Έφυγε ο Σίντνεϊ Πόλακ, τελείωσαν και οι δικές μου 3 μέρες του Κόνδορα...Ξανά μέσα....Ο στρατός είναι ένα τίποτα και μάλιστα χωρίς ιδιαίτερο λόγο...Μου έλειψε!

Φεύγω...

Και το blog θέλοντας και μη πέφτει σε κώμα. Πάω να φυλάξω την πατρίδα από τους Ελοχίμ....Κοιμηθείτε ήσυχοι...

Αφορισμοί και άλλα(3)

• Δεν είναι όλοι ίδιοι… Ωστόσο μοιάζουνε πάρα πολύ…
• Ζω στη Θεσσαλονίκη αλλά δεν θα είχα πρόβλημα να αναπνέω κάπου αλλού…
• Αφήστε με να ζω ελεύθερος. Αλλιώς θα δείξετε πως με έχετε ανάγκη φανερώνοντας την αδυναμία σας.
• Αν δε βρίσκετε ταξί, δοκιμάστε την πλησιέστερη λεωφορειολωρίδα.
• Αν θες να μάθεις για τη δυστυχία, ρώτα έναν επώνυμο…
• Ανδρισμός είναι να αρνείσαι το ζώο μέσα σου…
• Οι εκάστοτε αντιπολιτεύσεις είναι οι ταξιτζήδες του πολιτικού συστήματος. Ξέρουν κάθε φορά πώς πρέπει να κυβερνηθεί η χώρα…
• Όλα αυτά τα ματς που ΄χουν χάσει από τη διαιτησία οι ελληνικές ομάδες στο εγχώριο πρωτάθλημα, ποιος τα έχει πάρει;
• Το Euro 2004 το πήραμε για να δούμε τι θα πουν οι ξένοι για μας. Καιρός να πάρουμε και ένα για πάρτη μας.
• Ο πόλεμος έχει πάντα νεκρούς και σπάνια νικητές…
• Όταν αναμετρώνται δύο εγώ, το δίκιο και το άδικο απλά τα καθυστερούν…
• Ο ύπνος είναι το λάθος που δεν μπορώ να μην ξανακάνω…
• Οι Παρθένοι είμαστε της κριτικής. Οι άλλοι απλά σε θάβουν…
• Οι πορτιέρηδες είναι άνεργοι στυλίστες…
• Ο κόσμος θα ήταν καλύτερος αν οι άνθρωποι που ζούσαν ήξεραν για τον εαυτό τους κάτι περισσότερο από το όνομα τους…
• Θα ζητήσω ένα εγγονάκι από τα παιδιά μου στα 60 μου για να έχει παρέα στην ηλικία της η γυναίκα που θα παντρευτώ στα 80 μου…
• Όταν η ζωή μας ζητάει απαντήσεις, ο εαυτός μας είναι η πιο ασφαλής που μπορούμε να δώσουμε…
• Όσο πιο καλός γίνομαι, τόσο πιο λίγος νιώθω. Πώς θα ανταποκριθώ στις ανάγκες τόσων ηλιθίων;
• Η ζωή είναι για τους άτολμους και ο θάνατος για τους τολμηρούς…
• Ο άντρας πολλές φορές με τον τρόπο του αδικεί τον εαυτό του. Θα μπορούσε να γίνει ένας αξιαγάπητος gay.
• Πολλά μοντέλα περνούν στην υποκριτική και κανένας ηθοποιός στο μόντελινγκ…Ποιο είναι πιο σοβαρό επάγγελμα τώρα;
• Ήδη έχουμε κάνει ένα σοβαρό λάθος: Ψάχνουμε τον παράδεισο μακριά από τη γη…
  

Μη, Μη, Εεεε(Μ.Μ.Ε)! Που πάτε, δεν τελειώσαμε!

Δεν καταλαβαίνω τίποτα από πολιτική», έλεγε ο Πιτιγκρίλλι. «Μερικές φορές διαβάζω το άρθρο της εφημερίδας μου για να ξέρω πώς σκέφτεται ο αρχισυντάκτης μου και επομένως, για να ξέρω ποια πρέπει να είναι η ειλικρινής και αυθόρμητη πολιτική μου πεποίθηση». Τι ψέμα σκέφτηκα! Αυτό δεν ίσχυε στη «Ζούγκλα των Πόλεων» του Φώσκολου για τον Κώστα Πρέκα, όταν με το ηρωϊκό όνομα Νίκος Αυγέρης, έγραφε την αλήθεια με ό, τι μέλος του κορμιού του είχε μείνει, αφού το κύκλωμα που αποκάλυπτε του έκοβε σιγά σιγά χέρια πόδια…Έσταζε το αίμα πάνω στη γραφομηχανή…Του έκοβαν το ένα χέρι, είχε το άλλο. Του έκοβαν και το άλλο, έμαθε να γράφει με τα πόδια…Δεν το έβαζε εύκολα κάτω! Η αλήθεια πρώτα, ακόμα κι αν σήμαινε ακρωτηριασμό… Σήμερα πρέπει να υπάρχει ταυτότητα κάτω από το κείμενο κάθε δημοσιογράφου. Ποιον εκπροσωπεί; Δουλεύει σε γραφείο Τύπου; Πόσα παίρνει; Αυτολογοκρίνεται; Όταν γράφει, σε σκέφτεται ή σκέφτεται το συνάδελφο του που πιστεύει ότι γράφει πιο ενδιαφέροντα πράγματα από εκείνον; Έχει δει την ταινία με τον Πρέκα; Έχει τουλάχιστον στο μυαλό του την συγκλονιστική έκκληση της Έλενας(Μέμα Σταθοπούλου) στο «Ένας μάγκας στα σαλόνια» με την χαρακτηριστική προφορά: «Κάποιος πρέπει να πει την αλήθεια….Την Αλήθεια…Την αλήθεια…»;;; Πάμε να δούμε παραδείγματα που θα έπρεπε να διδάσκονται σε αντι-σεμινάρια δημοσιογραφίας μπας και σώσουμε τον Πετρή.
Μια μικρή είδηση το Μάρτιο του 1968 στους New York Times αναφερόταν σε μία προσπάθεια του ειρηνιστικού κινήματος να διακόψει την παρουσίαση ενός εκθέματος στο Μουσείο Επιστήμης και Βιομηχανίας του Σικάγο: «Από σήμερα οι επισκέπτες δεν θα μπορούν πια να μπουν σ’ ένα ελικόπτερο για αναπαράσταση σκοποβολής με πολυβόλο εναντίον στόχων στα Κεντρικά Υψίπεδα του Βιετνάμ! Οι στόχοι ήταν μία καλύβα, δύο γέφυρες και μία αποθήκη πυρομαχικών…Οι διαδηλωτές διαμαρτυρήθηκαν ιδιαιτέρως για το ότι επιτρεπόταν στα παιδιά να πυροβολούν εναντίον της καλύβας , παρά το ότι δεν φαινόντουσαν άνθρωποι εκεί ή άλλού στο διόραμα». Τι το πείραζε το ειρηνιστικό κίνημα μια καλύβα ακατοίκητη; Οι υπερβολές τους, στέρησαν από τα παιδιά ένα διασκεδαστικό παιχνίδι, χωρίς προφανή λόγο για τον συντάκτη της είδησης. Φαντάστηκε ότι σε μία τέτοια καλύβα, επικίνδυνα μικρή οπότε πιθανότατα κομμουνιστική, αποκλείεται να ζούσε ποτέ άνθρωπος ,ακόμα και στο Βιετνάμ. Ο Νοτιοβιετναμέζος χωρικός άξιζε κάτι καλύτερο…Μία ναπάλμ για παράδειγμα! Άλλωστε για τη γέφυρα, ούτε συζήτηση! Είναι στρατιωτικός στόχος και θα έπρεπε να πληγεί!
Παλιότερα, ένας δημοσιογράφος της κυβέρνησης Τρούμαν έγραψε ότι είχε παρακολουθήσει την ατομική βόμβα που ήταν «πλασμένη με τη μορφή ενός ζωντανού πράγματος, τόσο εξαιρετικά σχηματισμένου που ο οποιοσδήποτε γλύπτης θα ένιωθε περήφανος που την είχε δημιουργήσει!». Το ότι μέσα σε εξήντα δευτερόλεπτα μια γιγαντιαία πύρινη μπάλα είχε θανατώσει 100.000 ανθρώπους, συνέβη επειδή στην τέχνη όλα επιτρέπονται! Ούτε ο Πλεύρης θα ζητούσε να λογοκριθεί το αριστούργημα αυτό. Θα συμβιβαζόταν με την καύση του βιβλίου της Έρσης Σωτηροπούλου, τη στέρηση των πολιτικών της δικαιωμάτων ή απλά, με την υποβολή της σε μια διαδικασία στείρωσης!
Στις μέρες μας οι δημοσιογράφοι του Fox News συναγωνίζονται στην λατρεία των πολεμικών αεροσκαφών και προτείνουν στους πολέμαρχους να μην αρκεστούν στους Κρουζ αλλά να ρίξουν τη μητέρα όλων των βομβών. Τον έρωτα τους παρουσιάζει το ντοκιμαντέρ War made easy. Ο καθένας έχει το αγαπημένο του αεροσκάφος όπως εμείς έχουμε το αγαπημένο μας χρώμα ή τον αγαπημένο μας ταξιδιωτικό προορισμό! Ο βομβαρδισμός θεωρείται μετά από τόσα χρόνια παράδοσης, μία αλτρουιστική πράξη! Και οι αντιπολεμικές φωνές είναι αντι-πατριωτικές για εκείνους!
Να είναι τόσο βλάκες και απάνθρωποι οι άνθρωποι του Τύπου, το αποκλείω! Να είναι τόσο διεφθαρμένοι, είναι πιο πιθανό! Τα στημένα ρεπορτάζ ευλογεί η προτροπή του μεγιστάνα του Τύπου, William Randolph Hearst ( ενέπνευσε τον Πολίτη Κέϊν του Γουέλς): «Μην αφήσετε ποτέ την αλήθεια να σας στερήσει μία ωραία ιστορία». Γνωστότερο όλων, ο ομαδικός τάφος της Τιμισοάρα του καθεστώτος Τσαουσέσκου, όταν κάτι πτώματα από το νεκροταφείο των απόρων ξεθάφτηκαν να τα ξαναδεί το φως!
Για το σκάνδαλο Watergate, που δημιούργησε μία νέα γενιά δημοσιογράφων, αποκαλύφθηκε το 2005 ότι το FBI είχε συνδράμει στην αποκάλυψη του. Το Βαθύ λαρύγγι ήταν ο Μαρκ Φελτ, το νούμερο 2 του FBI τότε. Γιατί ήθελε να ρίξει τον Νίξον; Επειδή δεν τον έκανε νούμερο 1 μετά τον θάνατο του J. Edgar Hoover; Όχι μας προστάζει ο μύθος. Για να προστατεύσει τη χώρα του και επειδή ήταν πατριώτης! Όσο δύσκολα γίνεται πιστευτό πως το 1963 ( δολοφονία Κένεντι) η εξουσία του προέδρου χάθηκε από μια σφαίρα ενός μοναχικού τρελού, άλλο τόσο παράξενος μοιάζει ο εξαναγκασμός σε παραίτηση ενός προέδρου, το 1974, χάριν σε έναν θρίαμβο της δημοκρατίας και της ελευθεροτυπίας, είχα διαβάσει κάπου. Άλλωστε όταν είναι μπλεγμένη η CIA και το FBI, τα πράγματα είναι πιο πολύπλοκα απ’ όσο θα τα ήθελε ένας μύθος!
Η εμβάθυνση ή η κατανόηση της είδησης, δεν θεωρούνταν πάντα έργο του δημοσιογράφου. Παλαιότερα, η είδηση θα έχανε την αντικειμενικότητα της αν την ερμήνευες. Αυτήν την περίοδο έχουμε περάσει στο άλλο στάδιο τουλάχιστον στη χώρα μας, όπου τα σχόλια περισσεύουν είτε στα τηλεοπτικά παράθυρα είτε στις στήλες των εφημερίδων. Ο αναγνώστης καλείται να αναγνωρίσει τα κίνητρα κάθε φορά του δημοσιογράφου. Πάντως δεν επιτρέπεται να έχει την αφέλεια της Κοκκινοσκουφίτσας ούτε αντίθετα του χρειάζεται η καχυποψία της παρθένας απέναντι σε έναν ερωτευμένο άντρα!
Η υπερπληθώρα πληροφοριών δεν αντέχεται ούτε από τους ίδιους τους δημοσιογράφους, που προτιμούν να κάνουν το ρεπορτάζ τους και να μη διαβάσουν εκείνα των συναδέλφων τους. Το καθεστώς άλλωστε τείνει να γίνει ολοκληρωτικό. Η τηλεόραση έχει την απόλυτη εξουσία και το Internet δεν μπορεί να την αμφισβητήσει δυναμικά!
Αυτό που μένει στον τηλεθεατή είναι ότι κάθε μέρα έχει δελτίο ειδήσεων στις 8 η ώρα! Ειδησεογραφία: Ο gay δεν συμμερίστηκε την θέση του παπά, ο Τσίπρας είναι πολύ μικρός για να δένεται σε καρέκλες(αν δεχτεί κάποιο μεγάλο κανάλι να τον υποστηρίξει, τα θα κάνει , θα ξεβρακωθεί;), η δημοσκόπηση δείχνει δεν δείχνει κρίση του δικομματισμού και μισή ανάκαμψη του Γιώργου. Εξωτερικές ειδήσεις: Καλό θα ήταν να μην κατηγορείς 1,3 δις εκατομμύρια ανθρώπων επειδή οι χημικοί σου ‘θέλαν το νόμπελ ντοπαρίσματος, η θερμοκρασία ανεβαίνει επειδή ανεβαίνει ο μαύρος χρυσός, οι πολιτικοί είναι σέξι σε μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες(είμαστε ουραγοί δείχνουν οι δείκτες Μπρούνι), τα Σκόπια είναι αδιάλλακτα από γεννησιμιού τους, ο Τράγκας μάλωσε με την Μακρή, ο Κακαουνάκης με τον Κύρτσο, ενώ στο Mega και στον Ant1 όλοι συμφώνησαν! Σε τι αλήθεια; Ότι δεν είναι δυνατόν να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση; Καιρός να κοιτάξουν τα δελτία τους στον καθρέφτη χωρίς να έχουν καρφιτσώσει πριν το δελτίο της AGB!
Αφού οι επιχειρηματίες δεν βγάζουν κέρδη από τις εφημερίδες, οι δημοσιογράφοι φιλάνε τα χέρια του εργοδότη τους και ακολουθούν πρόθυμα! Αν δεν ήθελε να μας χειραγωγεί για να αντλεί ελάχιστα μη οικονομικού χαρακτήρα οφέλη, δεν θα είχαμε δουλειά σκέφτονται. Έτσι καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι οι ιδιοκτήτες εφημερίδων κάνουν αγαθοεργίες και φιλανθρωπίες. Όπως και να το κάνουμε, αν δε χειραγωγήσεις το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει!
Το ζητούμενο είναι να βρούμε ένα τρόπο να μην ενοχλούνται οι επιχειρηματίες και να είμαστε ελεύθεροι να γράφουμε ό, τι θέλουμε! Να μιλάμε δηλαδή όπως ο Steven Colbert( που λέει το αντίθετο από αυτό που πιστεύει μιλώντας ειρωνικά) ή να βρούμε Cool επιχειρηματίες! Κάτι σαν τον Σίλβιο. Τι γράφω blog μου μέρα που είναι;
Ο Μπερλουσκόνι μπορεί να είναι αυτό που είναι, αλλά σε θέματα δημοσίων σχέσεων που άλλοι θα τα σκάτωναν, αυτός διαπρέπει! Το 1996 όταν η Ρόζενμποργκ μέσα στο Σαν Σίρο απέκλεισε από τη συνέχεια του Champions League τη Μίλαν μας, πήγε στα αποδυτήρια και έδωσε συγχαρητήρια στον Έλληνα διαιτητή του αγώνα, τον Γιώργο Μπίκα! Ακόμα και αν τα εκατομμύρια του δεν έπιασαν τόπο. Μην ακούτε την απέχθεια και την έκπληξη που τα Μ.Μ.Ε εξέφρασαν για την επανεκλογή του. Μπορεί να τα ελέγχει αλλά όλοι οι Ιταλοί έχουν ακούσει έστω μία φορά ότι είναι λωποδύτης και τον ξαναψήφισαν! Ποιος προτιμάει άλλωστε το μοντέλο Πούτιν; Ο Έκο γράφει: «Αυτοί οι ψηφοφόροι ισχυρίζονται αφελώς ότι ένας πλούσιος Πρόεδρος τουλάχιστον δεν θα κλέψει, διότι αντιλαμβάνονται τη διαφθορά σαν εκατομμύρια ή εκατοντάδες εκατομμύρια και όχι σαν αστρονομικά ποσά χιλιάδων δισεκατομμυρίων. Αυτοί οι ψηφοφόροι σκέφτονται(και εύλογα) ότι ο Μπερλουσκόνι δεν θα λαδωνόταν ποτέ με ένα φακελάκι ίσης αξίας μ’ ένα τριάρι ή μ‘ ένα αυτοκίνητο μεγάλου κυβισμού, αλλά δεν μπορούν να συλλάβουν(όπως εξάλλου και όλοι μας) τη διαφορά ανάμεσα στα δέκα χιλιάδες και στα είκοσι χιλιάδες δισεκατομμύρια!». Ο διαγωνισμός χαρισματικότητας μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς έληξε στην γειτονική χώρα με νικητή τον ικανότερο Σίλβιο. Και ας μην ελπίζει η Αριστερά σε θαύματα. Ο τόπος διεξαγωγής και της επόμενης εκλογικής μάχης θα είναι η Τηλεόραση!
Δεν επείγει λοιπόν ο χωρισμός Κράτους-Εκκλησίας, αλλά της εξουσίας από τη δημοσιογραφία. Το ψέμα, η λογοκρισία και η χειραγωγούμενη δημοσιογραφία όσο πληρώνει καλύτερα, θα κερδίζει την αλήθεια σε κάθε τους αναμέτρηση. Φοβάται ο δημοσιογράφος Γιάννης το θεριό και το θεριό τον δημοσιογράφο Γιάννη! Σπίτι χωρίς Γιάννη όμως προκοπή δεν κάνει! Άλλωστε το αλήτες και το ρουφιάνοι, φτάνει. Τι το θέλετε το δημοσιογράφοι; Το χοντραίνετε και χάνετε και το δίκιο σας!
Η ελευθερία της έκφρασης είναι τόσο πολύτιμη που καλό θα ήταν να κρατηθεί πάση θυσία μακριά από τα Μ.Μ.Ε! Νομίζω ότι ο Πιτιγκρίλι θα προσυπέγραφε! Εγώ τι να κάνω; Να ζητήσω αύξηση; Καλά, μην κάνετε έτσι, θα περάσω αυτή τη βόλτα από το λογιστήριο που μου είπατε!

