σχόλιο τους φίλους μας. Μαθαίνετε νέα; Όλοι κουβά; Κρίμα πάντως που η μέρα που πέθανε ο Αρχιεπίσκοπος(εκοιμήθη αν είστε Χ.Ο) να βολέψει μόνο τον Πρωθυπουργό και το Ασφαλιστικό. Και η 25η Μαρτίου βόλεψε τον πρωθυπουργό γιατί ήταν ευκαιρία να ντύσει τα παιδιά του τσολιαδάκια και να τα δείχνει στο Hello η Νατάσα, που είχε ξαναπασχολήσει το εν λόγω περιοδικό με τη νέα βαφή μαλλιών που λάνσαρε στην Τουρκία, που της πήγαινε τόσο πολύ. Δεν έχουν βρει ακόμα οι συντάκτες αυτών των περιοδικών τον τρόπο να καλύπτουν τις εγχειρήσεις ανοιχτής καρδιάς που κάνει για την πλάκα της. Κυριολεκτικά. Και τι να το έπαιξε και ο πρωθυπουργός δεν έχουμε μάθει. Δεν τον έχετε ικανό, το ξέρω, ούτε αυτόν, ούτε κανέναν από τους 300. Σε καλή μεριά οι νικητές πάντως…
Όπου γυρίζουν το κεφάλι τους, βλέπουν bloggers οι άνθρωποι του Τύπου. Ορισμένοι, όχι όλοι. Αυτή η απουσία μιας διευκρίνισης, που προϋποθέτει ευαισθησία, ήταν που με ενόχλησε, η παράλειψη ενός προσδιορισμού μπροστά από τη βρισιά bloggers. Η απαξίωση φαίνεται είναι στη μόδα, έτσι γράφουν όλοι και πρέπει να το δεχτώ. Όχι πολύ εύκολα όμως. Είμαστε διαόλου κάλτσες! Άλλωστε δεν μου επιτρέπεται να κατηγορώ τη μόδα, το είχε πει και ο Κοκτό, πεθαίνει τόσο νέα…
Για να καταλάβετε όλοι πόσο ηλίθιοι είναι οι Bloggers ρίξτε μια ματιά στο mail μου. Φόρα παρτίδα τα στοιχεία μου. Αυτό βέβαια δεν λέει κάτι. Κάποιοι είναι πιο έξυπνοι από εμένα και ξέρουν να κρύβονται. Επειδή δεν μπορούν να βριστούν μεταξύ τους, βρίζουν εμάς οι ορισμένοι! Πολύ ευφυές! Τώρα ξύπνησαν. Όταν λέγαμε εμείς ότι οι bloggers είναι Σκοπιανοί, δεν βρέθηκε κανείς να μας υποστηρίξει ούτε στο ΝΑΤΟ, ούτε πουθενά.
Το Διαδίκτυο σύμφωνα με το απόσπασμα είναι το καταφύγιο των σκοτεινών bloggers, που διαφεύγουν ακόμα τη σύλληψη. Στυγεροί δολοφόνοι του διαλόγου, αμόρφωτοι, χωρίς ιδανικά, χωρίς έλεγχο. Αν ζούσε ο Χίτλερ, θα βλέπαμε εμείς. Ταιριάζει και το «Α, ρε, Παπαδόπουλος που σας χρειάζεται». Να μας βάλει πάνω στην χειρουργικήν κλίνην να μας ανοίξει, να μας ξεκοιλιάσει, να μας ακρωτηριάσει. Δεν έχουν καταλάβει ακόμα οι κύριοι που θέλουν να λένε ότι έχουν ανοιχτά μυαλά, ότι το Διαδίκτυο είναι το διάλειμμα μας. Σε λίγο θα χτυπήσει το κουδούνι και δεν θα βγαίνει κανείς στην αυλή-όταν ελεγχθεί πλήρως το Διαδίκτυο και θα κάνω και εγώ παρέα στην Τσέκου και τον ευαίσθητο εργατολόγο.
