Έκθεση ιδεών στον ήλιο!

Οι Έλληνες έχουν "πιάσει την καλή" και ξεχύθηκαν στις παραλίες το περασμένο 3ήμερο, όπου επιδόθηκαν σε ξέπλυμα βρόμικου σώματος. Η αποχή τους είναι η απόδειξη της οικονομικής ευημερίας και της επιτυχημένης οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης.

O Kaka στη Ρεάλ!

Ένα από τα πολλά θύματα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης που αναγκάστηκε να αφήσει το σπίτι του.

Θα ψηφίσουμε ή θα κολυμπήσουμε;

Ρώτησα τη μητέρα μου τι ώρα θα πάμε να ψηφίσουμε και μου λέει κατά τις 16.00. Τώρα μαγειρεύει να φάμε για να μην πάμε όπως μου είπε φαγωμένοι να ψηφίσουμε. Μήπως πάμε παραλία τελικά; Αυτό εννοούσε ο Γιώργος με το αλλάζουμε ή βουλιάζουμε; Πες μου ρε μάνα, κάλπη ή παραλία; Θα με ενημερώσει κάποιος; Με το δίλημμα των εκλογών μέχρι τελευταία στιγμή θα φτάσουμε στα exit polls! Ή χωνεύουμε ή βουλιάζουμε!

Ποιοτικός χρόνος!

Οι Αμερικανοί ψάχνουν να βρουν πώς θα κάνουν τους τρομοκράτες να μιλήσουν χωρίς να τους βασανίζουν και να τους υποβάλλουν 197 φορές στο waterboarding. Οι Έλληνες πώς θα μιλάει ο πρωθυπουργός χωρίς να τον υποβάλλουμε στο μαρτύριο των εκλογών.

Προς Γιώργο...

Δεν χρειάζεται να "πάμε μαζί". Μη στριμωχτούμε. Πάμε χωριστά και άμα είναι βρισκόμαστε εκεί.

Είναι βάσανο ο φίλος που φωνάζει αποχή!!!

Παιδεύτηκα πολύ να μετριάσω τον κυνισμό μου και να αναλογιστώ τις ευθύνες μου. Ένα από τα βασικά γνωρίσματα του χαρακτήρα μου είναι ότι εστιάζω στα άσχημα. Η ομορφιά ωστόσο με κάνει να προσπαθώ. Όποιος καταλαβαίνει το μυαλό μου, δεν έχει διαπιστώσει ότι τίποτα δε μου αρέσει, δε λέω ότι όλοι είναι ίδιοι, κλπ.

Οι πνευματικοί άνθρωποι από πολύ παλιά συναγωνίζονται στο ποιος θα ξεστομίσει την πιο υπερβολική διατύπωση για το πολίτευμά μας. Και εμείς καμιά φορά τα παραλέμε. Παλιότερα γράψαμε: «Η Δημοκρατία θέλει όσα χρειάζεται και μια σχέση για να λειτουργήσει…Αλλά τα απαιτεί από όλους τους πολίτες της και όχι μόνο από δύο άτομα. Και εμείς στα δύο άτομα και δυσκολευόμαστε… Και δεν είμαστε διατεθειμένοι να τα παρέχουμε σοβαρά- σοβαρή σχέση- ή απλά υποκρινόμαστε μέχρι να ρίξουμε κάποια στο κρεβάτι ή αντίστοιχα στη Δημοκρατία να κάνουμε τη δουλειά μας. Μας αρέσει δηλαδή η Δημοκρατία, μας «γεμίζει», αλλά δεν έχουμε όρεξη να πολεμάμε καθημερινά γι' αυτήν. Δηλαδή στην περίπτωση της γυναίκας να την κάνουμε ευτυχισμένη και στην περίπτωση της δημοκρατίας βιώσιμη. Με δυο λόγια βλέπουμε τη Δημοκρατία σαν την γκόμενα: Θεωρούμε απαραίτητο να τη «γράφουμε» για να μας υπηρετεί».