MLK: Σύντμηση για το μαλάκας;

«Δεν πάει πολύς καιρός που στο πολυπαθές Διαδίκτυο οι Bloggers απολαμβάνοντας το αγαθό της ανωνυμίας τους και της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών τους στοιχημάτιζαν με έπαθλο την ημέρα του θανάτου του Αρχιεπισκόπου. Μαθαίνω με ρίγος ότι επαναλαμβάνεται σήμερα και με έναν άλλο επώνυμο ασθενή».

Το απόσπασμα που παρέθεσα είναι από κείμενο δημοσιογράφου που το Διαδίκτυο, σεβόμενο την επωνυμία της, δεν θα αποκαλύψει. Το κείμενο πραγματεύεται το θάνατο και τον εκχυδαϊσμό του φόβου μας απέναντι σε αυτόν όπως αυτός εκφράζεται μέσα από ανέκδοτα της Ζαχοπουλιάδας και όχι μόνο…Συμμερίζομαι εν μέρει το συλλογισμό της. Αλλά βλέπει το δέντρο και το δάσος έγινε η φαλακρή τραγουδίστρια. Εξάλλου, ένας λαός που έχει ποιητές που γράφουν: «Άιντε να αρρωστήσει ο Άγιος Πέτρος να τη βγάλουμε και φέτος», μάλλον δεν διατρέχει κίνδυνο αγνοώντας το θάνατο.
Αρχικά αγαπητή, καλώς ήρθατε στον πλανήτη γη. Να σας προσφέρουμε κάτι, ένα λικέρ, λίγο σούσι, μία ντόπια φραπελιά; Αγαπητή επώνυμη αρθρογράφε, θα σας γελάσω. Άρχισαν τα στοιχήματα; Εδώ πάντως, σε αυτό το blog, παρακαλάμε ακόμα για ένα σχόλιο τους φίλους μας. Μαθαίνετε νέα; Όλοι κουβά; Κρίμα πάντως που η μέρα που πέθανε ο Αρχιεπίσκοπος(εκοιμήθη αν είστε Χ.Ο) να βολέψει μόνο τον Πρωθυπουργό και το Ασφαλιστικό. Και η 25η Μαρτίου βόλεψε τον πρωθυπουργό γιατί ήταν ευκαιρία να ντύσει τα παιδιά του τσολιαδάκια και να τα δείχνει στο Hello η Νατάσα, που είχε ξαναπασχολήσει το εν λόγω περιοδικό με τη νέα βαφή μαλλιών που λάνσαρε στην Τουρκία, που της πήγαινε τόσο πολύ. Δεν έχουν βρει ακόμα οι συντάκτες αυτών των περιοδικών τον τρόπο να καλύπτουν τις εγχειρήσεις ανοιχτής καρδιάς που κάνει για την πλάκα της. Κυριολεκτικά. Και τι να το έπαιξε και ο πρωθυπουργός δεν έχουμε μάθει. Δεν τον έχετε ικανό, το ξέρω, ούτε αυτόν, ούτε κανέναν από τους 300. Σε καλή μεριά οι νικητές πάντως…
Όπου γυρίζουν το κεφάλι τους, βλέπουν bloggers οι άνθρωποι του Τύπου. Ορισμένοι, όχι όλοι. Αυτή η απουσία μιας διευκρίνισης, που προϋποθέτει ευαισθησία, ήταν που με ενόχλησε, η παράλειψη ενός προσδιορισμού μπροστά από τη βρισιά bloggers. Η απαξίωση φαίνεται είναι στη μόδα, έτσι γράφουν όλοι και πρέπει να το δεχτώ. Όχι πολύ εύκολα όμως. Είμαστε διαόλου κάλτσες! Άλλωστε δεν μου επιτρέπεται να κατηγορώ τη μόδα, το είχε πει και ο Κοκτό, πεθαίνει τόσο νέα…
Για να καταλάβετε όλοι πόσο ηλίθιοι είναι οι Bloggers ρίξτε μια ματιά στο mail μου. Φόρα παρτίδα τα στοιχεία μου. Αυτό βέβαια δεν λέει κάτι. Κάποιοι είναι πιο έξυπνοι από εμένα και ξέρουν να κρύβονται. Επειδή δεν μπορούν να βριστούν μεταξύ τους, βρίζουν εμάς οι ορισμένοι! Πολύ ευφυές! Τώρα ξύπνησαν. Όταν λέγαμε εμείς ότι οι bloggers είναι Σκοπιανοί, δεν βρέθηκε κανείς να μας υποστηρίξει ούτε στο ΝΑΤΟ, ούτε πουθενά.
Το Διαδίκτυο σύμφωνα με το απόσπασμα είναι το καταφύγιο των σκοτεινών bloggers, που διαφεύγουν ακόμα τη σύλληψη. Στυγεροί δολοφόνοι του διαλόγου, αμόρφωτοι, χωρίς ιδανικά, χωρίς έλεγχο. Αν ζούσε ο Χίτλερ, θα βλέπαμε εμείς. Ταιριάζει και το «Α, ρε, Παπαδόπουλος που σας χρειάζεται». Να μας βάλει πάνω στην χειρουργικήν κλίνην να μας ανοίξει, να μας ξεκοιλιάσει, να μας ακρωτηριάσει. Δεν έχουν καταλάβει ακόμα οι κύριοι που θέλουν να λένε ότι έχουν ανοιχτά μυαλά, ότι το Διαδίκτυο είναι το διάλειμμα μας. Σε λίγο θα χτυπήσει το κουδούνι και δεν θα βγαίνει κανείς στην αυλή-όταν ελεγχθεί πλήρως το Διαδίκτυο και θα κάνω και εγώ παρέα στην Τσέκου και τον ευαίσθητο εργατολόγο.
Στο Διαδίκτυο ο pasaenas εκφράζει όπως έχουμε πει την αγωνία του, το ψώνιο του, την οργή του, τη μαλακία του. Τα πλήκτρα είναι οι σάκοι του μποξ, το νιώθω τώρα, καθώς τα χτυπάω. Στο δικό τους ιδεατό κόσμο, στο ζεστό τους σπίτι, δεν νοείται να υπάρχουν τόσο μεγάλοι μαλάκες, τέτοια καθυστερημένα, σαν και εμάς. Προτιμούν όπως έχουμε δει νεκρούς πολίτες, που το πολύ πολύ να στέλνουν γράμματα στις εφημερίδες του τύπου: «Μου άρεσε πολύ το αφιέρωμα που είχατε στη Δέσποινα Βανδή, κάντε και ένα στον Τζον Τίκι». Οι νεκροί πολίτες έχουν πια σάρκα και οστά.
Ακόμα και ο χυδαίος που φαίνεται να ταράζει την αρθρογράφο, έχει το δίκιο του. Η ζωή συνεχίζεται. Πιο πολύ μπορεί να λυπηθούν οι Νεοέλληνες αν σταματήσει η Ρούλα Βροχοπούλου τις τηλεοπτικές εμφανίσεις της παρά με το θάνατο του μακαριστού Αρχιεπισκόπου. Υπάρχει όμως τίποτα πιο χυδαίο από την υποκρισία στο μάτι; Μπορούσε κανείς φυσιολογικός άνθρωπος εκείνη τη μέρα να στενοχωρηθεί; Πάντως ήδη καταφέρνετε να απολογούμαι, άξιος ο μισθός σας.
Όσο πληθαίνουν οι απαξιωτικές αναφορές του Τύπου, αισθάνομαι πως είμαι ένας άμαχος Ιρακινός πολίτης που ήρθε η υπερδύναμη να με εκδημοκρατίσει. Το δόγμα των Νεοσυντηρητικών που έκαναν κουμάντο τόσα χρόνια στην Αμερική είναι ότι ο πλανήτης δεν κινδύνευε από μια υπερδύναμη αλλά από τις φτωχές και αδύναμες χώρες. Άλλη εξυπνάδα και αυτή. Αυτό που επιζητούσαν για να εφαρμόσουν τις πολιτικές τους ήταν ένα καταστροφικό γεγονός, «ένα νέο Περλ Χάρμπορ». Το δημιούργησαν με την 9/11- ναι δεν είναι μόνο η Κοτιγιάρ που μιλάει για συνωμοσία! Το Press-gr ήταν η δικιά μας 9/11! Τώρα μπορούν να μας κυνηγήσουν και να μας αποθαρρύνουν με την άρνηση τους να βρουν κάτι θετικό μέσα από το διαδικτυακό σούσουρο. Είμαστε τρομοκράτες; Ε λοιπόν πάρτε τα όπλα μαζικής καταστροφής μου…
Και δεν μπορώ να κατανοήσω την ειρωνεία, την παρουσίαση μας σαν κάτι ενιαίο, σαν κλίκα, σαν ένα ρεύμα, λες και είμαστε όμιλος προβληματισμού. Ο ερασιτεχνικός χαρακτήρας άλλωστε των όσων γράφουμε, απαξιώνει την προσπάθεια μας. Γι’ αυτό ζητάμε Τζέκους να μας αναλάβουν! Ή να μας στείλετε τον Ιακώβου τώρα που δεν έχει δουλειά. Τζέκος, Ιακώβου και Μάκης( που πλέον δεν έχει στον ήλιο μοίρα) θα μας κάνουν υπεραθλητές, θα γράφω 8 τέτοια κείμενα τη μέρα, θα το βουλώνω στα σημαντικά, δεν θα προσπαθώ να βρίσκω την ουσία, θα μιλάω σε κάθε κείμενο για το υπεράνθρωπο έργο της κυβέρνησης. Μπορεί η κοινωνία να μας κοιτάξει στα μάτια και να μας τους φέρει; Περιμένουμε με αγωνία την απάντηση σας.
Η ευαισθησία της συγκεκριμένης αρθρογράφου για το Ζαχόπουλο, μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση. Η μαύρη αλήθεια είναι ότι και εγώ προσπάθησα να μπω στη θέση αυτού του ανθρώπου. Πριν λίγες μέρες ωστόσο ο νέος Υπουργός πολιτισμού, ο Μιχάλης Λιάπης(το γράφω για να το πιστέψω), άδειασε τον γενικό γραμματέα. Είναι σίγουρο ότι υπήρξε σκανδαλώδης διαχείριση των κονδυλίων, κάτι που αρχικά είχε αρνηθεί ο Βουλγαράκης, αλλά προς τιμήν του, δεν αρνείται ο Λιάπης. Αξίζει να του βγάλουμε το καπέλο ελπίζοντας πάντα ότι θα παραιτηθεί πολύ σύντομα ο Υπουργός που πιστεύει πως εκπροσωπεί τον πολιτισμό όταν ρωτάει τους ξένους φίλους του: «Do you know Mykonos?».
Σήμερα ήταν η 40η επέτειος από τη δολοφονία του Martin Luther King. Τι ξέρουν τα παιδιά για αυτόν; Όσα ξέρουν και για τον Γκάντι. Γιατί τα πρότυπα πρέπει να φυλάσσονται καλά, σαν διαμάντια, να μην τα κλέψει κανείς και αποκτήσει επικίνδυνες για τον κόσμο σας απόψεις. Το γνωστό: «Πρέπει να αλλάξουν όλα για να μην αλλάξει τίποτα» του Λαμπεντουζάν. Η αλλοτρίωση τους έχει βρει(ορισμένους τονίζω) και δεν μπορούν να το κρύψουν. Όπως μια γυναίκα δεν μπορεί να αποφύγει την κλιμακτήριο της, έτσι και αυτοί. Εγώ μου λένε από παντού, πρέπει να έχω ως πρότυπο το σύζυγο που κερατώνει τη σύζυγο χωρίς ενοχές φυσικά και μαλακίες, το Σήφη από την Κρήτη που σκοτώνει αλλά επειδή είναι και πολύ άντρας, αναλαμβάνει την ευθύνη, τους ξεμωραμένους 50αρηδές του 50-50 ή τους ισχυρούς άντρες του πλανήτη που ανακάλυψαν το Βιάγκρα και πηδάνε στριπτιτζούδες με ή χωρίς σιλικόνη στο στήθος(Περιπτώσεις Μόσλεϊ, Σπίτσερ, Κανέρβα).
Ξέχνα το σου λένε φίλε. Δε θα σ’ αφήσουμε να γίνεις κάτι άλλο. Εδώ, με εμάς μείνε που θέλουμε το καλό σου. Στα όνειρα σου αντιπαραβάλλεται πειστικά άλλωστε το επιχείρημα αγάπης τους. Βολέψου κάπου, όπου βρεις.
Ο σύγχρονος άντρας οφείλει να είναι μαλάκας. Να δηλώνει πως λατρεύει το γυναικείο φύλο, να αγοράζει δαχτυλίδια στη γκόμενα του που φυτοζωεί αφού αρκεί μισός ακκισμός για να της χαρίσει το χούφταλο παλάτια και λεφτά. Η γκόμενα που διεκδικεί την ισότητα βγάζοντας ρούχα οφείλει να δηλώνει πως δεν της αρέσουν οι αντικειμενικά ωραίοι, επειδή αν και όμορφη, παραμένει ανασφαλής και σαφώς επηρεασμένη από τη σεμνότητα και την ταπεινότητα της παράταξης που πάει μπροστά τον τόπο, πως κάνει πιο καλή παρέα με άντρες( γιατί όλες οι γυναίκες πλην εκείνης είναι σκύλες), να λέει ότι δεν της αρέσουν τα μηνύματα, δηλαδή μια μορφή επικοινωνίας εγκεφαλική και ερωτική(αλλά δεν την επιβεβαιώνει άμεσα όπως ένα πεινασμένο βλέμμα) και να έχει την απαίτηση να την κάνεις να γελάει. Μη μασάς. Εννοεί να την κάνεις να βογγάει. Ευτυχώς, με περίσσια αποφασιστικότητα, υπάρχουν νέοι που αντιστέκονται.
Στη χειρότερη περίπτωση το παιδί θα γίνει Emo. Που ακόμα και αν μας φαίνεται αστείο πώς ένα συναίσθημα όπως η ευαισθησία, γίνεται ιδεολογία, ξεκινάει από μια βαθιά ανάγκη στην αυθεντική έκφραση του κινήματος. Να πιστέψει το παιδί στις πιο βαθιές σκέψεις του αφού τους περισσότερους από εμάς και από εσάς δεν τους πιστεύει. Πρώτη φορά η κοινωνία ζητάει τα ρέστα ενώ είναι κατηγορούμενη και εξαντλεί την αυστηρότητα της με τα κινήματα και τους bloggers. Ξυπνάτε ρε!
Με τόση βία γύρω τους, μίσος που βγαίνει στις συμπεριφορές των μεγαλύτερων παντού, στους δρόμους, στις συναναστροφές σας, στην έλλειψη πολιτισμού, το μόνο που τα βλέπω να κάνουν εδώ στη γειτονιά μου είναι να πετάνε πέτρες σε κάτι αλλοδαπούς. Ποιος τους τις δίνει; Γύρισα και τους είπα αρκετά αυστηρά: «Δεν πηγαίνετε να παίξετε καλύτερα μπάλα;». Και το ένα με κοίταξε με μία αξέχαστη απορία. Απορία! Που να παίξουν; Υπάρχει χώρος που δεν καλύπτουν τα αυτοκίνητα σας;
Δεν με βρίσκετε λοιπόν σύμφωνο με την ευαισθησία σας για τον Ζαχόπουλο. Κάθε Ζαχόπουλος έχει τα ανέκδοτα που του αξίζουν. Ας κατάφερνε και αυτός να αυτοκτονήσει. Αυτή είναι η δική μας έμπνευση, ο Ζαχόπουλος. Ξερνάμε αυτά που μας δίνετε. Κάτι πρέπει να πούμε και εμείς. Δεν έχουμε τον MLK σήμερα. Το τραγούδι που είχε γράψει ο Stevie Wonder για τον ΜLK, το Happy Birthday, ακούγεται μόνο στα γενέθλια της Έφης Θώδη. Και φυσικά δεν έχει βρεθεί κανένα αρχίδι να πει για ποιο "μαλάκα" είχε γραφτεί αυτή η μελωδία, που στις εκπομπές τους γίνεται ελαφρύ σαχλοτράγουδο.
Όποιος έχει όνειρα, σύμφωνα με την άρχουσα τάξη, είναι άξιος του θανάτου του, που μπορεί να επιτευχθεί είτε μέσω της ολοκληρωτικής απαξίωσης του είτε μέσω του ελέγχου της συνείδησής του. Χαιρετίσματα λοιπόν στην Κοντολίζα. Δεν φαντάζεστε πόσο της μοιάζετε.
Από την πρώτη στιγμή είπαμε ότι η ατάκα που είπε ο Ζαχόπουλος πεσμένος στον ακάλυπτο: «Μας φάγανε», δεν είναι μια φράση που μας μυρίζει ανδρεία και διάθεση αυτοκριτικής. Ο MLK, όταν τον πυροβόλησε ένας τρελός, όπως συμβαίνει με όλους τους ανθρώπους που δίδαξαν στον κόσμο τη σημασία της μη-βίας, είπε πριν κοιμηθεί (αν είσαι Χ.Ο έτσι το γράφεις) σε έναν μουσικό που βρέθηκε κοντά του: «Απόψε παίξε τον ύμνο «έρχομαι σ’ εσένα ακριβέ μου Κύριε». Και παιξ’το καλά». Υπάρχει διαφορά, δεν νομίζετε; Μπορούμε φυσικά να φανταστούμε και το Ζαχόπουλο να ξεστομίζει την τελευταία πρόταση… Για ένα τελείως διαφορετικό ζήτημα, σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού…