Στο Διαδίκτυο ο pasaenas εκφράζει όπως έχουμε πει την αγωνία του, το ψώνιο του, την οργή του, τη μαλακία του. Τα πλήκτρα είναι οι σάκοι του μποξ, το νιώθω τώρα, καθώς τα χτυπάω. Στο δικό τους ιδεατό κόσμο, στο ζεστό τους σπίτι, δεν νοείται να υπάρχουν τόσο μεγάλοι μαλάκες, τέτοια καθυστερημένα, σαν και εμάς. Προτιμούν όπως έχουμε δει νεκρούς πολίτες, που το πολύ πολύ να στέλνουν γράμματα στις εφημερίδες του τύπου: «Μου άρεσε πολύ το αφιέρωμα που είχατε στη Δέσποινα Βανδή, κάντε και ένα στον Τζον Τίκι». Οι νεκροί πολίτες έχουν πια σάρκα και οστά.
Ακόμα και ο χυδαίος που φαίνεται να ταράζει την αρθρογράφο, έχει το δίκιο του. Η ζωή συνεχίζεται. Πιο πολύ μπορεί να λυπηθούν οι Νεοέλληνες αν σταματήσει η Ρούλα Βροχοπούλου τις τηλεοπτικές εμφανίσεις της παρά με το θάνατο του μακαριστού Αρχιεπισκόπου. Υπάρχει όμως τίποτα πιο χυδαίο από την υποκρισία στο μάτι; Μπορούσε κανείς φυσιολογικός άνθρωπος εκείνη τη μέρα να στενοχωρηθεί; Πάντως ήδη καταφέρνετε να απολογούμαι, άξιος ο μισθός σας.
Όσο πληθαίνουν οι απαξιωτικές αναφορές του Τύπου, αισθάνομαι πως είμαι ένας άμαχος Ιρακινός πολίτης που ήρθε η υπερδύναμη να με εκδημοκρατίσει. Το δόγμα των Νεοσυντηρητικών που έκαναν κουμάντο τόσα χρόνια στην Αμερική είναι ότι ο πλανήτης δεν κινδύνευε από μια υπερδύναμη αλλά από τις φτωχές και αδύναμες χώρες. Άλλη εξυπνάδα και αυτή. Αυτό που επιζητούσαν για να εφαρμόσουν τις πολιτικές τους ήταν ένα καταστροφικό γεγονός, «ένα νέο Περλ Χάρμπορ». Το δημιούργησαν με την 9/11- ναι δεν είναι μόνο η Κοτιγιάρ που μιλάει για συνωμοσία! Το Press-gr ήταν η δικιά μας 9/11! Τώρα μπορούν να μας κυνηγήσουν και να μας αποθαρρύνουν με την άρνηση τους να βρουν κάτι θετικό μέσα από το διαδικτυακό σούσουρο. Είμαστε τρομοκράτες; Ε λοιπόν πάρτε τα όπλα μαζικής καταστροφής μου…
Και δεν μπορώ να κατανοήσω την ειρωνεία, την παρουσίαση μας σαν κάτι ενιαίο, σαν κλίκα, σαν ένα ρεύμα, λες και είμαστε όμιλος προβληματισμού. Ο ερασιτεχνικός χαρακτήρας άλλωστε των όσων γράφουμε, απαξιώνει την προσπάθεια μας. Γι’ αυτό ζητάμε Τζέκους να μας αναλάβουν! Ή να μας στείλετε τον Ιακώβου τώρα που δεν έχει δουλειά. Τζέκος, Ιακώβου και Μάκης( που πλέον δεν έχει στον ήλιο μοίρα) θα μας κάνουν υπεραθλητές, θα γράφω 8 τέτοια κείμενα τη μέρα, θα το βουλώνω στα σημαντικά, δεν θα προσπαθώ να βρίσκω την ουσία, θα μιλάω σε κάθε κείμενο για το υπεράνθρωπο έργο της κυβέρνησης. Μπορεί η κοινωνία να μας κοιτάξει στα μάτια και να μας τους φέρει; Περιμένουμε με αγωνία την απάντηση σας.