Η κριτική είναι μια έκφραση διαπίστωσης της ματαιότητας της ανθρώπινης ύπαρξης. Παύει να είναι γόνιμη από ένα σημείο και έπειτα. Σε κάθε εκλογές τίθεται το ζήτημα της αποχής, την οποία ορισμένοι παρουσιάζουν ως πολιτική απόφαση που πάρθηκε με πολύ πόνο. Οι πολιτικοί, επαναλαμβάνουν το τροπάριο περί συμμετοχής χωρίς να αιτιολογούν επαρκώς την απάντηση τους. Συν τοις άλλοις, ποιος αμφισβητεί τον μεθυσμένο ιεροκήρυκα της τηλεόρασης και τις θεόπνευστες ατάκες του; Σίγουρα δεν ήταν λαϊκιστής ο Ανδρέας Παπανδρέου όταν έλεγε ότι η Δημοκρατία δεν είναι δώρο, ότι είναι απόκτημα και αποκτάται με αγώνα κάθε μέρα, ότι είναι θέμα μόνιμου αγώνα. Εξέφραζε μια αλήθεια. Φιλοσοφώ σύμφωνα με τον Παπανούτσο σημαίνει ξανακάνω κάτι πρόβλημα. Η αλήθεια είναι άλλωστε η παλιομοδίτικη τέχνη της σύνθεσής της. Ας ξεκινήσουμε.

Η Δημοκρατία είναι το χειρότερο πολίτευμα αν εξαιρέσεις όλα τα υπόλοιπα, αν πιστέψουμε τον Τσόρτσιλ. Στηρίζεται στους πολίτες της. Έχει τις ελλείψεις και τα ελαττώματα που εμείς της δίνουμε. Για να φτάσουμε σε εκείνη, περάσαμε από καθεστώτα τυραννικά, καταπιέσαμε και καταπιεστήκαμε, πολεμήσαμε εναντίον μας και εναντίον των άλλων. Η καταπίεση λέει ο Μπρυκνέρ ήταν «μια λεπίδα που ακόνιζε το θάρρος μας. Η βία που μας συνέτριβε μπορούσε να μας ξυπνήσει». Και τώρα τι; Έχουμε ξεχάσει ότι μας έχει ανατεθεί το βαρύ καθήκον να δημιουργούμε συνεχώς δημοκρατία. Εμείς οι πολίτες οφείλουμε να της δίνουμε αναπνοές, να την τροφοδοτούμε, να την ποτίζουμε. Τι γίνεται όμως όταν εμείς οι ίδιοι συμπεριφερόμαστε σαν ιδιοκτήτες του κόσμου χωρίς να έχουμε καμία σχέση με τη Λέσχη Μπίλντεμπεργκ;

Η Δημοκρατία απαιτεί την ανοχή μας στα μειονεκτήματά της. Η υπομονή όμως έχει χαθεί. Οι αποτυχίες της μας κάνουν πλέον να εξαγριωνόμαστε. Δεν λειτουργεί αφού εμείς πρώτοι φροντίζουμε να τη βγάλουμε από την πρίζα. Μας απογοητεύει γιατί δεν ικανοποιεί τις προσδοκίες μας. Μας εγκλωβίζει στην ελευθερία της. Απαιτεί την αρετή αλλά εμείς την αφήνουμε να σβήνει και να υπολειτουργεί. Μας εκνευρίζει αφάνταστα το γεγονός ότι μένει μονίμως ανεκπλήρωτη και ατελής. Με λίγα λόγια, δεν γνωρίζουμε πώς διάολο λειτουργεί και πώς θα μας φανεί χρήσιμη.