Υ.Γ: Η κυρία είναι καθηγήτρια πανεπιστημίου και όχι δημοσιογράφος (αρθρογραφεί ωστόσο τακτικά). Η κατάσταση είναι χειρότερη απ' ό,τι νομίζαμε...

Στ’ άστρα θα πω τον πόνο μου…

Σαμπρίνα μου, το μπουφανάκι σου...Η Ρόμα έχασε χθες 0-2 και το όνειρο της Φερίλι ξέφτισε. Μεγάλη απογοήτευση επικρατεί στις τάξεις των ultras που μπορεί να οδηγήσει σε τυφλή βία…Αλλά δεν με ανησυχεί αυτό, η Σαμπρίνα θα βρει αφορμή να βγάλει το σουτιέν της. Αλλού είναι το πρόβλημα…Στο Βουκουρέστι συγκεκριμένα. Θα εθελοτυφλήσω όμως συνειδητά και θα μιλήσω για ζώδια. Για το δικό μου δηλαδή.
Όπως μπορείτε να δείτε από το προφίλ, είμαι Παρθένος. Το ζώδιο δηλαδή που δεν μπορούσα να ξεστομίσω στα παιδικά πάρτυ, αφού ακολουθούσε η ερώτηση: «Μόνο στο ζώδιο;» και το πονηρό γέλιο που θεωρούσα από τότε ανόητο. Χάθηκε να ήμουν Ταύρος που ακούγεται και πιο αρρενωπό; Ή να είμαι Λέων; Δεν καθόμουν να σκάσω φυσικά. Τότε πίστευα πως τα κοριτσάκια έγιναν για να μας κυνηγάνε όταν παίζουμε τσιγαροποτά. Δεν καταλάβαινα τη χρησιμότητα τους.
Μεγαλώνοντας, όποτε έπεφτε στα χέρια μου κάτι σχετικό με ζώδια, το διάβαζα με ενδιαφέρον. Ήμουν, όπως φοβόμουν, ένα τέρας. Επικριτικός, κατά φαντασίαν ασθενής, πουριτανός, βαρετός, γκρινιάρης, ένα αίσχος και μισό…Τα θετικά μου παρουσιάζονταν και αυτά σαν αρνητικά, όπως η αναλυτική σκέψη και η μανία για την καθαριότητα και τα αποσμητικά. Άρχισα λοιπόν δικαιολογημένα να απορώ τι μου έβρισκαν τα κοριτσάκια…Ήταν ανώμαλα; Μετά από ώριμη σκέψη θυμήθηκα πως μικρός, δεν μιλούσα πολύ και αυτό ήταν πιστεύω πια με βεβαιότητα το πιο σέξι πάνω μου. Όσο μεγάλωνα, μου έλεγαν όλοι πόσο περίεργος ήμουν…
Αυτό που παρατηρώ τα τελευταία χρόνια όμως, είναι ότι το κλίμα αλλάζει υπέρ μου. Από την παρουσίαση του ζωδίου μου σε λίβελλους, περάσαμε στην απόλυτη αστρική καταξίωση. Το πιο μεγάλο κοπλιμέντο είναι πια ότι είμαστε οι πιο ωραίοι του ζωδιακού και το πιο ευφυές από τα ζώδια της γης. Πώς άλλαξα έτσι; Αν λάβω υπόψη και τον ωροσκόπο μου, γίνομαι ακαταμάχητος. Έχω λένε Σκορπιό, ο οποίος είναι ταυτισμένος με τα sex-shops και τα όργια του Καλιγούλα. Πλέον, έχω καταλήξει ότι κανένα ζώδιο δεν ξέρει τι του γίνεται, κάτι που θεωρώ πολύ υγιές. Στη συνέχεια θα περιγράψω τη σχέση μου με το αντίθετο φύλο, μέσα από τα άστρα. Απαιτείται μια στοιχειώδης κατάρτιση πάνω στα κλισέ που περνάνε από γενιά σε γενιά. Και προσωπικά βιώματα. Κάτι τέτοια γράφω και άντε να με πάρετε αύριο πάλι στα σοβαρά…

Οι Κριοί είναι ψώνια και κυριαρχικοί. Δεν κάθονται στο κώλο τους λίγο. Η Κριαρίνα αν και θα με ήθελε, θα ένιωθα ότι με ακύρωνε συνεχώς σαν άντρα και θα την έπειθα με τα χίλια ζόρια να χωρίσουμε…
Οι Ταύροι βαριούνται γενικά, δεν τους αρέσουν οι αλλαγές και μπορώ να κάθομαι μαζί τους σπίτι όσο θέλω. Θα μπορούσα να μην ντρέπομαι όταν λέω πως το δίλημμα δεν είναι που θα πάμε αλλά τι θα δούμε…Με βολεύουν.
Με μία Δίδυμο θα μπορούσα να απολαμβάνω την ουσιαστική επικοινωνία σε παράλληλους μονολόγους. Θα μαζεύαμε σε κάθε μας έξοδο λαοθάλασσες για να μας ακούνε. Αφού τους εξαντλούσαμε όλους, εκεί προς την αυγή, θα αποφασίζαμε πως καλύτερα θα ήταν να μείνουμε φίλοι και θα ανανεώναμε το ραντεβού μας για μια άλλη φορά με στόχο να μαζέψουμε ακόμα περισσότερο κόσμο…
Με μια Καρκίνο θα κοιτιόμασταν στα μάτια και θα της έλεγα πόσο αγαπάω τη μαμά μου χωρίς να με θεωρεί μαμάκια. Θα έβγαζα όλο μου το συναίσθημα, μέχρι να μας πάρουν τα ζουμιά. Τέλος, θα καταλήγαμε να κλαίμε χωρίς φυσικά να ξέρουμε γιατί…
Με μία Λιονταρίνα θα αυτοθαυμαζόμασταν και θα στεναχωριόμασταν που όλος ο κόσμος δεν είναι σαν κι εμάς. Θα αποδεχόμασταν αδιαμαρτύρητα τη μεσσιανική μας αποστολή στον κόσμο! Πολύ κακή εντύπωση θα μας έκανε- κάτι που θα δημιουργούσε προβλήματα- ότι δεν μας προσκυνάνε στο δρόμο… Αυτοί χάνουν.
Με τους Ζυγούς θα μιλούσα όσο ήθελα για το παραδικαστικό και τον ιμπρεσιονισμό. Αν έκανα το λάθος να τα φτιάξω με μία Ζυγό, θα έμενα αιωνίως μαζί της αφού θα προσπαθούσα μάταια να μαλώσουμε και δεν θα μου έδινε καμία αφορμή…
Με μία Σκορπίνα θα έκανα One night stand κρεμασμένος από τον πολυέλαιο. Θα το επαναλαμβάναμε μετά από ένα μήνα σε στρώμα θαλάσσης και θα με ξεχνούσε δεμένο με χειροπέδες. Το γεγονός θα ήταν η πρώτη τριβή στη σχέση μας που θα τελείωνε άδοξα, αφού δεν θα καταλάβαινε ποτέ την ανάγκη μου να μιλάω…
Με μία Τοξότη, θα ταξιδεύαμε σε άγνωστα μέρη και θα φωτογραφιζόμασταν μπροστά από κάθε μνημείο, χωρίς να ξέρουμε τι είναι το καθένα. Στο γυρισμό θα ξεχνούσαμε πόσο ερωτευμένοι ήμασταν στο ταξίδι και θα βρισκόμασταν μετά από χρόνια για να ανταλλάξουμε φωτογραφίες και εντυπώσεις.
Με μία Αιγοκερίνα θα κοιτούσα επιτέλους το συμφέρον μου. Θα μαζεύαμε υλικά αγαθά, όχι για τα παιδιά της Αφρικής που έχουν πέσει όλοι πάνω τους να τα σώσουν, αλλά για εμάς! Σύγχρονοι μαυραγορίτες, φιλόδοξοι, θα γινόμασταν γείτονες του Νίκου Χατζηνικολάου. Τη βίλα θα την φυλούσαν 3 εταιρίες security. Παρόλα αυτά, θα έφτιαχνα και ένα λάκκο με κροκόδειλους για να αισθάνεται εκείνη ασφαλής, χωρίς ωστόσο να τα καταφέρνω.
Με μία Υδροχόο, θα κάναμε συνέχεια επανάσταση και θα τελούσαμε στο σπίτι μας γάμους μεταξύ ομοφυλοφίλων!Μέλη χιλιάδων Μ.Κ.Ο, θα τα παρατούσαμε όλα μια μέρα για να μείνουμε στο Νταρφούρ. Θα ανέλυα ανενόχλητος ό, τι μου κατέβαινε στο κεφάλι και θα γινόμουν άγιος( ξέρει αυτή).
Με μία Ιχθύ, θα κοιτούσαμε το φεγγάρι. Εκείνη θα μου έλεγε πόσο ρομαντική βρίσκει την έλλειψη βαρύτητας και εγώ, αν και θα ήθελα να αναφερθώ στον ψυχροπολεμικό ανταγωνισμό ΕΣΣΔ-ΗΠΑ, θα αναγκαζόμουν να συμφωνήσω. Κάθε μέρα θα βγαίναμε στον ψυχολόγο.
Άφησα τελευταία τα Παρθενάκια. Με μία Παρθένο, θα κοιτιόμασταν συνωμοτικά και θα μέναμε στα συγχαρητήρια. Αν αποφασίζαμε ότι δεν αντέχουμε τη διαφορετικότητα σας, θα παντρευόμασταν και θα κάναμε σεξ κάθε πρωτοχρονιά για να διασφαλίσουμε ότι και τα παιδιά μας θα είναι Παρθένοι. Αν μου το έβγαζε 7μηνίτικο, θα τη χώριζα και θα πέθαινα κάπου ήσυχα, μόνος μου, πλήρης ημερών, ευτυχισμένος που δεν έζησε ένας άλλος, μη Παρθένος, στη θέση μου.
Παρθένοι όλου του κόσμου, ενωθείτε…

Υ.Γ: Το κείμενο είναι αφιερωμένο στην αναγνώστρια Αλίκη που είχε ζητήσει ζώδια. Η ίδια δεν ξέρει τι ζώδιο είναι. Βρίσκεται στο μεταίχμιο δύο ζωδίων και μια αστρολόγα την κάνει Δίδυμο και μια άλλη Καρκίνο. Να ‘ξερε πόσο τη ζηλεύουμε!

Ανησυχίες ενός ηλιθίου, εμού του ιδίου, αφορισμοί και σκέψεις(2)

1. Η περίφημη Ola(το κύμα), είναι το χασμουρητό της εξέδρας.
2. Είμαι στο Facebook, άρα υπάρχω.
3. Ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο και ο Διάβολος το πετρέλαιο.
4. Αν θες να γίνεις δημοσιογράφος, πρέπει να φοβάσαι το σκοτάδι. Για να θες να το φωτίσεις.
5. Αν δεν καταφέρω να γίνω δημοσιογράφος, θα ψάξω να κάνω μία έντιμη δουλειά.
6. Μόνο τα αυτοκίνητα θα έπρεπε να ζουν στις πόλεις, με ανθρώπους δεν είναι λειτουργικές.
7. Όλους αυτούς που μας παρακολουθούν με τις κάμερες τους παρακολουθεί κάποιος; Γιατί δεν είναι πολύ καλά…
8. Όταν οι μαμάδες ξεκινούν το παιχνίδι των παρατηρήσεων, δεν σε αποβάλλουν ούτε στην τρίτη όπως γίνεται στο βάδην. Θα σε εξαντλήσουν επιστημονικά…
9. Με μία δόση υποκρισίας, όλοι γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι…
10. Στα πάρτι μερικές φορές πίστευα πως το πιο όμορφο δωμάτιο του σπιτιού ήταν εκείνο που βρίσκονταν τα μπουφάν.
11. Η ιδανική γυναίκα είχα σκεφτεί κάποτε για τον καθένα μας είναι αυτή που θα μας θέλει για τους σωστούς λόγους. Αναθεωρώ. Η ιδανική γυναίκα είναι αυτή που θα σε θέλει για μία και μόνο ψευδαίσθηση, αυτή του ότι είσαι ο καλύτερος.
12. Η ζωή είναι ωραία αλλά να έχεις πιει πρώτα κάτι…
13. Κρυφοί straight είναι τα ζευγάρια που δεν επιβεβαιώνουν ότι είναι μαζί…
14. Η εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας, είναι σαν την εικόνα που έχουμε για τη φωνή μας. Στρεβλή…
15. Στο στρατό οι μαλάκες έχουν την τιμητική τους…
16. Το να μη βλέπω άνθρωπο, με κάνει καλύτερο άνθρωπο…
17. Όταν είσαι φαντάρος φωτογραφίζεσαι για τον ίδιο λόγο που φωτογραφήθηκε ο Βασιλιάς με τη Χούντα. Για να δουν όλοι πόσο θλιμμένος είσαι- έτσι είχε δικαιολογηθεί…
18. Αχ γυναίκα, ακόμα και για να σε παντρευτούμε, πρέπει να σε ρωτήσουμε…
19. Τον ενικό και τον καφέ, ποτέ δεν τον πετυχαίνω…
20. Θέλει ο μαλάκας να κρυφτεί και το τιμόνι δεν τον αφήνει…
21. Θεσσαλονίκη: Η πόλη που δεν παρκάρει ποτέ…
22. Το χιούμορ είναι ο μοναδικός τρόπος επικοινωνίας που εμπιστεύομαι…
23. Γυναίκες, το ποδόσφαιρο είναι κυνηγητό με μπάλα…
24. Όλοι οι γάμοι είναι λάθη…Στο χέρι σου είναι να τα υποστηρίξεις…
25. Οι πραγματικοί ήρωες πρέπει να πεθαίνουν, ζωντανοί κινδυνεύουν…
26. Ο λαός παίρνει πάντα ώριμες αποφάσεις. Όταν, δε, μας βολεύουν, βρίσκεται στο ζενίθ της ωριμότητας του…
27. Μη παίρνεις τόσο σοβαρά τον εαυτό σου και τη ζωή σου, θα σε προδώσουν…
28. Ο Θεός είναι κάτι που με βοηθάει να κάνω πιο γρήγορα τη δουλειά μου…
29. Άναρχη είναι μία κοινωνία χωρίς πόλεμο…
30. Ο νόμος δεν ισχύει όταν τον παίρνεις στα χέρια σου…
31. Είναι πατριωτικό να μην αγαπάς όλους τους συμπατριώτες σου…
32. Ταλέντο στην TV είναι να γίνεσαι συμπαθής χωρίς ιδιαίτερο λόγο…
33. Η πατρίδα μου έχει σύνορα, από όρια πάσχει…
34. Γενέθλια: Η μεγάλη γιορτή του χρόνου εις βάρος μας…
    
    Υ.Γ: Ορισμένα λένε αυτά που εννοούν. Όλα θέλουν κάτι να πουν…Το τι εννοώ ακριβώς κάθε φορά, βρείτε το μόνοι σας…
    
    

Δεν ξέρω τι γινόταν, έβλεπα τηλεόραση (2)

Επιδόρπιο χθεσινών σκέψεων:

Μία φίλη μου, μου είπε ότι θίγω πολλά ζητήματα και μπερδεύτηκε. Αυτό ακριβώς ήθελα να αποδείξω. Όταν σου λένε ότι ο Καραμανλής είναι ο καταλληλότερος, δεν μπερδεύεσαι, το πιστεύεις και πορεύεσαι.