Η ευαισθησία της συγκεκριμένης αρθρογράφου για το Ζαχόπουλο, μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση. Η μαύρη αλήθεια είναι ότι και εγώ προσπάθησα να μπω στη θέση αυτού του ανθρώπου. Πριν λίγες μέρες ωστόσο ο νέος Υπουργός πολιτισμού, ο Μιχάλης Λιάπης(το γράφω για να το πιστέψω), άδειασε τον γενικό γραμματέα. Είναι σίγουρο ότι υπήρξε σκανδαλώδης διαχείριση των κονδυλίων, κάτι που αρχικά είχε αρνηθεί ο Βουλγαράκης, αλλά προς τιμήν του, δεν αρνείται ο Λιάπης. Αξίζει να του βγάλουμε το καπέλο ελπίζοντας πάντα ότι θα παραιτηθεί πολύ σύντομα ο Υπουργός που πιστεύει πως εκπροσωπεί τον πολιτισμό όταν ρωτάει τους ξένους φίλους του: «Do you know Mykonos?».
Σήμερα ήταν η 40η επέτειος από τη δολοφονία του Martin Luther King. Τι ξέρουν τα παιδιά για αυτόν; Όσα ξέρουν και για τον Γκάντι. Γιατί τα πρότυπα πρέπει να φυλάσσονται καλά, σαν διαμάντια, να μην τα κλέψει κανείς και αποκτήσει επικίνδυνες για τον κόσμο σας απόψεις. Το γνωστό: «Πρέπει να αλλάξουν όλα για να μην αλλάξει τίποτα» του Λαμπεντουζάν. Η αλλοτρίωση τους έχει βρει(ορισμένους τονίζω) και δεν μπορούν να το κρύψουν. Όπως μια γυναίκα δεν μπορεί να αποφύγει την κλιμακτήριο της, έτσι και αυτοί. Εγώ μου λένε από παντού, πρέπει να έχω ως πρότυπο το σύζυγο που κερατώνει τη σύζυγο χωρίς ενοχές φυσικά και μαλακίες, το Σήφη από την Κρήτη που σκοτώνει αλλά επειδή είναι και πολύ άντρας, αναλαμβάνει την ευθύνη, τους ξεμωραμένους 50αρηδές του 50-50 ή τους ισχυρούς άντρες του πλανήτη που ανακάλυψαν το Βιάγκρα και πηδάνε στριπτιτζούδες με ή χωρίς σιλικόνη στο στήθος(Περιπτώσεις Μόσλεϊ, Σπίτσερ, Κανέρβα).
Ξέχνα το σου λένε φίλε. Δε θα σ’ αφήσουμε να γίνεις κάτι άλλο. Εδώ, με εμάς μείνε που θέλουμε το καλό σου. Στα όνειρα σου αντιπαραβάλλεται πειστικά άλλωστε το επιχείρημα αγάπης τους. Βολέψου κάπου, όπου βρεις.
Ο σύγχρονος άντρας οφείλει να είναι μαλάκας. Να δηλώνει πως λατρεύει το γυναικείο φύλο, να αγοράζει δαχτυλίδια στη γκόμενα του που φυτοζωεί αφού αρκεί μισός ακκισμός για να της χαρίσει το χούφταλο παλάτια και λεφτά. Η γκόμενα που διεκδικεί την ισότητα βγάζοντας ρούχα οφείλει να δηλώνει πως δεν της αρέσουν οι αντικειμενικά ωραίοι, επειδή αν και όμορφη, παραμένει ανασφαλής και σαφώς επηρεασμένη από τη σεμνότητα και την ταπεινότητα της παράταξης που πάει μπροστά τον τόπο, πως κάνει πιο καλή παρέα με άντρες( γιατί όλες οι γυναίκες πλην εκείνης είναι σκύλες), να λέει ότι δεν της αρέσουν τα μηνύματα, δηλαδή μια μορφή επικοινωνίας εγκεφαλική και ερωτική(αλλά δεν την επιβεβαιώνει άμεσα όπως ένα πεινασμένο βλέμμα) και να έχει την απαίτηση να την κάνεις να γελάει. Μη μασάς. Εννοεί να την κάνεις να βογγάει. Ευτυχώς, με περίσσια αποφασιστικότητα, υπάρχουν νέοι που αντιστέκονται.