Η Δημοκρατία, επίσης, ξεγυμνώνει την ανθρώπινη φύση. Προκαλεί τον εγωισμό μας και απειλεί να τον συντρίψει ή να τον μαλακώσει. Αυτή που προέβαλε ως η μόνη σωστή λύση, γέννησε χιλιάδες προβλήματα. Το ανικανοποίητο εντείνει τη δυσαρέσκεια που σταδιακά γίνεται παραίτηση. Καθημερινά την αποδοκιμάζουμε επειδή τολμά να σκοτώνει τις προσδοκίες μας και απεγνωσμένα ζητάμε από κάποιον χαρισματικό να μας σώσει από την αδιαφορία που με περίσσιο ζήλο ανακοινώνουμε και με υπερηφάνεια περιφέρουμε. Αυτός ο κόσμος είναι όπως λέει ο Μπρυκνέρ «υπερβολικά άδικος για να μας ενθουσιάσει και αρκετά δίκαιος ώστε να μας βολεύει». Αποθεώνουμε λοιπόν τους εαυτούς μας και αδιαφορούμε για όλα. Καταριόμαστε την ατυχία μας επειδή μας διαφεύγουν οι στιγμές της τύχης μας. Εκμεταλλευόμαστε τις ελευθερίες της Δημοκρατίας και καταδικάζουμε τις αδυναμίες της. Βολευτήκαμε μαζί της γιατί μας αφήνει να την απατούμε, γιατί μας περιμένει όπως θα έκανε μια πιστή Πηνελόπη. Εάν τη σνομπάρουμε στο τέλος θα μας ξεφύγει-είναι από τις φορές η αδιαφορία δεν λειτουργεί αφροδισιακά.

Η συναίνεση γίνεται αδυναμία και για να συμφωνήσουμε χρειαζόμαστε μπόλικους «μεταφραστές» ούτως ώστε να κατανοήσουμε πρώτα ο ένας τον άλλον. Η ανεκτικότητα και ο πλουραλισμός μας δυσκολεύουν. Η Δημοκρατία βρήκε το έδαφος και μεταμφιέστηκε, έγινε η ανοιχτή μας τηλεόραση που μας παραπληροφορεί και μας κάνει παρέα για να κοιμηθούμε. Αν μας στερούσαν την τελευταία θα βγαίναμε στα οδοφράγματα.

Δεν είμαι σίγουρος αν μπορούμε να κάνουμε τη ζωή μας καλύτερη. Έχω όμως τη βεβαιότητα ότι μπορεί να γίνει χειρότερη. Δεν ονειρευόμαστε πια, μας απομάκρυνε η ζωή, μας μπέρδεψε γιατί πιστέψαμε ότι θα μας τα έδινε όλα έτοιμα. Τα εμπόδια μετέτρεψαν σε κούραση τον ενθουσιασμό, σε σταυρόλεξο την πολυπλοκότητα, σε κραυγές τη συζήτηση , σε εγωισμούς την αγάπη, σε αδιαφορία τη συμμετοχή. Σαν καινούριο παιχνίδι που ξετυλίξαμε με χαρά, παίξαμε με μανία και πετάξαμε όταν εξαντλήθηκε, η Δημοκρατία δυστύχησε να μην έχει πολλούς ρομαντικούς επειδή δεν έχει πολλούς ηττημένους.

Μα καλά θα μου αντιτείνει κάποιος, δεν ζούμε χούντες και ολοκληρωτισμούς μέσα στη δημοκρατία; Αναμφισβήτητα. Δεν ζούμε φτώχεια, ανισότητα, ανεργία, ακρίβεια; Ναι, αυτή είναι η σύγχρονη βαρβαρότητα και όχι οι φωτιές όπως απλοϊκά επισήμανε ο Γιώργος Παπανδρέου(η φωτιά άλλωστε έχει συνδεθεί με τον πολιτισμό). Δεν βρίσκουμε όμως τίποτα καλό στον αλλοτινό μας παράδεισο; Το κάλεσμα του Σικελιανού ήταν να σπρώξουμε με στήθος και με γόνα.

Και εμείς τι κάνουμε; Χασμουριόμαστε στον ύπνο μας. Δεν είναι αργά για να γυρίσουμε από το αδιέξοδο με την όπισθεν. Είναι πολυτέλεια να μην αγαπάμε, θάνατος να μην ελπίζουμε, ηττοπάθεια να μην πολεμάμε. Μπορεί τελικά Δημοκρατία να είναι να συμβιβάζεσαι με την Παναγιώταινα. Καθήκον σου όμως είναι να διεκδικείς το ολότελα, να βάζεις ψηλά τον πήχυ μέχρι να βρεις ανθρώπους που θα σε βοηθήσουν να λυγίσεις το κοντάρι.