Αν εγώ κάνω λάθος όσον αφορά στην αντιμετώπιση του Παπανδρέου από τα Μ.Μ.Ε, μικρό το κακό. Αν είναι δικό τους, μεγάλο. Σήμερα στην αρχαία Ολυμπία άλλωστε ο ίδιος φρόντισε να με προβληματίσει σοβαρά για τα ελληνικά του μια ακόμη φορά. Είπε: «Η φλόγα μας θυμίζει την Ελλάδα του κύρους, της ειρήνης, μια Ελλάδα που μπορεί. Αλλά υπάρχουν και οι φλόγες που έκαψαν την Ολυμπία, που μας θυμίζουν την Ελλάδα της παραίτησης, της ανιδιοτέλειας, μιας πολιτείας πελατειακής που δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις ανάγκες της εποχής….».Βρείτε το λάθος! Α ρε Γιώργο! Τζάμπα τα λεφτά των ιδιαίτερων και βούτυρο στο ψωμί του Λάκη.

Η κοινωνία είναι ένα γήπεδο. Σε ένα γήπεδο η εικόνα που έχεις για τον αγώνα, εξαρτάται από τη θέση που κάθεσαι. Ας πούμε ότι η θέση που κάθεσαι είναι η οπτική σου. Κάτι θα δεις που δεν θα δει ο απέναντι και κάτι που θα παρατηρήσει ο απέναντι θα σου διαφύγει. Οι παρωπίδες και οι προκαταλήψεις σου είναι η μπροστινή σου σειρά. Αν σηκωθούν ξαφνικά, θα χάσεις τη φάση. Το «ύψος» θα σε βοηθούσε τουλάχιστον να δεις ολόκληρο το ματς. Κάτσε λοιπόν ψηλά αλλά όχι πολύ μακριά. Ανοιχτό μυαλό, διαλλακτικότητα, συζήτηση με τον απέναντι και σίγουρα ριπλέι το βράδυ για να βρεθείς κοντά σε λίγη αλήθεια. Χωρίς βέβαια να ξεχάσεις την επόμενη εβδομάδα να ρίξεις πάλι ένα βλέφαρο στο ριπλέι γιατί μπορεί με τη συναισθηματική φόρτιση να μη κατάλαβες καλά.

Παράδοξο: Την ίδια ώρα που ο Έλληνας δεν φοβάται το γυαλί, απαντάει σε πολιτικά γκάλοπ στο δρόμο λες και βρισκόμαστε σε περίοδο χούντας. Πριν ακόμα την άνοδο του Σύριζα, αν άκουγες τις απαντήσεις, θα νόμιζες ότι ο δικομματισμός κονταροχτυπιέται με τους οικολόγους…

Πριν γίνω blogger, πίστευα ακράδαντα πως έπρεπε να μπω μέσα στην τηλεόραση έστω για μερικά λεπτά για να μιλήσω κάποιες μέρες με την οικογένεια μου. Μόνο τότε θα αποκτούσα κύρος. Θα μου δινόταν η ευκαιρία με επιχειρήματα να αντιπαρατεθώ σε πάνελ και να εκφράσω τις αντιρρήσεις μου σε πτυχές της σάτιρας του Λάκη, κερδίζοντας την προσοχή τους.

Ό, τι λέω δεν παύουν να αποτελούν έπεα πτερόεντα ενός blogger, που όλο και συχνότερα χλευάζονται από ανασφαλείς αστέρες της πένας. Σε λίγο θα μας περιγράφουν σαν κάτι γραφικούς τεμπέληδες! Να δεις που κάποτε θα μας πούνε και μαλ….ες.

Τέλος για να πάω κόντρα σε όσους θεωρούν πως μόνο αυτοί είναι και κανείς άλλος, προτείνω ο καθένας από εμάς να χρησιμοποιεί συχνότερα το μυαλό του. Η σύγχρονη καταναλωτική κοινωνία που την εξουσιάζουν βάναυσα πολιτικοί και Μ.Μ.Ε, θέλει να μας βάλει σε ενοχές αν σκεφτούμε κάτι που δεν ακούμε ή δεν έχει την κοινή γνώμη με το μέρος του. Αν δεν το επιχειρήσουμε, μια ζωή θα μας έχουν για πρωινό…