Στη χειρότερη περίπτωση το παιδί θα γίνει Emo. Που ακόμα και αν μας φαίνεται αστείο πώς ένα συναίσθημα όπως η ευαισθησία, γίνεται ιδεολογία, ξεκινάει από μια βαθιά ανάγκη στην αυθεντική έκφραση του κινήματος. Να πιστέψει το παιδί στις πιο βαθιές σκέψεις του αφού τους περισσότερους από εμάς και από εσάς δεν τους πιστεύει. Πρώτη φορά η κοινωνία ζητάει τα ρέστα ενώ είναι κατηγορούμενη και εξαντλεί την αυστηρότητα της με τα κινήματα και τους bloggers. Ξυπνάτε ρε!
Με τόση βία γύρω τους, μίσος που βγαίνει στις συμπεριφορές των μεγαλύτερων παντού, στους δρόμους, στις συναναστροφές σας, στην έλλειψη πολιτισμού, το μόνο που τα βλέπω να κάνουν εδώ στη γειτονιά μου είναι να πετάνε πέτρες σε κάτι αλλοδαπούς. Ποιος τους τις δίνει; Γύρισα και τους είπα αρκετά αυστηρά: «Δεν πηγαίνετε να παίξετε καλύτερα μπάλα;». Και το ένα με κοίταξε με μία αξέχαστη απορία. Απορία! Που να παίξουν; Υπάρχει χώρος που δεν καλύπτουν τα αυτοκίνητα σας;
Δεν με βρίσκετε λοιπόν σύμφωνο με την ευαισθησία σας για τον Ζαχόπουλο. Κάθε Ζαχόπουλος έχει τα ανέκδοτα που του αξίζουν. Ας κατάφερνε και αυτός να αυτοκτονήσει. Αυτή είναι η δική μας έμπνευση, ο Ζαχόπουλος. Ξερνάμε αυτά που μας δίνετε. Κάτι πρέπει να πούμε και εμείς. Δεν έχουμε τον MLK σήμερα. Το τραγούδι που είχε γράψει ο Stevie Wonder για τον ΜLK, το Happy Birthday, ακούγεται μόνο στα γενέθλια της Έφης Θώδη. Και φυσικά δεν έχει βρεθεί κανένα αρχίδι να πει για ποιο "μαλάκα" είχε γραφτεί αυτή η μελωδία, που στις εκπομπές τους γίνεται ελαφρύ σαχλοτράγουδο.
Όποιος έχει όνειρα, σύμφωνα με την άρχουσα τάξη, είναι άξιος του θανάτου του, που μπορεί να επιτευχθεί είτε μέσω της ολοκληρωτικής απαξίωσης του είτε μέσω του ελέγχου της συνείδησής του. Χαιρετίσματα λοιπόν στην Κοντολίζα. Δεν φαντάζεστε πόσο της μοιάζετε.