Οι εκλογές επαναλαμβάνονται σαν φάρσα λένε οι επικριτές, οι απογοητευμένοι, οι ευαίσθητοι. Μα η ψήφος δεν χρειάζεται να είναι ολόψυχη. Μπορεί και πρέπει όταν οι απαιτήσεις μας δεν ικανοποιούνται από κανέναν, η ψήφος μας να γίνει το δικό μας πικρόχολο σχόλιο. Μη τους δώσεις μήνυμα, δωσ’ τους ένα μάθημα. Στις κάλπες ας μην ξεχνάμε ότι αναγεννάται η δημοκρατία. Η απιστία στη δημοκρατία είναι παράπτωμα. Δεν πρόκειται κανείς να μας βοηθήσει αν οι άντρες δεν την σηκώσουν στα χέρια τους, αν οι γυναίκες της αρνηθούν το μητρικό γάλα. Πρέπει να δούμε στη Δημοκρατία το παιδί μας, που ή θα το φροντίσουμε ή θα το αφήσουμε έξω από τη Siemens να αρρωστήσει. Η Δημοκρατία σήμερα περισσότερο από ποτέ άλλοτε αναζητά πολίτες-φρουρούς και ψάχνει υποστηρικτές.

Στην αοριστία της έννοιας της βρίσκεται άλλωστε το μεγαλείο της. Μπορεί να ήταν μια καθηγήτρια που είτε από αδιαφορία είτε από υπερβολική αγάπη, δε βάζει ασκήσεις για το σπίτι στα παιδιά της. Τα ερωτήματα όμως είναι μπροστά μας : Κοινωνική συνείδηση ή αναρχία, αλληλεγγύη ή ατομικισμός, επιείκεια ή σκληρότητα; Σε τελική ανάλυση, Δημοκρατία είναι να δίνεις ευκαιρίες. Να νοιάζεσαι και να μη φοβάσαι. Η συμμετοχή μας μπορεί ακόμα να την ανανεώσει. Αν χάναμε, θα ήταν μια οδυνηρή ήττα γιατί θα ήταν πρωτίστως, αν όχι αποκλειστικά, δική μας.

Η πολιτική ζωή του ελληνικού λαού σταμάτησε το 404 π.Χ λέει ο Καστοριάδης, όταν θα είμαστε όλοι ένοχοι, θα έχουμε γνήσια δημοκρατία αφορίζει ο Καμύ, γιατί να συμβιβαζόμαστε με το έλασσον αναρωτιέται ο Βρανάς. O Χομπς πίστευε ότι αναπόφευκτα θα οδηγηθούμε στην αναρχία, ο Τοκβιλ ότι η πολιτική αδιαφορία είναι ο θάνατος της δημοκρατίας, ο Σο ότι εξασφαλίζουμε ότι δεν θα κυβερνηθούμε από άτομα καλύτερα από αυτά που μας αξίζουν-το γεγονός ότι στο όνομα της γίνονται πόλεμοι, αποδεικνύει την αθωότητά της.

Ο Σέξπιρ έγραφε ότι αν οι λαοί δεν είχαν την κυβέρνηση, δεν θα είχαν με τι να γελάνε , ο Jean Jaures ότι πρόκειται για μια μεγάλη πράξη εμπιστοσύνης, ενώ ο Πλωρίτης τονίζει την ηθική υπεροχή της: «Η Δημοκρατία δε μπορεί να ριζώσει και να επιβιώσει χωρίς την αδιάκοπη άσκηση του κάθε πολίτη σε δημοκρατική σκέψη, πράξη και δράση». Ο αφορισμός της Chantal Mouffe λέει ότι «η τέλεια δημοκρατία θα κατάστρεφε τον εαυτό της γι’ αυτό θα πρέπει να θεωρηθεί ως ένα αγαθό που υφίσταται ως τέτοιο μόνον εφόσον παραμένει ανεκπλήρωτο». Ο φόβος είναι μην καταντήσει ένα άψυχο άγαλμα σε έναν έρημο ναό.(Georges Burdeau)

«Όλα συμβαίνουν σαν να ζητήσαμε δικαιώματα για να μη τα χρησιμοποιούμε» λέει ο Μπρυκνέρ. Δεν υπάρχει Δημοκρατία και άντε να βρεις δικτάτορα σαββατιάτικα για να παραφράσουμε τον Γούντι Άλεν. Τελικά μας εξαπάτησε ή την προδώσαμε; Κάλπη ή παραλία; Όσοι τα συνδυάσουν θα μας έλεγαν ότι αξίζει κανείς να κολυμπά στα βαθιά για αυτό το πολίτευμα. Τι καλύτερο έχετε να κάνετε την Κυριακή; Προτιμήστε την ουρά του εκλογικού τμήματος και όχι της επιστροφής από Χαλκιδική. Δε σας ζητάω δα και καμιά μεγάλη χάρη. Έχουμε στ’ αλήθεια δικαίωμα στην απογοήτευση;