Δεν ξέρω τι γινόταν, έβλεπα τηλεόραση…

Στην Ελλάδα είχε πει ο Τσαρούχης, είσαι ό, τι δηλώσεις. Ό, τι δηλώσεις κάθε φορά. Για ένα πράγμα θα θυμόμαστε αυτήν την κυβέρνηση. Μπορεί να μην παράγει έργο, αλλά διαθέτει καταπληκτικό επικοινωνιακό επιτελείο. Το καλύτερο που είχε ποτέ κυβέρνηση. Το κάτι άλλο. Έχουν πείσει τον ελληνικό λαό ότι για όλα φταίει ο ίδιος και το ΠΑ.ΣΟ.Κ. Σε εμάς επιτίθενται κατά καιρούς στην καταναλωτική μας νοοτροπία, μας κατηγορούν ότι φταίμε για την ακρίβεια, ότι είμαστε ρετιρέ. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ για όλες τις πολιτικές του. Για ό, τι δεν πάει καλά. Για όλα, γιατί όχι; Το βραχυπρόθεσμου χαρακτήρα, εισπρακτικό νομοσχέδιο ( τα σουφρώνει από τα κάτω) των Ασφαλισμένων, το βάφτισαν μεταρρύθμιση. Περνούν ένα αντιλαϊκό νομοσχέδιο χωρίς να ανοίξει μύτη, με ελάχιστη αντίδραση. Και ο κόσμος απογοητευμένος δεν αντιστέκεται. Ο Καραμανλής, σύμφωνα με το προφίλ του, είναι «Κέντρο», κοινωνικό κέντρο( ορολογία 2004). Είναι μεταρρυθμιστής( αυτό κι αν ήταν δύσκολο). Πηγαίνει στον Άϊ Στράτη και υμνεί τους αγώνες της Αριστεράς. Δηλώνει θαυμαστής του Ανδρέα Παπανδρέου. Ο πρωθυπουργός μονάχα στο εξωτερικό μπορεί να είναι ο εαυτός του και να παρακολουθεί τα συνέδρια του ευρωπαϊκού λαϊκού κόμματος, ως δεξιός.
Η αίσθηση που παίρνω εγώ από την κοινωνία είναι ότι μπορεί να τα πηγαίνουν χάλια, αλλά υπάρχει σχέδιο. Ότι ο πρωθυπουργός έχει ένα μυστικό πλάνο σύμφωνα με το οποίο μια μέρα, όλα θα φτιάξουν. Ανεργία, ακρίβεια, παιδεία, υγεία, μισθοί, συντάξεις και ό, τι άλλο μπορείτε να φανταστείτε. Πρέπει να του έχουμε τυφλή εμπιστοσύνη και καλώ μέχρι το τέλος του κειμένου, την απόλυτη Ελληνίδα σταρ να έχει φτάσει να μας το τραγουδήσει. Αφού μας έχουν πείσει, υποκλίνομαι…
Ο επικοινωνιολόγος της Ν.Δ, κ. Λούλης σημειώνει στο νέο του βιβλίο: «Η δεύτερη θητεία Καραμανλή θα κριθεί στο πεδίο του χειροπιαστού έργου και πολύ λιγότερο στο πεδίο μιας γενικής αίσθησης αξιοπιστίας προσώπων και επικοινωνιακής υπεροχής. Η σωστή επικοινωνία ασφαλώς μπορεί να στηρίξει μια μεταρρυθμιστική προσπάθεια. Όμως στη φάση αυτή η επικοινωνία αποκτά ρόλο κομπάρσου μπροστά σε ένα έργο που πρέπει να μιλά από μόνο του». Περιττό να πω ότι δεν άρεσε καθόλου το βιβλίο, άλλωστε ποτέ ο κ. Λούλης δεν αγαπήθηκε στο εσωτερικό της Ν.Δ.
Η κοινωνία την ίδια ώρα που το έλλειμμα πολιτικής κυβερνά ανενόχλητο και για όσους μπορούν να διαβάσουν την ψυχοσύνθεση του Πρωθυπουργού, απρόθυμα, βλέπει τηλεόραση. Αποχαυνώνετε. Η TV έχει βοηθήσει την ανθρωπότητα να μη λύνει πλέον τα προβλήματα της μέσω παγκοσμίων πολέμων, αλλά να παρακολουθεί πολέμους ή βομβαρδισμούς φτωχών χωρών και να συμπονά. Η επίδραση της στη ψυχοσύνθεση μας είναι τεράστιας σημασίας, που δικαιολογείται και μόνο από την ύπαρξη της. Τα θέματα που απασχολούν συχνότερα είναι: α) το ερώτημα: «Που πήγαν οι άντρες;»( στο γήπεδο κοιτάξατε;), β) λογική ή συναίσθημα…,γ) Ζήσε σαν να είναι η τελευταία σου μέρα...Το τελευταίο ειδικά χρησιμοποιείται στρεβλά, για τις ανάγκες της καταναλωτικής κοινωνίας. Ποιος από εμάς ζει σαν να είναι η τελευταία του μέρα; Παίρνει κανείς κάθε μέρα όλες τις γυναίκες που πέρασαν από τη ζωή του για να τους πει ότι αυτές αγάπησε πραγματικά και όχι τη σύζυγο του; Πίνει κάθε μέρα μέχρι τελικής πτώσης και φλερτάρει με ό, τι βρει μπροστά του; Εσείς μπορεί να μην το κάνετε, αλλά ένα μεγάλο μέρος του κόσμου, το κάνει και το διασκεδάζει. Φαινομενικά τουλάχιστον. Η θλίψη βέβαια, αν δεν ανήκεις στους σταρς της βραδιάς, εντείνεται. Η αίσθηση δυστυχίας δεν φεύγει ως δια μαγείας με μια βότκα πορτοκάλι. Ακόμα πιο στεναχωρημένος αύριο, ο σύγχρονος άνθρωπος ψάχνει απεγνωσμένα παρέα για να καλύψει τις ανάγκες της νύχτας, αφού οι συναισθηματικές, ακόμα και αν υπάρχει σχέση, μπαίνουν για λίγο στην άκρη.
Ο νέος κλείνεται σε χώρους για να καπνίσει, να πιει πετρέλαιο, να φάει τους ξηρούς καρπούς που δείχνουν οι Αποδείξεις, να επιδειχτεί μπας και πηδηχτεί. Χώροι που μόνο την επικοινωνία δεν ευνοούν! Όλοι μαζί σε μια ψευδαίσθηση συλλογικότητας. Σε τέτοιους χώρους έχω νιώσει την απόλυτη μοναξιά…Η ελευθερία του θαμώνα είναι η αυξημένη πιθανότητα του να βρει οποιαδήποτε για το βράδυ. Ο άντρας κυνηγός μοιράζει σφηνάκια και βλέμματα του στυλ: « Σε λίγο θα σε πηδήξω, αλλά δεν το ξέρεις». Το μόνο ενδιαφέρον που βρίσκω πραγματικά εκεί μέσα είναι η παρατήρηση…Το μεγαλύτερο νούμερο θα εμφανιστεί από στιγμή σε στιγμή και λατρεύω να το κοιτάω αδιάφορα βάζοντας το σε σκέψεις για το αν είναι όσο σέξι πιστεύει…Αν και το καινούριο ριάλιτι ακόμα το ψάχνει, μπορούμε να πούμε ότι η σκέψη είναι σέξι. Γι’ αυτό ο dj και οι barmen θεωρούνται οι πιο σεξουαλικοί άνθρωποι του χώρου. Ο dj σκέφτεται ποιο Hit της εποχής θα βάλει για να αυξήσει την κατανάλωση ποτών και ο barman δέχεται παραγγελίες που τις θυμάται. Δεν μπορείς να αποδείξεις ότι παρουσιάζεις μεγαλύτερο ενδιαφέρον από εκείνους γιατί εκεί είσαι ένας απλός επισκέπτης. Οι μεγάλοι, μας έκλεισαν σε μαγαζιά αλλά δεν με πείθει κανείς ότι νοιάζονται για τη διασκέδαση μας.
Η τηλεόραση σου λέει λοιπόν, αγόρασε αυτό, φόρα το άλλο, κάνε ό, τι σου δείχνω. Παίρνει δηλαδή αυτομάτως ένα ρόλο δασκάλου. Η ευτυχία σου εξαρτάται από την ομοιότητα σου με τα άτομα που βλέπεις. Μοιάζω με ό, τι δείχνει, άρα υπάρχω, αξίζω. Ο κόσμος ελέγχει πια την ευτυχία του στην TV. Οι εκτιθέμενοι, αφού μας έχουν βάλει σε σκέψεις για το κατά πόσον είμαστε καλά- χαζογελώντας συνέχεια και χωρίς ιδιαίτερο λόγο- εντέλει, μπορεί να αποδειχτούν πιο υγιείς από εμάς, αφού αυτοί εκφράζουν σε πανελλήνια εμβέλεια το ψώνιο τους και εκτονώνονται, ενώ εμείς- μαύρο φίδι που μας έφαγε- ψάχνουμε με διογκωμένες ανασφάλειες το δικό μας κοινό.
Όλο αυτό το ψεύτικο και το πλαστό, σε πνίγει και σε βάζει χωρίς να το καταλαβαίνεις, πιο βαθιά στον καναπέ. Οι ειδήσεις σε βιδώνουν, σε κάνουν ένα με το μαξιλάρι. Αφού ανέλυσες τηλεφωνήματα του στυλ: « Τα έφτιαξα με τον 60άρη σύντροφο της μάνας μου, δεν βρίσκω πού είναι το κακό» και παθιαστείς με αποπροσανατολιστικά θέματα όπως το βιβλίο Ιστορίας, έρχεται το Trash.
Να τονιστεί εδώ ότι το ασήμαντο συζητιέται πιο ευχάριστα και με την κατάλληλη πλύση εγκεφάλου μεταμορφώνεται σε σημαντικό. Το σημαντικό είναι κοινό μυστικό ότι και δεν μπορούμε να το λύσουμε και μας αναστώνει. Είναι ευκολότερο να συζητήσεις το χωρισμό της Νατάσας και του Σέρου από το να αναρωτηθείς για την κούρσα του μαύρου χρυσού. Με βολεύει περισσότερο να σχολιάζω τον Καραφώτη και την Παπουτσάκη από το να ρίξω μια ματιά στο Νταρφούρ, πώς να το κάνουμε! Μ’ αρέσει περισσότερο να συζητάω με παπάδες και gay το θέμα του γάμου τους- όχι του μεταξύ τους , αν και γίνεται- και να γράψω τη Γάζα στα αρχ… μου. Προτιμώ να δω Θρύλο και να «μεταρρυθμίσω» τη φίλη μου, από το να πάρω έστω στην τουαλέτα την εφημερίδα, που παρεμπιπτόντως, το σχήμα της δεν με βολεύει. 2,6 δις άνθρωποι έγραφε τις προάλλες σε όλο τον κόσμο δεν έχουν να πάνε σε τουαλέτα. Αλλά το κοινό έχει μάθει να συζητά ένα θέμα όπως αυτό που προτείνω: «Οι άντρες δε βρίσκουν στόχο όταν πηγαίνουν στην τουαλέτα. Ζητούν πιο φαρδιές λεκάνες». Ποια εκπομπή θέλει να το επεξεργαστεί;
Η trash , είναι ο πιο εύκολος στόχος για τους επικριτές της TV. Κι όμως, αν δεις όλη την ελληνική τηλεόραση από το πρωί, θα δεις πως μάλλον το trash με έναν περίεργο τρόπο σε κάνει να αναθαρρήσεις. Να πεις είμαι τηλεθεατής και είμαι καλά. Η TV σου κλείνει το μάτι. Μη μασάς, μη τους παίρνεις στα σοβαρά. Είσαι τόσο θυμωμένος απ’ όσα είδες, που τελικά θέλεις να δεις έστω για ένα λεπτό τον Κατ-μαν να ενσαρκώνει τον Άμλετ. Τον έχεις αγαπήσει, δεν αισθάνεσαι ότι σε χωρίζουν τόσα πολλά όσα σε χωρίζουν με τους παρουσιαστές και τις μοντέλες. Σε τελική ανάλυση σε τέτοιες περιπτώσεις οικειοθελούς παραίτησης από την ιδιωτικότητα, όπως λέει ο Ουμπέρτο Έκο: « υπάρχουν άβυσσοι απελπισίας που θα όφειλαν να μας ωθήσουν σε συμπονετική έλλειψη περιέργειας». Από τη στιγμή μάλιστα που οι μοναδικές αξιόλογες ενημερωτικές εκπομπές παίζουν το βράδυ της Τρίτης ταυτόχρονα και δεν δείχνουν να σε σέβονται ούτε αυτές. Σου ζητούν να τις αντιμετωπίσεις όπως κάνεις αν έχεις Supersport με το Champions League.Ποιο ματς θα δεις; Πόσο αστείοι να είναι και οι «άρρωστοι» στην TV; Αλλού είναι η κωμωδία.
Λαζόπουλος ή Τανκς; Η επίσημη σάτιρα των Ελλήνων, δέχεται από αρκετούς αρθρογράφους τον τελευταίο καιρό, δριμεία κριτική. Ακόμα και η χαζογκόμενα που δεν έχει διαβάσει ποτέ εκτός από τα ζώδια, κάτι άλλο στην εφημερίδα, αρχίζει να παρακολουθεί φανατικά Λάκη. Ο οποίος μπαίνει όλο και πιο συχνά σε πειρασμό-με τα νούμερα βοηθό- να περνάει πολιτική άποψη και να κάνει εμφανείς τις προτιμήσεις του. Ο Λάκης είναι ένα αναμφισβήτητο ταλέντο που αδικεί τον εαυτό του. Μπορεί να ασχολείται 30 λεπτά με το Γιωργάκη και ένα 2λεπτο να αφιερώνει στον Καραμανλή. Η σάτιρα δηλαδή να χτυπάει έναν αποδεδειγμένα αδύναμο πολιτικό, που συναντά και την άρνηση του κόμματος του, και την άρνηση των εφημερίδων που στηρίζουν παραδοσιακά το ΠΑ.ΣΟ.Κ και την χλεύη της αντιπολίτευσης. Ο ευκολότερος στόχος. Με άλλοθι ότι ασχολείσαι με τον αρχηγό της αντιπολίτευσης, που φυσικά οι πράξεις του δεν επηρεάζουν, ούτε βλάπτουν άμεσα κανέναν.
Ο Λαζόπουλος συχνά δικαιολογεί την εμμονή του σε κάποια πρόσωπα αριστοφανικά. Κάποιοι στην κοινωνία λέει προσωποποιούν την σήψη και την παρακμή. Εγώ δεν βλέπω κάτι τέτοιο στο πρόσωπο του Γιώργου. Άλλωστε και ο ίδιος τον υποστήριξε φανερά στις εσωκομματικές του ΠΑ.ΣΟ.Κ, συμβαδίζοντας με τη βάση του κόμματος και αντιλαμβανόμενος ίσως ότι δεν μπορεί κανένας ευφυής πραγματικά άνθρωπος να μονοπωλεί έννοιες που υπάρχουν σε διαφορετικές μορφές σε κάθε ανθρώπινο εγκέφαλο. Τώρα πέφτει στην ίδια παγίδα. Το σύνδρομο Βενιζέλου, παίρνει την εκδίκηση του και στο μυαλό του Λάκη. Έχουμε πια εκχωρήσει το δικαίωμα στον εθνικό σατιριστή να σκέφτεται για λογαριασμό μας. Καλό θα ήταν να μην ανοίγουμε και εφημερίδες γιατί μπορεί να πιάσουμε κάτι που δεν έπιασε ο Λάκης και να αρχίσουμε ομαδικά να τον αμφισβητούμε. Η ευφυΐα του καθενός κρίνεται από το πώς αποφασίζει να την χρησιμοποιήσει. Και ο Χίτλερ ήταν ευφυής. Ο Γκέμπελς φαίνεται να είχε την ιδέα για την αφή της αρχαίας φλόγας στην Ολυμπία. Δεν μπορεί να πει κανείς ότι δεν ήταν μια ευφυής προπαγανδιστική ιδέα για τους Ολυμπιακούς του Βερολίνου. Αν η ευφυΐα σκοτώνει την ευαισθησία, σας χαρίζω όση διαθέτω.
Το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, δεν ικανοποίησε τις εφημερίδες της δημοκρατικής παράταξης, πόσω μάλλον τα τηλεοπτικά δελτία. Πρώτο θέμα έγινε ο Τσίπρας και το άνοιγμα του Γιώργου στο Σύριζα. Ότι ο Γιώργος από την πρώτη στιγμή έδειξε ότι πιστεύει στη σύνθεση και την πολυφωνία μέσα στο ΠΑΣΟΚ( Ανδρουλάκης, Δαμανάκη, Μπίστης, Μάνος, Ανδριανόπουλος) δείχνει να μην ενοχλεί τα Μ.Μ.Ε που είναι ικανά να μιλάνε για αυτό το άνοιγμα, που και μόνο η αναφορά του, ευνοεί την Κουμουνδούρου. Είναι δημοκράτης, ολίσθημα μέγα. Η έκφραση επιθυμίας συνεργασίας ερμηνεύεται ως αδυναμία του Γιώργου. Ο οποίος αφελώς νόμιζε ότι κάποιοι θα βρεθούν να χαιρετίσουν την κίνηση του να μη μετέχουν στο Υπουργικό συμβούλιο υπουργοί και υφυπουργοί της διακυβέρνησης Σημίτη. Ότι αλλάζει κάτι, ότι κάτι ανανεώνει. Ότι είναι μια καλή αρχή. Λάθος! Βρήκαν να πουν μέχρι και για έλλειψη δημοκρατικότητας λόγω της ποσόστωσης που είχε βάλει για τους συνέδρους. Ότι αποκλείει τους άλλους. Γιατί όλοι πρέπει να είναι αρχηγοί στο ΠΑΣΟΚ. Τα σχόλια των εφημερίδων είναι γκρίνιες και γι’ αυτό τον τελευταίο καιρό, δεν έχουν καμία αξία. Σαν γονείς αυστηροί, είναι διατεθειμένοι να φτάσουν το παιδί τους στα όρια του, μέχρι να αυτοκτονήσει ή να το αποκληρώσουν. Τι δεν καταλαβαίνουν; Αυτός δεν ήταν ο Γιώργος από την αρχή; Στην επιμονή τους για συνεργασία , έβαλαν και αυτοί το χεράκι τους. Το έχει χάσει το παιχνίδι και κανένας δεν θα πέσει στη φωτιά. Η μάχη των συντρόφων έχει χαθεί, μέσα τους. Οι εμφανίσεις τους και η αντιπολίτευση που κάνουν στα παράθυρα είναι υποτονικές. Μου θυμίζουν τους γέρους τους γειτονιάς μου όταν ήμουν μικρός που φύτεψαν δέντρα στο πάρκο, όχι από ευαισθησία για το περιβάλλον αλλά για να σταματήσουμε να παίζουμε.
Οι δημοσιογράφοι, λοιπόν, γράφουν κόντρα στο «Γιώργο άλλαξε τα όλα», που ήταν το ζητούμενο έτσι όπως εκφράστηκε από το σύνθημα της βάσης. Είμαι σίγουρος ότι περιμένουν κάποιοι να θέσουν και πάλι θέμα ηγεσίας. Δεν μπορώ να το αποδείξω, αλλά το ξέρω. Δεν σε θέλουμε, θα σε διώξουμε, δεν τραβάς, δεν κάνεις για αρχηγός. Ότι το 2000 μιλούσαν όλοι για τη Σαλώμη του τωρινού Εθνάρχη Καραμανλή- ένα βήμα πριν διαδεχτεί το θείο βρίσκεται, δεν το θεωρούν αρκετό για να στηρίξουν το Γιώργο ασκώντας του καλοπροαίρετη κριτική.
Συνωμοσιολογία; Τίποτα δεν αποκλείεται. Ενδέχεται να υπερτιμώ τον Παπανδρέου και οι άλλοι να έχουν δίκιο. Δεν μπορεί όμως τη συνωμοσία να την χρησιμοποιεί μόνο το σύστημα, όποτε τη βολεύει(τρομοκρατία το πιο πρόσφατο παράδειγμα) και τον Κένεντι να τον σκότωσε ένας παρανοϊκός. Δεν ψήφισε ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ τον Γιώργο πριν 5 μήνες γιατί κέρδισε το Test IQ με αντίπαλο το Βενιζέλο, αλλά γιατί προφανώς κάτι βλέπει που δεν ενδιαφέρει τα Μ.Μ.Ε. Ότι ο Γιώργος υπάρχουν σοβαρές πιθανότητες να είναι έντιμος και να γίνει ένας καλός πρωθυπουργός. Στην σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα η εντιμότητα ταυτίζεται με τη χαζομάρα... Ό, τι και να κάνει ο Γιώργος, δεν ευχαριστεί κανέναν. Θέλοντας να μη του προσδώσουν καινούρια επίθετα ( αυταρχικός, αντιδημοκρατικός), δεν διώχνει ούτε τους υπονομευτές του. Προσπαθεί να τους ευχαριστήσει όλους, με αποτέλεσμα να μην το ευχαριστιέται αυτό που κάνει ούτε ο ίδιος.
Για να καταλάβουμε όλοι τη δύναμη της τηλεόρασης, αρκεί να σκεφτούμε λίγο το Famestory. Η Κατερίνα Κούκα μπορεί να είναι μια καλή τραγουδίστρια, αλλά όλοι θα τη θυμούνται για τον ιστορικό καβγά με την παίκτρια Άσπα. Ο κ. Δανίκας, παρόλο που έχει γράψει χιλιάδες κριτικές ταινιών και έχει δει από κοντά τη θεά Μόνικα Μπελούτσι, η TV είναι ικανή να τον αφήσει στη μνήμη μας σαν τον άνθρωπο που χαρακτήρισε τη νίκη στη Γιουροβίζιον ως τον πρώτο θρίαμβο της Ν.Δ στο βρακί της κυρίας Παπαρίζου- το εύστοχο σε ένα παράθυρο δεν συγχωρείται.
Στόχος είναι να μη σε αφήσουν να πάρεις ανάσα. Να μην αναπνεύσεις, να μη σκεφτείς μόνος σου. Να πεθάνεις πιο νωρίς, να είσαι νεκρός, αφού παραχωρήσεις πρώτα την εξουσία σου ως πολίτης που κρίνει. Τώρα πια χρειάζεσαι τις ικανότητες της Πυθίας, τη φαντασία της Άγκαθα Κρίστι και το ένστικτο του Pippo Inzaghi για να συνθέσεις κάτι που θα μοιάζει με αυτό που στην πραγματικότητα συμβαίνει.
Οι δημοσκοπήσεις και τα παράθυρα, παίζουν κυρίαρχο ρόλο στο πολίτευμα μας, χωρίς φυσικά να το προβλέπει το Σύνταγμα. Εγώ είμαι ένας πολίτης που έχει δικαίωμα ψήφου. Θα ήθελα όμως να έχω τη δυνατότητα να κρίνω κάθε κυβέρνηση κάθε τέσσερα χρόνια. Να ήμουν αναγκασμένος να την κρίνω από το έργο της και όχι από την ευελιξία των επικοινωνιακών της παιχνιδιών και την ανελευθερία του Τύπου. Να μη χρειάζεται να βάζω στη ζυγαριά τα σκάνδαλα. Να μου δίνει η δημοκρατία μας τη δυνατότητα να ηρεμώ, να αποστασιοποιούμαι για λίγο διάστημα.
Χωρίς να αλλάζει στην ουσία τίποτα, πριν προλάβουμε να απαντήσουμε σε μία δημοσκόπηση, μας προλαβαίνει μια άλλη, καινούρια. Οι πολιτικές εκπομπές είναι κάρτες με ποσοστά και ο δημοσκόπος λέει πάντα τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα. Οι εκπομπές είναι κατ’ ευφημισμόν πολιτικές και οι πολιτικοί εκτελούν χρέη πολιτικού. Ο Αβραμόπουλος δεν εμφανίζεται μία ολόκληρη εβδομάδα και η δημοτικότητα του μειώνεται, ενώ αρκεί μια παραπάνω εμφάνιση του Μιχάλη Λιάπη ως υπουργού πολιτισμού για να καταβαραθρώσει τα ποσοστά του- Ο υπουργός που του λένε να απευθύνει χαιρετισμό και καταλαβαίνει πως πρέπει να κουνήσει τα χεράκια.
Θυμάμαι χαρακτηριστικά την Όλγα Τρέμη να ρωτάει: « Στη δημοσκόπηση είναι μέσα το ομόλογο;». Πότε να προλάβει να επιδράσει το ομόλογο αγαπητή ‘Ολγα; Νομίζουν ότι ο λαός -αν ακούει, έμαθε για το ομόλογο και άλλαξε πολιτική άποψη; Ακόμα και το πιο ισχυρό φάρμακο θέλει το χρόνο του για να επιδράσει. Δεν προλαβαίνω να πιστέψω οτιδήποτε και μου λένε τι πιστεύω με ακρίβεια, περιγράφοντας με. Σε μία εβδομάδα η επίδραση της δημοσκόπησης αλλάζει και έτσι όλοι την περιμένουν με αγωνία, σαν τα νούμερα της AGB.
Για να κλείσω με το ζήτημα, σας καλώ να φανταστείτε την δημοσκόπηση σαν την ενοχλητική καθαρίστρια των ξενοδοχείων. Που ενώ προσπαθείς να κοιμηθείς, σε ξυπνάει ζητώντας σου να καθαρίσει, αν και είχε καθαρίσει και χθες και δεν πρόλαβε τίποτα να βρομίσει επαρκώς, ούτως ώστε να δικαιολογεί άκουσμα ηλεκτρικής σκούπας πριν την αράξεις στην παραλία. Βλέπουμε λοιπόν, δημοσιογράφους και πολιτικούς να βρίσκουν ένα τέλειο videogame! Στις δημοσκοπήσεις. Την αυθεντία των οποίων κακώς ο Γιώργος αμφισβητεί. Θα έπρεπε οποιοσδήποτε διαθέτει στοιχειώδη δημοκρατική ευαισθησία στο δικαίωμα του πολίτη να αποφασίζει χωρίς τις προτροπές των δημοσκοπήσεων, να ζητήσει την αραιότερη χρήση τους. Η δημοκρατία που περιγράφω εξαντλείται στη φράση: «Αυτός το ‘χει»! Ένα νέο πρόσωπο, ο Αλέξης, το έχει και το χαίρεται. Το ‘ χει ή του το’ δωσαν; Η αλαζονεία του πρώτου νέου αρχηγού κόμματος εκφράζεται συχνά πυκνά. Καλωσορίζει το Γιώργο στους αγώνες, απαντάει με Μπρεχτ και άλλα τέτοια πιασάρικα. Εγώ να του θυμίσω αν και με τυφλώνει το δαχτυλίδι του πως: «Κάλλιο να τρυπώνεις από μια κλειδαρότρυπα, παρά να διαβαίνεις από ορθάνοιχτες πόρτες»( Νίτσε).
Θα ήμουν ανειλικρινής Πινόκιο αν δεν έλεγα ότι πολλά πράγματα με διασκεδάζουν στην Τηλεόραση. Μπορεί ακόμα να σε κάνει να αναρωτιέσαι τι πάει να πει γυμνή φωτογράφιση του Κώστα Μαρτάκη και μέχρι την αποκάλυψη των φωτογραφιών να καρδιοχτυπάς αν το έδειξε τελικά το όργανο ή το κρατούσε, ή σε ανάλογη περίπτωση μιας καλλονής που φωτογραφίζεται πιάνοντας τα δύο βυζιά της και αποκαλύπτει για παράδειγμα πως: «Το ένα δεν έχει ρώγα». Η νέα μόδα θέλει εκπομπές μέχρι δελτία να ασχολούνται με ένα "ανφάν γκατέ" ανθρώπων που δεν τους παίζει ούτε η trash(αποτελούν ωστόσο δημιούργημά της). Αν κοροιδέψεις το Σπύρο Ρέβη, συμβάλλεις στην αποκαθήλωση του από το θρόνο του εθνικού μάνατζερ ή αν ειρωνευτείς τον Εθνικό Σταρ, δικαιώνεις την Αλίκη Βιουγιουκλάκη. Το στιγμιαίο λάθος και τα dna test σε υπνωτίζουν και σε εθίζουν. Ανησυχεί ο πολίτης αν μια Τατιάνα θα του φτάσει μέχρι το βράδυ ή αν έγινε όμορφη η Μαρία- που μεταξύ μας άσχημη ήταν πιο συμπαθητική. Αν η εκπομπή που παρουσίαζε ανθρώπους που αυτομαστιγώνονται μεσημεριάτικα, μας οδηγήσει στη μίμηση της πράξης, εκπληρώνει το σκοπό της. Σε τι ακριβώς έχουμε φταίξει; Το ΕΣΡ έχει βρει τους εχθρούς του στα πρόσωπα του μακάκα και του Μπομπ Σφουγγαράκη. Η τηλεόραση δεν έκλαψε τελικά τη Νανά που έσβηνε κάθε πρωϊ από την ασθένεια που σε κάνει να βουτάς μαρούλια μέσα στην Coca cola, live, παρόλο που οι φίλοι της δεν της το έλεγαν για να μην την πληγώσουν. Η TV μπορεί να καμαρώνει ότι προβάλλει στο τσακίρ κέφι μέχρι και πρότυπα όπως η γλωσσομαθής Ελεονώρα και η γνώστρια άπειρων μουσικών οργάνων, Σάσα Μπάστα. Και να τις αφήνει να μαλώνουν στο βωμό του Πάρη Κασσιδόκωστα.
Παρόλο που διασκεδάζω λοιπόν, φοβάμαι ότι έχουμε μια κυβέρνηση που θεωρεί πως δεν χρειάζεται να κυβερνά εφόσον μας ελέγχει δημοσκοπικά. Σκέφτομαι πως αν η TV έδειχνε τη μέρα όσα δείχνει μετά τα μεσάνυχτα, ο κόσμος θα ήταν καλύτερος. Οι εφημερίδες, από την άλλη, πρέπει να αρχίσουν σοβαρά να ανησυχούν για τις χαμηλές πωλήσεις τους. Αποκλείεται να εκφράζουν το μέσο άνθρωπο και τις αξίες της ενημέρωσης και να μην τις αγοράζει ο κόσμος. Αν άλλωστε οφείλει ένα ευχαριστώ ο Τύπος για τα φύλλα που πουλάει, πρέπει να το πει στην τηλεόραση. Διατηρεί για τους ευαίσθητους αυτής της χώρας ακόμα κάτι από την αξιοπιστία του. Προς το παρόν, ένας πρωθυπουργός στον ουρανό της Ραφήνας μετράει τα σκάνδαλα…Ή μάλλον προβατάκια…