Από την πρώτη στιγμή είπαμε ότι η ατάκα που είπε ο Ζαχόπουλος πεσμένος στον ακάλυπτο: «Μας φάγανε», δεν είναι μια φράση που μας μυρίζει ανδρεία και διάθεση αυτοκριτικής. Ο MLK, όταν τον πυροβόλησε ένας τρελός, όπως συμβαίνει με όλους τους ανθρώπους που δίδαξαν στον κόσμο τη σημασία της μη-βίας, είπε πριν κοιμηθεί (αν είσαι Χ.Ο έτσι το γράφεις) σε έναν μουσικό που βρέθηκε κοντά του: «Απόψε παίξε τον ύμνο «έρχομαι σ’ εσένα ακριβέ μου Κύριε». Και παιξ’το καλά». Υπάρχει διαφορά, δεν νομίζετε; Μπορούμε φυσικά να φανταστούμε και το Ζαχόπουλο να ξεστομίζει την τελευταία πρόταση… Για ένα τελείως διαφορετικό ζήτημα, σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού…

Υ.Γ: Η κυρία είναι καθηγήτρια πανεπιστημίου και όχι δημοσιογράφος (αρθρογραφεί ωστόσο τακτικά). Η κατάσταση είναι χειρότερη απ' ό,τι νομίζαμε...

Στ’ άστρα θα πω τον πόνο μου…

Σαμπρίνα μου, το μπουφανάκι σου...Η Ρόμα έχασε χθες 0-2 και το όνειρο της Φερίλι ξέφτισε. Μεγάλη απογοήτευση επικρατεί στις τάξεις των ultras που μπορεί να οδηγήσει σε τυφλή βία…Αλλά δεν με ανησυχεί αυτό, η Σαμπρίνα θα βρει αφορμή να βγάλει το σουτιέν της. Αλλού είναι το πρόβλημα…Στο Βουκουρέστι συγκεκριμένα. Θα εθελοτυφλήσω όμως συνειδητά και θα μιλήσω για ζώδια. Για το δικό μου δηλαδή.
Όπως μπορείτε να δείτε από το προφίλ, είμαι Παρθένος. Το ζώδιο δηλαδή που δεν μπορούσα να ξεστομίσω στα παιδικά πάρτυ, αφού ακολουθούσε η ερώτηση: «Μόνο στο ζώδιο;» και το πονηρό γέλιο που θεωρούσα από τότε ανόητο. Χάθηκε να ήμουν Ταύρος που ακούγεται και πιο αρρενωπό; Ή να είμαι Λέων; Δεν καθόμουν να σκάσω φυσικά. Τότε πίστευα πως τα κοριτσάκια έγιναν για να μας κυνηγάνε όταν παίζουμε τσιγαροποτά. Δεν καταλάβαινα τη χρησιμότητα τους.
Μεγαλώνοντας, όποτε έπεφτε στα χέρια μου κάτι σχετικό με ζώδια, το διάβαζα με ενδιαφέρον. Ήμουν, όπως φοβόμουν, ένα τέρας. Επικριτικός, κατά φαντασίαν ασθενής, πουριτανός, βαρετός, γκρινιάρης, ένα αίσχος και μισό…Τα θετικά μου παρουσιάζονταν και αυτά σαν αρνητικά, όπως η αναλυτική σκέψη και η μανία για την καθαριότητα και τα αποσμητικά. Άρχισα λοιπόν δικαιολογημένα να απορώ τι μου έβρισκαν τα κοριτσάκια…Ήταν ανώμαλα; Μετά από ώριμη σκέψη θυμήθηκα πως μικρός, δεν μιλούσα πολύ και αυτό ήταν πιστεύω πια με βεβαιότητα το πιο σέξι πάνω μου. Όσο μεγάλωνα, μου έλεγαν όλοι πόσο περίεργος ήμουν…
Αυτό που παρατηρώ τα τελευταία χρόνια όμως, είναι ότι το κλίμα αλλάζει υπέρ μου. Από την παρουσίαση του ζωδίου μου σε λίβελλους, περάσαμε στην απόλυτη αστρική καταξίωση. Το πιο μεγάλο κοπλιμέντο είναι πια ότι είμαστε οι πιο ωραίοι του ζωδιακού και το πιο ευφυές από τα ζώδια της γης. Πώς άλλαξα έτσι; Αν λάβω υπόψη και τον ωροσκόπο μου, γίνομαι ακαταμάχητος. Έχω λένε Σκορπιό, ο οποίος είναι ταυτισμένος με τα sex-shops και τα όργια του Καλιγούλα. Πλέον, έχω καταλήξει ότι κανένα ζώδιο δεν ξέρει τι του γίνεται, κάτι που θεωρώ πολύ υγιές. Στη συνέχεια θα περιγράψω τη σχέση μου με το αντίθετο φύλο, μέσα από τα άστρα. Απαιτείται μια στοιχειώδης κατάρτιση πάνω στα κλισέ που περνάνε από γενιά σε γενιά. Και προσωπικά βιώματα. Κάτι τέτοια γράφω και άντε να με πάρετε αύριο πάλι στα σοβαρά…

Οι Κριοί είναι ψώνια και κυριαρχικοί. Δεν κάθονται στο κώλο τους λίγο. Η Κριαρίνα αν και θα με ήθελε, θα ένιωθα ότι με ακύρωνε συνεχώς σαν άντρα και θα την έπειθα με τα χίλια ζόρια να χωρίσουμε…
Οι Ταύροι βαριούνται γενικά, δεν τους αρέσουν οι αλλαγές και μπορώ να κάθομαι μαζί τους σπίτι όσο θέλω. Θα μπορούσα να μην ντρέπομαι όταν λέω πως το δίλημμα δεν είναι που θα πάμε αλλά τι θα δούμε…Με βολεύουν.
Με μία Δίδυμο θα μπορούσα να απολαμβάνω την ουσιαστική επικοινωνία σε παράλληλους μονολόγους. Θα μαζεύαμε σε κάθε μας έξοδο λαοθάλασσες για να μας ακούνε. Αφού τους εξαντλούσαμε όλους, εκεί προς την αυγή, θα αποφασίζαμε πως καλύτερα θα ήταν να μείνουμε φίλοι και θα ανανεώναμε το ραντεβού μας για μια άλλη φορά με στόχο να μαζέψουμε ακόμα περισσότερο κόσμο…
Με μια Καρκίνο θα κοιτιόμασταν στα μάτια και θα της έλεγα πόσο αγαπάω τη μαμά μου χωρίς να με θεωρεί μαμάκια. Θα έβγαζα όλο μου το συναίσθημα, μέχρι να μας πάρουν τα ζουμιά. Τέλος, θα καταλήγαμε να κλαίμε χωρίς φυσικά να ξέρουμε γιατί…
Με μία Λιονταρίνα θα αυτοθαυμαζόμασταν και θα στεναχωριόμασταν που όλος ο κόσμος δεν είναι σαν κι εμάς. Θα αποδεχόμασταν αδιαμαρτύρητα τη μεσσιανική μας αποστολή στον κόσμο! Πολύ κακή εντύπωση θα μας έκανε- κάτι που θα δημιουργούσε προβλήματα- ότι δεν μας προσκυνάνε στο δρόμο… Αυτοί χάνουν.
Με τους Ζυγούς θα μιλούσα όσο ήθελα για το παραδικαστικό και τον ιμπρεσιονισμό. Αν έκανα το λάθος να τα φτιάξω με μία Ζυγό, θα έμενα αιωνίως μαζί της αφού θα προσπαθούσα μάταια να μαλώσουμε και δεν θα μου έδινε καμία αφορμή…
Με μία Σκορπίνα θα έκανα One night stand κρεμασμένος από τον πολυέλαιο. Θα το επαναλαμβάναμε μετά από ένα μήνα σε στρώμα θαλάσσης και θα με ξεχνούσε δεμένο με χειροπέδες. Το γεγονός θα ήταν η πρώτη τριβή στη σχέση μας που θα τελείωνε άδοξα, αφού δεν θα καταλάβαινε ποτέ την ανάγκη μου να μιλάω…
Με μία Τοξότη, θα ταξιδεύαμε σε άγνωστα μέρη και θα φωτογραφιζόμασταν μπροστά από κάθε μνημείο, χωρίς να ξέρουμε τι είναι το καθένα. Στο γυρισμό θα ξεχνούσαμε πόσο ερωτευμένοι ήμασταν στο ταξίδι και θα βρισκόμασταν μετά από χρόνια για να ανταλλάξουμε φωτογραφίες και εντυπώσεις.