Εκδημοκρατίζοντας νεκρούς...

Ποτέ μη σκεφτείς ότι ένας πόλεμος, όσο αναγκαίος και δικαιολογημένος κι αν είναι, πως δεν είναι έγλημα( Χέμινγουέι).

Όταν ξεκινάω να γράφω για κάτι αληθινά σοβαρό, νιώθω πάντα ότι δεν είμαι επαρκής για να το θίξω. Και δεν πιστεύω ότι θα νιώσω ποτέ. Έχοντας όμως στο νου μου ένα καθηγητή μου στη σχολή που μου πέταξε μια μέρα τη διδαχή: « Είσαι πολύ μικρός για να έχεις άποψη», το τολμάω. Άλλωστε όταν πρόκειται για κάτι παράλογο, δεν έχω να πάρω την άδεια κανενός.
Αφορμή για όσα γράφω ένα βιβλίο του Νόαμ Τσόμσκι που διάβασα σχετικά με το Βιετνάμ. Στο στόχαστρο του βάζει εκείνους τους διανοούμενους, τους νέους μανδαρίνους, που διατείνονται πως η βία θα διαδώσει τελικά τη δημοκρατία. Το τίμημα είναι πάντοτε εκατομμύρια νεκροί. Η πορεία για ορισμένους στη διανόηση φαίνεται να αφαιρεί την ψυχή τους. Θα ‘ναι στρωμένη με λεφτά...
Γι’ αυτό δεν απορείς όταν ο νικητής του χρίσματος των Ρεπουμπλικάνων λέει ότι αν χρειαστεί θα μείνει 100 χρόνια στο Ιράκ. Απειλεί δηλαδή ότι θα ζήσει μέχρι τα 170 του και θα σκοτώνει από τη θέση του πλανητάρχη. Ο πόλεμος διαφορετικά λέγεται ειρηνοποίηση στην Αμερική. « Η επιτυχία της ειρηνοποίησης απαιτεί να υπάρχουν επιζώντες για να ειρηνοποιηθούν» γράφει ευφυώς ο Τσόμσκι. « Η επιθετικότητα του φιλελεύθερου ιμπεριαλισμού δεν είναι ίδια με εκείνη της ναζιστικής Γερμανίας, αν και η διάκριση φαίνεται μάλλον ακαδημαϊκή σ’ έναν αγρότη στο Βιετνάμ ο οποίος δέχεται χημικά αέρια ή απανθρακώνεται..»
Ο χρόνος εκτός από ευθύγραμμα, μετράει και αντίστροφα. Στην περίπτωση του Πλανητάρχη- το ότι του έχει δοθεί και ανθρώπινο όνομα, τον κολακεύει πέρα από κάθε αμφιβολία- ο χρόνος αξίζει συγχαρητήρια. Υπήρξε ο χειρότερος όλων. Το ξέρουν όλοι όσοι διαθέτουν εγκέφαλο. Θα το συζητήσουν παρ’ όλα αυτά ακόμα και αυτοί, δήθεν προβληματισμένοι, για να κρατήσουν τα προσχήματα. Πρόσφατα σε ένα ταξίδι του στη Ρουάντα δήλωσε για την γενοκτονία: « Δεν πρέπει να αφήνουμε να συμβαίνουν τέτοια πράγματα». 4 more years; Δυστυχώς…Ο πρόεδρος έχει μόλις 300 μέρες ακόμα μπροστά του για να «διαδώσει την δημοκρατία».
«Μόνο οι νεκροί έχουν δει το τέλος του πολέμου» λέει ο Πλάτωνας.187 εκατομμύρια άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους τον περασμένο αιώνα από τους πολέμους της ανθρωπότητας. Αν μπορούσαν να μιλήσουν τι θα έλεγαν από εκεί που είναι; Τι θα μας ψιθύριζαν άραγε από τον κάτω κόσμο;
« Φιρί φιρί το πάνε οι μαλάκες να σκοτωθούν και αυτοί»…………………….. 187 εκατομμύρια νεκροί συνιστούν ειρήνη. Δεν είναι αμελητέος αριθμός. Η ειρήνη όμως γίνεται δυστυχώς όλο και πιο ανέφικτη. Επειδή στην Ελλάδα επισήμως δεν είμαστε σε πόλεμο- δεν πιάνεται ο εμφύλιος στους δρόμους, το αγαπημένο μας θέμα συζήτησης είναι η πλούσια ιστορία μας. Ακούσαμε πολλά και πέρυσι με το βιβλίο Ιστορίας της Έκτης Δημοτικού. Φανατιστήκαμε. Το ελληνόμετρο πήρε φωτιά. Ποιος είναι ο πιο Έλληνας; Από την περσινή περιπέτεια του βιβλίου Ιστορίας, αναρωτήθηκα: Αν εμείς, με την πλούσια ιστορία και τον πολιτισμό μας, είμαστε εθνικιστές, οι υπόλοιποι λαοί τι πρέπει να κάνουν; Γιατί παραπονιόμαστε όταν κάνουν την τρίχα τριχιά και τα Σκόπια Μακεδονία; ( Δες υστερόγραφο για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι).

Ένας ορισμός του κόσμου δίχως τη λέξη βία θα ήταν ελλιπής. Η βία ορίζει τον κόσμο, τον άνθρωπο και την ιστορία του. Γιατί όμως; Φτάνει να σκεφτείς πως το όπλο είναι πιο απλό στη χρήση του από το λόγο. Όλα γύρω σου θα βοηθήσουν στην προσπάθεια σου να αποκτηνωθείς.
Το παραδέχομαι, δεν μ’ άρεσαν ποτέ οι πολεμικές ταινίες. Μόνο τον Αλέξανδρο είδα. Και όταν βγήκα από την αίθουσα μου φαινόταν σχετικά λογικό να αποκεφαλίσω κάποιον που έβλεπα στο δρόμο. Η χυδαιότητα σε όλο της το μεγαλείο, κάνει διακριτικά της εμφάνιση της και εδώ στη χώρα μας κάποιες φορές. Σε μια εκδήλωση στη σχολή με ομιλητή τον Κούλογλου, βρήκα το θάρρος να του πω πως δεν μου κάνει καμία εντύπωση ότι τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης δεν αναφέρουν τον αριθμό των νεκρών Ιρακινών. Του υπενθύμισα πως εδώ στη χώρα μας έχουμε κάτι σχετικό. Με ενοχλεί αφάνταστα που σε κάθε τραγωδία στο εξωτερικό ο Έλληνας δημοσιογράφος ρωτάει κάθε φορά με την ίδια αγωνία: «Υπάρχουν Έλληνες ανάμεσα στους νεκρούς;». Επειδή πάντα τη γλιτώνουμε, ο δημοσιογράφος βγάζει ένα στεναγμό ανακούφισης και αφήνει τους ξένους νεκρούς σύξυλους. Φτύνει πάνω στον τάφο τους. Είναι μία τρομερά προσβλητική και απεχθής συνήθεια που πρέπει κάποτε να σταματήσει. Θα σου πει ο δημοσιογράφος ότι κάποιοι μπορεί να ανησυχούν! Στην εποχή της επικοινωνίας;;; Γιατί δεν αναφέρεται αν διαθέτει η δημοσιογραφία ηθική, κανένα δελτίο στους Έλληνες νεκρούς του διημέρου;;;Την πήρε ο πόνος για τους Έλληνες του εξωτερικού;;Αμφιβάλλω! Κάπως έτσι και ακόμα χειρότερα γαλουχούνται τα παλικάρια στις Η.Π.Α! Και γίνονται εκτελεστές συμφοιτητών τους ή φονιάδες των λαών.
Ο αριθμός των αποπειρών αυτοκτονιών όσων γυρνούν στην πατρίδα είναι μεγαλύτερος από τους νεκρούς των Αμερικανών σε Ιράκ και Αφγανιστάν! Πηγαίνουν αφελείς και αρτιμελείς και επιστρέφουν σακατεμένοι Ζαχόπουλοι. Νικολουτσόπουλοι στην καλύτερη περίπτωση.
Για να μειώσουν το πολιτικό και το ανθρώπινο κόστος των δικών τους, πλέον τη δουλειά κάνουν οι εταιρείες πολέμου- Θεέ μου, δεν είναι παράνομες;. Εξελιγμένοι και επαγγελματικοί πόλεμοι . « Τι είναι στ’ αλήθεια ο άνθρωπος; Που να ξέρω ο άνθρωπος τι είναι! Ποιος να ξέρει τάχα; Δεν ξέρω άνθρωπος τι είναι. Ξέρω την τιμή του μονάχα». Μπρεχτ δεν έχουν διαβάσει σίγουρα στις εταιρίες πολέμου. Ξέρουν όμως να τον χρησιμοποιούν.
Για να μην δημιουργηθεί ,λοιπόν, η ίδια αντίδραση όπως την εποχή του Βιετνάμ, ήρθε η ιδιωτικοποίηση. Τότε δεν χρειαζόταν ηρωισμός για να διαμαρτυρηθείς λέει ο Τσόμσκι. Και αυτό φρόντισαν να το αλλάξουν οι νταήδες του κόσμου. Το να σκοτώνουν ανθρώπους για το κέρδος, σχεδόν θεωρείται στον 21ο αιώνα δικαίωμα τους- υπάρχει πετρέλαιο στα μνήματα…Γιατί όμως σκοτώνονται μεταξύ τους;
Το θέμα πραγματευόταν το γνωστό ντοκιμαντέρ Bowling for Columbine του Μαϊκλ Μουρ. Διάδοση των όπλων, διάχυση του φόβου απέναντι σε οποιονδήποτε δεν είμαι εγώ, κουλτούρα της βίας και εξαθλίωση μερικοί από τους λόγους. Τα περιστατικά σε πανεπιστήμια δεν έχουν τελειωμό. Δεν σου μιλάνε οι συμφοιτητές σου, σε αποξενώνουν, είσαι θύμα ρατσισμού; Παίρνεις το όπλο σου και τελειώνει η ιστορία…
Πάλι για το Βιετνάμ ο Τσόμσκι γράφει σαρκαστικά: «Η πρόσφατη Ιστορία δείχνει ότι λίγο μας ενδιαφέρει τι είδους κυβέρνηση θα έχει μια χώρα ενόσω παραμένει μια ανοιχτή κοινωνία, με τη δική μας περίεργη έννοια αυτού του όρου. Δηλαδή μια κοινωνία η οποία παραμένει ανοιχτή για αμερικανική οικονομική διείσδυση και πολιτικό έλεγχο. Εάν είναι αναγκαίο να φτάσουμε μέχρι την γενοκτονία στο Βιετνάμ για να πετύχουμε αυτόν τον αντικειμενικό σκοπό, τότε αυτό είναι το τίμημα που πρέπει να πληρώσουμε προς υπεράσπιση της ελευθερίας και των δικαιωμάτων του ανθρώπου». Θα ήταν ωραίο σκέφτηκε το διεστραμμένο μου μυαλό, θα είχε ενδιαφέρον, να δούμε όλους όσοι δεν νιώθουν την ανηθικότητα του πολέμου με ένα μικρόφωνο, να εκφράσουν τη σεβαστή τους άποψη καταμεσής του πεδίου μάχης. Τότε θα ήταν γενναίο. Θα τους έβγαζα το καπέλο. Και θα τους έθαβα με όλες τις τιμές. Όπως λέει ο Τζον Κίτινγκ( Ρόμπιν Ουίλλιαμς) στον «Κύκλο των χαμένων ποιητών» σε ένα μαθητή του που δέχεται τηλεφώνημα από το Θεό: « Αν ήταν με χρέωση, θα ήταν πιο τολμηρό».
Η Δημοκρατία γεννήθηκε στην Ελλάδα. Πιστεύω όμως ότι γεννήθηκε στον Άγιο Στυλιανό…Δόθηκε για υιοθεσία. Δεν την έχουν δει οι βιολογικοί της γονείς και δεν ξέρω κατά πόσον την έχουν αγαπήσει οι θετοί. Δεν καταλαβαίνω επίσης- και θα μου γίνει η απορία κουσούρι- γιατί οι Δημοκρατίες δεν αποφάσισαν να απαγορεύσουν τα όπλα, τα μόνα που μπορεί να τις καταλύσουν…
Ένα άλλο δύσκολο εγχείρημα είναι να στοιχειοθετήσω κατηγορία εναντίον της λέξης πόλεμος. Θεωρώ πως είναι μια καμουφλαρισμένη λέξη. Τι εννοώ;;; Λες μπιμπίκιασα και καταλαβαίνει ο άλλος ότι κάτι στραβό συνέβη. Λέμε σιχτιρίζω και δεν χρειάζεται να προσθέσουμε κάτι. Το λέμε πόλεμος, σκοτώθηκαν, και δεν το συνειδητοποιούμε. Το γράφουμε και χάνει το νόημα του. Ποιοι εμείς; Οι τυχεροί! Που μένουμε στο ασανσέρ και μέχρι να πέσουν όλα μας τα δόντια είμαστε ικανοί να διηγούμαστε την περιπέτεια φρίκης που περάσαμε μια μέρα που έμοιαζε φυσιολογική. Σίγουρα θα δούμε εφιάλτες. Αυτοί ωστόσο θα μοιάζουν με όνειρα γλυκά μπροστά στους εφιάλτες των επαναπατρισμένων αμερικανών στρατιωτών.
Στις δημοκρατίες μας, μάθαμε να ζούμε πλέον μόνοι. Στα προβλήματα όποιος μιλάει για διάλογο θεωρείται γραφικός. Λέει ο Thomas Mann πως ο πόλεμος είναι μια δειλή απόδραση από τα προβλήματα της ειρήνης. Τώρα μάθαμε να μιλάμε με τους εαυτούς μας. Είναι περίεργο και παράλογο ότι ο άνθρωπος προσπαθεί να αποδεχτεί μια ζωή το πρώτο ίσως πράγμα που αντιλαμβάνεται όταν έρχεται στον κόσμο. Ότι δεν είμαστε σε αυτή τη γη μόνοι μας. Όσοι δεν μαθαίνουν από την Ιστορία, είναι καταδικασμένοι να την επαναλάβουν( George Santayana)
Πρέπει να καταστήσουμε μια μέρα όλους τους ανθρώπους ικανούς να καταλαβαίνουν τα προφανή και να συμφωνήσουν στα ουσιώδη. Να εντοπίσουμε το Θεό στην κοινωνία και όχι στις ταυτότητες. Τα βιβλία μπορεί να μας έμαθαν πως ο προορισμός του ανθρώπου είναι η διαιώνιση του- τα κορίτσια διάλεγαν από τότε νυφικά. Δεν φρόντισαν να μας μάθουν όμως, πως για να είναι κάτι τέτοιο εφικτό πρέπει ο άνθρωπος να μάθει να συμβιώνει. Μην πούμε στο τέλος «ο νεκρός τη γλίτωσε». Τουλάχιστον ας σταματήσουν οι κακοί να ευνοούνται σκανδαλωδώς και μετά θάνατον. Οι κακοί λένε πηγαίνουν στην Κόλαση. Ενώ ο παράδεισος θα ήταν η τιμωρία τους. Να βλέπουν κόσμο ευτυχισμένο. Και να είναι άοπλοι…
«Η Ιστορία» λέει ο Hobsbawm « αποτελεί την πρώτη ύλη για εθνικιστικές και φονταμενταλιστικές ιδεολογίες όπως οι παπαρούνες αποτελούν την πρώτη ύλη για την ηρωίνη». Οι παγκόσμιες εθνικές ιστορίες, συμπίπτουν άραγε σε νεκρούς;;; Σε οδύνη; Σε πόνο; Σε απανθρωπιά και σε παράνοια; Σε αίμα; Σε ανοησία; Δεν μπορεί, κάποιο λάθος θα έχει γίνει και δεν βλέπουμε την ομοιότητα. Η ανθρώπινη ιστορία θεωρώ πως είναι τόσο απλή όσο απλό και αντιληπτό γίνεται από τον καθένα μας, σε ένα πεδίο μάχης, ένα άψυχο κορμί. Και σίγουρα δεν μπορεί να είναι αντικειμενική. Για έναν απλούστατο λόγο: Γράφεται από τους ζωντανούς.