Με μία Αιγοκερίνα θα κοιτούσα επιτέλους το συμφέρον μου. Θα μαζεύαμε υλικά αγαθά, όχι για τα παιδιά της Αφρικής που έχουν πέσει όλοι πάνω τους να τα σώσουν, αλλά για εμάς! Σύγχρονοι μαυραγορίτες, φιλόδοξοι, θα γινόμασταν γείτονες του Νίκου Χατζηνικολάου. Τη βίλα θα την φυλούσαν 3 εταιρίες security. Παρόλα αυτά, θα έφτιαχνα και ένα λάκκο με κροκόδειλους για να αισθάνεται εκείνη ασφαλής, χωρίς ωστόσο να τα καταφέρνω.
Με μία Υδροχόο, θα κάναμε συνέχεια επανάσταση και θα τελούσαμε στο σπίτι μας γάμους μεταξύ ομοφυλοφίλων!Μέλη χιλιάδων Μ.Κ.Ο, θα τα παρατούσαμε όλα μια μέρα για να μείνουμε στο Νταρφούρ. Θα ανέλυα ανενόχλητος ό, τι μου κατέβαινε στο κεφάλι και θα γινόμουν άγιος( ξέρει αυτή).
Με μία Ιχθύ, θα κοιτούσαμε το φεγγάρι. Εκείνη θα μου έλεγε πόσο ρομαντική βρίσκει την έλλειψη βαρύτητας και εγώ, αν και θα ήθελα να αναφερθώ στον ψυχροπολεμικό ανταγωνισμό ΕΣΣΔ-ΗΠΑ, θα αναγκαζόμουν να συμφωνήσω. Κάθε μέρα θα βγαίναμε στον ψυχολόγο.
Άφησα τελευταία τα Παρθενάκια. Με μία Παρθένο, θα κοιτιόμασταν συνωμοτικά και θα μέναμε στα συγχαρητήρια. Αν αποφασίζαμε ότι δεν αντέχουμε τη διαφορετικότητα σας, θα παντρευόμασταν και θα κάναμε σεξ κάθε πρωτοχρονιά για να διασφαλίσουμε ότι και τα παιδιά μας θα είναι Παρθένοι. Αν μου το έβγαζε 7μηνίτικο, θα τη χώριζα και θα πέθαινα κάπου ήσυχα, μόνος μου, πλήρης ημερών, ευτυχισμένος που δεν έζησε ένας άλλος, μη Παρθένος, στη θέση μου.
Παρθένοι όλου του κόσμου, ενωθείτε…

Υ.Γ: Το κείμενο είναι αφιερωμένο στην αναγνώστρια Αλίκη που είχε ζητήσει ζώδια. Η ίδια δεν ξέρει τι ζώδιο είναι. Βρίσκεται στο μεταίχμιο δύο ζωδίων και μια αστρολόγα την κάνει Δίδυμο και μια άλλη Καρκίνο. Να ‘ξερε πόσο τη ζηλεύουμε!

Ανησυχίες ενός ηλιθίου, εμού του ιδίου, αφορισμοί και σκέψεις(2)

1. Η περίφημη Ola(το κύμα), είναι το χασμουρητό της εξέδρας.
2. Είμαι στο Facebook, άρα υπάρχω.
3. Ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο και ο Διάβολος το πετρέλαιο.
4. Αν θες να γίνεις δημοσιογράφος, πρέπει να φοβάσαι το σκοτάδι. Για να θες να το φωτίσεις.
5. Αν δεν καταφέρω να γίνω δημοσιογράφος, θα ψάξω να κάνω μία έντιμη δουλειά.
6. Μόνο τα αυτοκίνητα θα έπρεπε να ζουν στις πόλεις, με ανθρώπους δεν είναι λειτουργικές.
7. Όλους αυτούς που μας παρακολουθούν με τις κάμερες τους παρακολουθεί κάποιος; Γιατί δεν είναι πολύ καλά…
8. Όταν οι μαμάδες ξεκινούν το παιχνίδι των παρατηρήσεων, δεν σε αποβάλλουν ούτε στην τρίτη όπως γίνεται στο βάδην. Θα σε εξαντλήσουν επιστημονικά…
9. Με μία δόση υποκρισίας, όλοι γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι…
10. Στα πάρτι μερικές φορές πίστευα πως το πιο όμορφο δωμάτιο του σπιτιού ήταν εκείνο που βρίσκονταν τα μπουφάν.
11. Η ιδανική γυναίκα είχα σκεφτεί κάποτε για τον καθένα μας είναι αυτή που θα μας θέλει για τους σωστούς λόγους. Αναθεωρώ. Η ιδανική γυναίκα είναι αυτή που θα σε θέλει για μία και μόνο ψευδαίσθηση, αυτή του ότι είσαι ο καλύτερος.
12. Η ζωή είναι ωραία αλλά να έχεις πιει πρώτα κάτι…
13. Κρυφοί straight είναι τα ζευγάρια που δεν επιβεβαιώνουν ότι είναι μαζί…
14. Η εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας, είναι σαν την εικόνα που έχουμε για τη φωνή μας. Στρεβλή…
15. Στο στρατό οι μαλάκες έχουν την τιμητική τους…
16. Το να μη βλέπω άνθρωπο, με κάνει καλύτερο άνθρωπο…
17. Όταν είσαι φαντάρος φωτογραφίζεσαι για τον ίδιο λόγο που φωτογραφήθηκε ο Βασιλιάς με τη Χούντα. Για να δουν όλοι πόσο θλιμμένος είσαι- έτσι είχε δικαιολογηθεί…
18. Αχ γυναίκα, ακόμα και για να σε παντρευτούμε, πρέπει να σε ρωτήσουμε…
19. Τον ενικό και τον καφέ, ποτέ δεν τον πετυχαίνω…
20. Θέλει ο μαλάκας να κρυφτεί και το τιμόνι δεν τον αφήνει…
21. Θεσσαλονίκη: Η πόλη που δεν παρκάρει ποτέ…
22. Το χιούμορ είναι ο μοναδικός τρόπος επικοινωνίας που εμπιστεύομαι…
23. Γυναίκες, το ποδόσφαιρο είναι κυνηγητό με μπάλα…
24. Όλοι οι γάμοι είναι λάθη…Στο χέρι σου είναι να τα υποστηρίξεις…
25. Οι πραγματικοί ήρωες πρέπει να πεθαίνουν, ζωντανοί κινδυνεύουν…
26. Ο λαός παίρνει πάντα ώριμες αποφάσεις. Όταν, δε, μας βολεύουν, βρίσκεται στο ζενίθ της ωριμότητας του…
27. Μη παίρνεις τόσο σοβαρά τον εαυτό σου και τη ζωή σου, θα σε προδώσουν…
28. Ο Θεός είναι κάτι που με βοηθάει να κάνω πιο γρήγορα τη δουλειά μου…
29. Άναρχη είναι μία κοινωνία χωρίς πόλεμο…
30. Ο νόμος δεν ισχύει όταν τον παίρνεις στα χέρια σου…
31. Είναι πατριωτικό να μην αγαπάς όλους τους συμπατριώτες σου…
32. Ταλέντο στην TV είναι να γίνεσαι συμπαθής χωρίς ιδιαίτερο λόγο…
33. Η πατρίδα μου έχει σύνορα, από όρια πάσχει…
34. Γενέθλια: Η μεγάλη γιορτή του χρόνου εις βάρος μας…
    
    Υ.Γ: Ορισμένα λένε αυτά που εννοούν. Όλα θέλουν κάτι να πουν…Το τι εννοώ ακριβώς κάθε φορά, βρείτε το μόνοι σας…