Υ.Γ: Όταν είδα πρώτη φορά πέρυσι σε εξώφυλλο μια γυμνή ξανθιά που την έλεγαν Αλούπη, δεν εντυπωσιάστηκα. Καρφί λέμε τώρα δεν μου κάηκε. Αλλά μετά έμαθα πως δηλώνει δημοσιογράφος. Όμορφη και δημοσιογράφος; Πίστεψα πως τα έχει όλα. Πως μου μοιάζει. Πως μου φέρνει έστω. Η απομυθοποίηση δεν άργησε. Στην εκπομπή του Μάκη για το βιβλίο ιστορίας έγιναν τα αποκαλυπτήρια της. Σχεδόν απαιτούσε την απόσυρση του εγχειριδίου. Θα έπαιρνε και το Μάκη τηλέφωνο από Σεπτέμβρη, να την επιβεβαιώσει. Κουβέντες του κομμωτηρίου. Σιγουρεύτηκα πως τα ρούχα της βγαίνουν καλύτερα από τα λόγια της. Ένας δάσκαλος είπε ότι αρνούνταν να διδάξει το βιβλίο και ότι τα παιδιά πρέπει να μάθουν να είναι Έλληνες. Μα δεν είμαστε Έλληνες; Ηρωικός πανελίστας πως εφ’ όσον οι γονείς έχουν μάθει άλλα και τα παιδιά άλλα θα δημιουργηθεί διαμάχη στην οικογένεια!!!!!!!!!!!!!!!!! Πίστευε πως καταδεικνύει ένα ύπουλο στόχο του βιβλίου που κανείς μας δεν είχε ως τώρα υποπτευθεί- παραδεχτείτε το εγωίσταροι: Να δημιουργήσει τριβή και ένα πλήγμα νααααααααα με το συμπάθειο στο σπουδαιότερο θεσμό της ελληνικής κοινωνίας, με σκοπό να τον υπονομεύσει σε πρώτο στάδιο και εν συνεχεία να τον διαλύσει…Ένας άλλος προσυπέγραψε και ζήτησε να τοποθετηθεί η κοινωνία ούτως ώστε να εκφραστεί η γνώμη της και να επικρατήσει ο μέσος όρος των απόψεων της. Για τον ιστορικό χέστηκε. Για την ιστορική αλήθεια, χέστηκε διπλά. Τέλος διαμαρτυρήθηκαν όλοι που το βιβλίο αφιερώνει μια σελίδα στη Γαλλική Επανάσταση. Τι μας νοιάζει είπαν; Καλύτερη είναι από τη δική μας; Ποια νομίζει ότι είναι; Γιατί υπάρχει η Γαλλία; Όλος ο κόσμος γιατί δεν μιλάει ελληνικά; Αυτό δεν σημαίνει αυτομάτως ότι όλοι είναι εχθροί μας; Επειδή η ώρα ήταν προχωρημένη, δεν έπαιξαν κολοκυθιά και έτσι δεν μάθαμε πόσες σελίδες ήθελαν να πιάνει αυτή η υποτιθέμενη Επανάσταση που ούτε το όνομα της δεν θέλω να λέω γιατί δεν είναι ελληνική και τελικά δεν αξίζει μία….σελίδα. Για την Ιστορία να πούμε πως το βιβλίο αποσύρθηκε εξαιτίας συνωστισμού που παρατηρήθηκε στο λιμάνι της Σμύρνης.

Φωτιά στα blogακια τους……….

Η προσπάθεια των δημοσιογράφων να εξηγήσουν τι είναι blog με απλά λόγια στον κόσμο απέτυχε!!! Η προσπάθεια τους να δαιμονοποιήσουν την απλούστερη και ανθρωπινότερη λειτουργία του Διαδικτύου όμως στέφθηκε από απόλυτη επιτυχία!!!!
Ξεκινάω με Βήμα και κάτι ουσιώδες που σκοπίμως δεν τόνισαν ορισμένοι. Μπορεί και να τους είχε καταλάβει η τρομουστερία με τα Blogs και πάνω στον πανικό σου ξεχνάς : « Το παράδοξο στην ιστορία με το press-gr είναι ότι στην ελληνική μπλογκόσφαιρα δεν έχαιρε ιδιαίτερης εκτίμησης. Η «επιτυχία» του συγκεκριμένου blog ήταν μεγαλύτερη σε πολιτικούς και δημοσιογραφικούς κύκλους. Οι εμφανίσεις Ελλήνων πολιτικών σε τηλεοπτικά πάνελ όπου παραδέχονταν ότι παρακολουθούσαν καθημερινά όσα έγραφε το press-gr, κάνει αλγεινή εντύπωση. Αν οι Έλληνες πολιτικοί αναζητούν αυτό το είδος της ενημέρωσης τότε κάτι δεν πάει καλά με την ελληνική πολιτική». Αυτό ακριβώς! Αυτό καταλάβαμε και εμείς. Κάποιοι κρέμονταν από κάθε ανάρτηση του κάθε Καψαμπέλη. Πριν ξεκινήσουν το ρεπορτάζ(δημοσιογράφοι) ή πριν μπουν στη Βουλή(βουλευτές) , με τον καφέ, έκαναν και ένα κλικ στο μεταλλαγμένο blog μπας και είναι εκείνοι η είδηση της ημέρας και δεν το ξέρουν.
Έχοντας λοιπόν στο μυαλό τους αυτή τους τη συνήθεια, κάποιοι ζητάνε ευθύνες από τους «καθαρούς» bloggers. Μπορεί στην ιστορία να βλέπουν την ευκαιρία τους να αντικαταστήσει κάποιος στον τοίχο το σύνθημα που στοιχειώνει τους δημοσιογράφους - όσους έχουν τη μύγα- χρόνια και ζαμάνια και να γίνει: «Αλήτες, ρουφιάνοι, bloggers». Να εκσυγχρονιστεί και ο τοίχος!!! Μη μένει έτσι, ανενημέρωτος! Γνωστός δημοσιογράφος έγραφε χθες- και πάλι για μας η επωνυμία του είναι ιερή και δεν τον αποκαλύπτουμε: «Έτσι προκύπτει η απορία: Γιατί οι ίδιοι οι bloggers οι οποίοι γνώριζαν όσα διαδραματίζονται στο χώρο τους αδιαφόρησαν;;;;». Πω, πω. Τι ντροπή. Κατέβασα το κεφάλι μετά το ερώτημα!!! Πώς να κοιμηθώ;;; Ήταν τόσο σκληρό το γιατί- σαν της μάνας που στέλνει το παιδί της στο Ιράκ και ρωτά γιατί πέθανε αυτό και όχι το διπλανό…Το μαξιλάρι όλη τη νύχτα έπνιγε τη συνείδηση μου- που κάπου στο λαιμό μου βρίσκεται…Για εκείνους, άγνοια του Press.gr δεν συγχωρείτε. Όπως είδαμε, ήταν κάτι σαν δημοσιογραφικός νόμος το blog των εκβιασμών για όλους τους. Σε μένα άγνοια του Press.gr συγχωρείται;;;; Να με συγχωρεί η χάρη του Καψαμπέλη, αλλά εγώ δεν τους ήξερα. Είμαι και νέος μπλόγκερ και έχω ελαφρυντικά. Η σύνδεσή μου στο Internet όμως που κρατάει πολλά χρόνια, θα συμβάλει στην καταδίκη μου.
Ο εκδότης της ίδιας εφημερίδας έκανε το διαχωρισμό μεταξύ μπλόγκερ και δημοσιογράφου…Εκείνοι κάνουν το ρεπορτάζ. Και πράγματι το είχαν. 21 μηνυτήριες αναφορές κατά του Press-gr παρουσίαζαν. Και τα ήξεραν. Τα έβγαλαν τώρα όμως. Και ενώ συμφωνώ πως δεν κάνω εγώ το ρεπορτάζ, γιατί πιο κάτω λέτε πως είναι ευθύνη των μπλόγκερς να προστατεύσουν το χώρο τους;;;; Δυο χρόνια σκεφτόμουν να κάνω Blog. Είχα κάνει κάτι τετραδιάκια blog μου. Όταν μια μέρα μου την έδωσε, έκατσα και σε δύο λεπτά το είχα φτιάξει. Και δεν το πίστευα…Είναι τόσο δύσκολο να καταλάβετε ότι ο pasaenas μπορεί να το κάνει;;;; Εφ’ όσον εσείς κάνετε το ρεπορτάζ, γιατί έχω την ευθύνη εγώ, η Mariel, η black monkey;;; Τίνος είναι βρε κανάλι ο Καψαμπέλης; Του δικού σας σιναφιού δεν είναι; Και δεν αναλαμβάνετε εσείς την ευθύνη του, θα την αναλάβουμε εμείς;;;; Τα δικά σας παιχνίδια, εμείς θα τα πληρώσουμε;;;; Να τους απομονώσουμε, συμφωνώ! Υπάρχει πιο εύκολη κουβέντα από αυτή;;; Μέχρι και ο δικηγόρος που έκανε καριέρα τηλεοπτική βάζοντας ποσά σε κουτιά- το είχε μάθει στην Ποινική Δικονομία- μου ζητάει να απαιτήσω την κάθαρση…Την απαιτώ, θα μου την δώσετε;;;;;
Στην ίδια εφημερίδα- κρατήστε το αυτό- ο Παναγιώτης Χατζηστεφάνου γράφει: « Ο ραγδαίος εκδημοκρατισμός της τεχνολογίας της πληροφορίας φαίνεται να είναι μια εξελικτική λεπτομέρεια που διέφυγε από τους φωστήρες των ελληνούλικων Μ.Μ.Ε και της πολιτικής. Καταλαβαίνω απόλυτα τον πανικό που τους οδηγεί στην άρνηση. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι ανίκανοι να στείλουν ένα e-mail, κανονικοί ανάπηροι της ψηφιακής εποχής. Οι περισσότεροι πολιτικοί ειδικότερα είναι ανίκανοι να γράψουν ένα ενδιαφέρον κείμενο- οπότε και να μπορούσαν να στήσουν blog, πάλι κανείς δεν θα τους διάβαζε». Ο Αντώνης Πανούτσος γράφει κάτι εξίσου σημαντικό: « Η εξύμνηση της μπλογκόσφαιρας ξεκινάει από την ανάγκη των πολιτικών να βρουν νέα γκρουπ πολιτών να προσεταιριστούν. Το ότι αυτοί που έχουν blog έχουν την ίδια ιδεολογική συνοχή που έχουν οι επιβάτες ενός πλοίου για τα Μέθανα υποβαθμίστηκε, ώστε να φανεί ότι οι bloggers αποτελούν συγκροτημένη ομάδα».
Η αξιοπιστία δεν είναι συνώνυμη με το Ίντερνετ- σε μερικές περιοχές του πλανήτη όμως συμπεριλαμβανομένης της χώρας που την διαδίδει, είναι! Μπορεί να μη συμφέρει ο εκδημοκρατισμός του Μέσου πολλούς. Αλλά δεν έχουν καταλάβει ότι αυτό που σώζει τη δημοκρατία μας, είναι η πολυφωνία. Μόνο αυτή μας έχει μείνει. Τι αξιοπιστία έχει μια εφημερίδα όταν η μία άποψη αναιρεί την άλλη;;;; Για μένα μεγάλη, γι’ αυτό και την αγοράζω!!! Αλλιώς οι πωλήσεις της θα μειώνονταν συνεχώς και τα ελεύθερα blogs θα ήταν ακόμα πιο επικίνδυνα για τα παραδοσιακά μέσα. Η προσπάθεια να απαξιώσουν τα blogs είναι αστεία…Και όταν προέρχεται από δημοσιογράφους, δηλώνει ακόμα πιο άκομψα το φόβο τους.
Μια προεκλογική διαφήμιση του Κώστα Καραμανλή καμάρωνε για το γρήγορο Ίντερνετ που μας έφερε στην υπανάπτυκτη χώρα μας- ο Καποδίστριας είχε φέρει ήδη την πατάτα. Το πατροκτόνο γρήγορο Ίντερνετ να στρέφεται τώρα εναντίον του πρωθυπουργού και της κυβέρνησης;;;;; Να έχει άποψη;;;; Πάει πολύ. Τι να πω;;; Αν μας φοβάστε τόσο πολύ και μας βλέπετε στους εφιάλτες σας, απελευθερώστε εντελώς τη μουσική και το πορνό να μας αποβλακώσετε. Αποχαυνώστε μας. Είναι πιο εύκολο από το να μας κυβερνήσετε.
Στις περιπτώσεις διόγκωσης ενός θέματος- ας το πούμε θέμα μπέικιν πάουντερ- κανείς δεν βρίσκεται να πει το προφανές, το ουσιώδες: Ότι ο εντοπισμός ενός ανώνυμου blogger είναι πολύ ευκολότερος από τον εντοπισμό των ανθρώπων με τις μίζες. Χθες γράφτηκε ότι ο εντοπισμός τους παραμένει αίνιγμα…..
Ο Νίκος Δήμου παρομοίασε την προσπάθεια ελέγχου της ελευθερίας της έκφρασης στο Ίντερνετ με τη μυθική ενέργεια του Ξέρξη. Ήταν τόσο σκληρός και αδίστακτος ώστε κάποτε διέταξε να μαστιγώσουν τη θάλασσα γιατί δεν υπάκουσε στις διαταγές του να γαληνεύσει. Εγώ θυμήθηκα την πρόσφατη βόλτα μιας κατσαρίδας σε τηλεοπτικό στούντιο του Τουρκμενιστάν κατά τη διάρκεια του δελτίου ειδήσεων του κρατικού καναλιού. Απολύθηκε μετά από αυτό κόσμος και κοσμάκης. Και εμάς για μια κατσαρίδα θέλουν να μας ελέγξουν και να μας απαξιώσουν. Το εξοργιστικότερο είναι ότι όλοι αυτοί, την είχαν δει από την αρχή της βόλτας της. Και δεν την σταμάτησαν.
Στη χώρα μας, αν ανοίξεις τη τηλεόραση σου, μόνο ο Άνθιμος και ο Νομάρχης είναι ζωντανοί ακόμα. Γύρω τους, θα βρεις νεκρούς ή διασωληνωμένους πολίτες….Και φταίνε οι bloggers, τα ίδια θα λέμε πάλι;;;

Η δημοκρατία στα χρόνια του Μάκη...

Το 23% των νεαρών Βρετανών πιστεύουν πως ο Ουίνστον Τσόρτσιλ είναι φανταστικό πρόσωπο και 47% πως ο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος δεν υπήρξε ποτέ βασιλιάς της Αγγλίας.
Σχολιάζοντας την έρευνα του τηλεοπτικού δικτύου UKTV Gold χθες ο εξαιρετικός Ρούσσος Βρανάς στα «Νέα», σημειώνει: «Η αλήθεια είναι πως όταν ειρωνεύεται κανείς έτσι τη νέα γενιά για την άγνοια της, είναι σαν να ειρωνεύεται τη δική του που δεν την ανέθρεψε σωστά». Μετά από λίγο, αποφάσισα να πάρω το μέρος μας! Είμαι με εμάς. Γιατί καθημερινά κι εγώ αμφισβητώ την ύπαρξη πολλών ανθρώπων που βλέπω στην τηλεόραση… Κάθε σκεπτόμενος νέος αναρωτιέται εξαιτίας των όσων ζει τώρα, αν υπήρξε ο Αντρέας- αν και τον πρόλαβε-, αν υπήρξε Λαμπράκης- αν και έχει δει το Ζ-, αν υπήρξε Παναγούλης... Ειδικά για τον τελευταίο μου δημιουργούνται σοβαρές υποψίες ότι δεν υπήρξε ποτέ… Ο τελευταίος που ασχολήθηκε μαζί του ήταν ο κ. Χαρδαβέλλας και όλοι ξέρουμε την αγάπη του συγκεκριμένου δημοσιογράφου σε όσα δεν βλέπουμε αλλά ενδέχεται να υπάρχουν- λες και έχουν καταλάβει όσα βλέπουν κάνουν…Σε ένα ποίημα του στην απομόνωση είχε γράψει: «Ζωντάνεψα τους τοίχους, φωνή τους έδωσα πιο φιλική να γίνουν συντροφιά, Κι οι δεσμοφύλακες ζητούσαν να μάθουνε που βρήκα τη μπογιά…Οι τοίχοι του κελιού το μυστικό το κράτησαν κι οι μισθοφόροι ψάξανε παντού…Όμως μπογιά δε βρήκαν…Γιατί στιγμή δε σκέφτηκαν στις φλέβες μου να ψάξουν….». Προς τι τόση αγάπη για την ελευθερία…Σίγουρα ένα ποίημα που δεν θα συγκινούσε καθόλου τους ροπαλοφόρους της Χρυσής Αυγής…Μα αυτή είναι η αδυναμία που κρύβει το μεγαλείο της Δημοκρατίας, πως αφήνει τους εχθρούς της να δραστηριοποιούνται εις βάρος της(Ε. Κριαράς).
Είμαι πεπεισμένος και το δηλώνω με παρρησία πως πολλοί από όσους βλέπω δεν υπάρχουν…Πως αναφέρομαι σε μη υπαρκτά πρόσωπα- και τζάμπα ασχολούμαι. Που ο θεσμικός τους ρόλος περιορίζεται στην τηλεόραση. Είναι όλοι αυτοί που διεκδικούν ένα κομμάτι και της δικής μου συνείδησης, αυτοί που προσπαθούν να πάρουν ένα κομμάτι και απ’ τη δική μου ζωή. Και η παρακμή…Τι βάρος και αυτή;; Να νιώθεις υπεύθυνος και μόνο που ζεις…Να σου τονίζουν τα σαΐνια κάθε τρεις και λίγο πως τώρα έχει πάρει διαστάσεις και παλιά ήταν διαφορετικά…. Δεν μας λένε πως από τη στιγμή που υπήρχαν άνθρωποι, έφεραν μαζί τους την έννοια και θα την κουβαλούν πάντα σε κάθε βήμα τους. Από τότε που εξαφανίστηκαν οι δεινόσαυροι όπως λέω και εγώ, τα πράγματα στη γη πάνε από το κακό στο χειρότερο…
Όλοι κόπτονται για μας τους νέους. Τόση αγάπη, τόσος καημός…Το θετικό είναι πως η Δημοκρατία μας δείχνει ακόμα κάποια αντανακλαστικά. Όλα βγαίνουν στο φως πριν τα πάρει ξανά το σκοτάδι- άλλωστε του ανήκουν δικαιωματικά όσα γίνονται. Η τηλεόραση άραγε μεγαλοποιεί κάποια πράγματα ή όσο κι αν υπερβάλλεις αποκλείεται να τα πεις χειρότερα απ’ όσο είναι;;; Το ροζ είναι δικαίωμα κάθε ενεργού εραστή. Όχι όμως και η Siemens. Οι περισσότεροι που περιφέρονται μπροστά στις κάμερες τις δύσκολες τούτες μέρες, δεν χαμογελάνε μάλιστα! Κρίνουν σκόπιμο να μεταφέρουν στο βλέμμα τους τη μπόχα και στα δικά μας σπίτια. Θλίβονται και πέφτουν από τα σύννεφα- αν και τώρα τελευταία επειδή κουράστηκαν να πέφτουν, απλά αρνούνται να πιστέψουν όσα διαδραματίζονται…
Η Ν.Δ μέσα στον ελεγχόμενο πανικό της, έψαχνε τις προηγούμενες μέρες το φαινόμενο παραβάν( Ραμονέ). Ένα γεγονός για να αποσπάσει την προσοχή της κοινής γνώμης από αυτό που την καίει. Ό, τι δεν κατάφερε να κάνει ο θάνατος του μακαριστού αρχιεπισκόπου, το κατάφερε ο Αλέξης Τσίπρας …Ή μάλλον ο Θεόδωρος Πάγκαλος. Φοβάται το ΠΑ.ΣΟ.Κ και το δείχνει. Το ΠΑ.ΣΟ.Α.Κ! Πανελλήνιο σοσιαλιστικό ανασφαλές κίνημα…Χάνει κάθε μέρα επικοινωνιακά, ο κ. Παπανδρέου δεν μπορεί να αλλάξει σελίδα. Και μια σελίδα να αλλάξει, βρίσκεται κάποιος Πάγκαλος και τον γυρνάει 2 σελίδες πίσω- σαν να παίζεις επιτραπέζιο και να τράβηξες άσχημη κάρτα. Σε όλους είναι συμπαθής όμως ο Γιώργος. Και στην Αριστερά και στον Καραμανλή. Γιατί είναι εύκολος αντίπαλος στην τηλεόραση. Δεν έχει ούτε το στιβαρό προφίλ του πρωθυπουργού που αναψοκοκκινίζει στην πρώτη δυσκολία , ούτε έχει ως όπλο του τη γλώσσα. Δεν είναι διασκεδαστής όπως θα λέγαμε αν μιλούσαμε για αοιδό σε μπουζούκια. Να τον λοιδορείς για τα σαρδάμ ή για ένα γραμματικό λάθος, είναι πολύ εύκολο και άδικο- εσύ ο Ελληνάρας ο αλάνθαστος που παίζεις τον Μπαμπινιώτη και τον Τριανταφυλλίδη στα δάχτυλα. Στα άλλα είμαστε σύμφωνοι. Δεν μπορεί ο Τσίπρας να σε αναγκάζει να κάνεις ανανέωση και να βρεις νέα πρόσωπα. Σε κάθε περίπτωση δεν μπορεί να ξεχνάει ο κ. Παπανδρέου πως «δεν μπορείς να καθαρίσεις ένα χοιροστάσιο μ’ ένα φτερό βουτηγμένο σε ροδόσταμο»( Κίπλινγκ).
Για τον τωρινό πρωθυπουργό και την κυβέρνηση του, δεν μπορείς να πεις πολλά!!! Θα βρεις και την ευχαριστημένη κοινωνία απέναντι σου! Σαν αθλητής που αρνείται να δει ότι ήρθε το τέλος του. Δεν προτιμά να έχει μια αξιοπρεπή αποχώρηση από την δράση! Έχει πέσει κατηγορία, αγωνίζεται που και που για να δικαιολογεί το ψωμί που τρώει. Οι δημοσκοπήσεις δίνουν στους 151 υψηλά ποσοστά. Και μπροστά στον δημοσκόπο, δεν μπορείς να πεις πολλά. Δημοσκόποι και διατροφολόγοι είναι οι ιερές αγελάδες της ελληνικής τηλεοπτικής κοινωνίας, μπορούν να επαναλαμβάνουν τα ίδια και να τα αναμασούν και όλοι να κρεμόμαστε από τα χείλη τους, μπας και άλλαξε καμιά δημοτικότητα σε μια εβδομάδα ή χάσουμε κανένα κιλό. Η μόνη λογική εξήγηση που δίνω είναι ότι ο κόσμος έχει αποσυνδέσει τον πρωθυπουργό από το αξίωμα του- σου λέει αν ήταν πρωθυπουργός στ’ αλήθεια θα το μαθαίναμε, τον συμπονά, ταυτίζεται με τις προδοσίες των δικών του ανθρώπων που δεν στάθηκαν στο ύψος της δικής του ηθικής. Καλλιεργεί ο ίδιος τόσο έξυπνα το μύθο του- θα αποδειχτεί ότι ένας μύθος ήταν ή μια φούσκα- που πλέον είναι αποφασισμένος να τα δώσει όλα για την κούφια υστεροφημία του. Ούτως ή άλλως, δεν τον ενδιέφερε ποτέ να κάνει κάτι για αυτή τη χώρα, το όνομα του φταίει για όλα.
Και ενώ η οικογενειοκρατία καλά κρατεί στα χαρακώματα του δικομματισμού, ο Σύριζα κάνει το θαύμα της Αριστεράς. Αναγέννηση ή μετάλλαξη;;;. Αφουγκραζόμενοι την ανάγκη των νέων αλλά και ολόκληρης της κοινωνίας για κάτι καινούριο, αποφασίζουν και διατάζουν Τσίπρα. Το μικρό κόμμα της Κουμουνδούρου που γίνεται μεγάλο. Δεν μπαίνω στη λογική του επειδή οι άλλοι έχουν γκρεμίσει τον πήχη, είσαι και εσύ ελεύθερος να τον χαμηλώνεις . Ο καινούριος αρχηγός θα κάνει σκληρή αντιπολίτευση στον Καραμανλή και θα συνεχίσει με το Γιώργο το « σήμερα ναι , αύριο όχι», εκμεταλλευόμενος το άνοιγμα που ο ίδιος αφελώς έκανε προς το ελκυστικό κόμμα με τις ωραίες ιδέες. Κερδίζοντας και όχι κλέβοντας συνεχώς νέους ψηφοφόρους , ο Αλέξης Τσίπρας εγγυάται να συγκινήσει τις ευαίσθητες νεανικές ψυχές σαν την δικιά μου. «Δεν έχουμε εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης» ωστόσο μου λέει ο νέος ευειδής αρχηγός και με απογοητεύει- ενώ ήμουν έτοιμος να βγω να αγωνιστώ- γιατί μου θυμίζει πως ούτε οι ευαίσθητοι άνθρωποι της Αριστεράς μπαίνουν στην πολιτική για να προσφέρουν. Μπαίνουν για να μιλούν- και δεν λέω, ωραία τα λένε. Αν φύγει ο Αλαβάνος- στου οποίου τον πολιτικό λόγο και ένστικτο υποκλίνομαι- από το προσκήνιο και μείνει μόνο ο Αλέξης, θα καταλάβουν αργά ή γρήγορα ότι τα light αναψυκτικά είναι πιο επικίνδυνα- για τα ποσοστά. Ο Τσίπρας προς το παρόν γίνεται ο νέος Καραμανλής. Ένας ηγέτης αναμφισβήτητος άσχετα με την πραγματική αξία του ή την ουσία του καινούριου που κομίζει- κομιστής και αυτός- στην πολιτική ζωή. Φέρνει δηλαδή κάτι καινούριο αλλά δεν ξέρει ακριβώς τι… που αν τολμήσεις να το αμφισβητήσεις, να σε βάλει σε σκέψη η πολιτική εντιμότητα της επιλογής ή ο βιαστικός τρόπος της ανάδειξης του, θα θεωρηθείς μικρόψυχος- δες τι παγίδα σου στήνουν. Πρέπει να μαγευτείς από την παρουσία του. Είσαι καταδικασμένος!
Όλα όσα συμβαίνουν μας αποπροσανατολίζουν από το χειρότερο και το πιο πρόστυχο…Τη σάτιρα…Οι κύριοι και οι κυρίες εκτίθενται, πούλιουνται, αγοράζονται αλλά δεν πρέπει να τους αγγίζει κανείς. Μου θυμίζουν κάτι κοπέλες που σχεδόν γυμνές θα γυρίσουν περιφρονητικά το βλέμμα τους σε όποιον τύχει και τις κοιτάξει. Και τυχαία να πέσει το βλέμμα σου πάνω τους, θα προσπαθήσουν να σου καταστήσουν σαφές πως μάλλον είσαι λιγούρης…Ακόμα και αν εσύ απόρησες με την αδαμιαία περιβολή, δεν σου δίνει το δικαίωμα να πέσει το μάτι σου πάνω στα γυμνά μέλη της.
Έτσι όπως γυρνάμε πίσω στο Μεσαίωνα ολοταχώς και όλα μπαίνουν στο τραπέζι( σάτιρα, δημοκρατία, εντιμότητα, ιδεολογίες, ηθική, δεοντολογία) έρχεται ο Καντ και μας υπενθυμίζει: « Πόσο και με ποια ορθότητα είναι δυνατόν να σκεπτόμαστε, άμα δεν σκεπτόμαστε από κοινού με άλλους, στους οποίους ανακοινώνουμε τις απόψεις μας και εκείνοι σε εμάς τις δικές τους; Μπορούμε λοιπόν να πούμε ότι εκείνη η εξωτερική βία που αφαιρεί από τους ανθρώπους την ελευθερία να ανακοινώνουν τις σκέψεις τους, παίρνει από αυτούς την ελευθερία να σκέπτονται».
Η δικιά μου Ελλάδα έχει ακόμα λουλούδια και θάλασσες…Η Δικαιοσύνη όμως δεν λειτουργεί αυτόματα. Εδώ στη γη είχε πει ο Κένεντι πως «το έργο του Θεού πρέπει να είναι δική μας δουλειά». Η Δημοκρατία θέλει όσα χρειάζεται και μια σχέση για να λειτουργήσει…Αλλά τα απαιτεί από όλους τους πολίτες της και όχι μόνο από δύο άτομα. Και εμείς στα δύο άτομα και δυσκολευόμαστε… Και δεν είμαστε διατεθειμένοι να τα παρέχουμε σοβαρά- σοβαρή σχέση, ή απλά τα υποκρινόμαστε μέχρι να ρίξουμε κάποια στο κρεβάτι ή αντίστοιχα στη Δημοκρατία να κάνουμε τη δουλειά μας. Μας αρέσει δηλαδή η Δημοκρατία, μας «γεμίζει», αλλά δεν έχουμε όρεξη να πολεμάμε καθημερινά για αυτήν. Δηλαδή στην περίπτωση της γυναίκας να την κάνουμε ευτυχισμένη και στην περίπτωση της δημοκρατίας βιώσιμη. Με δυο λόγια βλέπουμε τη Δημοκρατία σαν την γκόμενα: Θεωρούμε απαραίτητο να τη "γράφουμε" για να μας υπηρετεί.
Για να κλείσουμε με ένα αισιόδοξο μήνυμα, η Ελλάδα είναι μια υπέροχη χώρα, αρκεί να μην έχεις σκοπό να σκεφτείς. Αν έχεις σοβαρό σκοπό, παντρέψου…