Υ.Γ. Το κείμενο είναι αφιερωμένο στην Ειρήνη. Η κόντρα μας με προβλημάτισε και νομίζω ότι θα την χαροποιούσε η ανάλυση μου που φλερτάρει με την πλήρη μεταστροφή. Η εμπιστοσύνη μας στη Δημοκρατία δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση λευκή επιταγή στους πολιτικούς ταγούς της χώρας.

Ο Χριστοφοράκος στο debate!!!

Μετά την παρεξήγηση που προκλήθηκε ανάμεσα σε Τσίπρα και Αλαβάνο για το ποιος θα πάει στο debate, εξαιτίας φυσικά της παρουσίας της Σίας Κοσιώνη, αποκαλύπτω σήμερα τα πρόσωπα που θα εκπροσωπήσουν τελικά τους πολιτικούς αρχηγούς:

Την Ν.Δ θα εκπροσωπήσει ο Μιχάλης Χριστοφοράκος. Ο πρωθυπουργός αισθάνθηκε μετά την χθεσινή εξαντλητική συνέντευξη στον Γιάννη Πρετεντέρη μια ξαφνική αδιαθεσία και οι γιατροί του συνέστησαν να ξεκουραστεί τις επόμενες μέρες. Ο πρωθυπουργός βγαίνει συχνά στα μπαλκόνια και είναι πρόσφατο στη μνήμη μας τι είχε συμβεί με το Ζαχόπουλο όταν είχε λιποθυμήσει την ώρα που πήγαινε να βγάλει τα άπλυτα του στην κρεμάστρα. Ο αόρατος άνθρωπος της Siemens είναι βαθύς γνώστης των ευρωπαϊκών θεμάτων. Ο ισχυρός άνδρας του γερμανικού κολοσσού θα ανεβάσει την θεαματικότητα στα ύψη ενώ σε κάθε δύσκολη ερώτηση θα αντιστρέφει τους όρους και θα ρωτάει την Όλγα αν είδε το dvd( Κάποιες στιγμές θα εναλλάσσεται με το Σάκη στο κάθισμα αφού ο Έλληνας σταρ ζήτησε προσωπικά από τον Καραμανλή να ζητήσει συγγνώμη στον ελληνικό λαό εκ μέρους της ΕΡΤ για τη Eurovision). Αφού θα εμφανιστεί εκείνος, ο άνθρωπος φάντασμα, με τι μούτρα θα απέχουν οι Έλληνες από τις ευρωεκλογές; Είναι η απάντηση του Καραμανλή για την αποχή και νομίζω ότι είναι η καλύτερη επιλογή.

Το ΠΑΣΟΚ θα βγάλει τον καλύτερο του παπαγάλο, τον Πασοκικό Λαλιωψίττακο. Ο παλιός υπουργός του κινήματος, θα είναι κλεισμένος μέσα σε ένα κλουβί και δεν θα μπορεί να πετάξει και να τρομοκρατήσει τους υπόλοιπους. Η εικόνα ενός ανίσχυρου χαριτωμένου παπαγάλου, θα συγκινήσει και θα προκαλέσει τις αντιδράσεις των φιλοζωικών οργανώσεων. Ο Κώστας Λαλιώτης θα παπαγαλίσει παλιά αγαπημένα τραγούδια, θα επαναλάβει το δίλημμα ελευθερία ή θάνατος και θα μας παρουσιάσει ένα πρόγραμμα γεμάτο εκπλήξεις και νέους φόρους. Είναι η ιδανική επιλογή.

Το ΚΚΕ θα εκπροσωπήσει τελικά όχι η Αλέκα Παπαρήγα, αλλά η Έλενα Παπαρίζου. Η γραμματέας του ΚΚΕ δήλωσε χθες στους δημοσιογράφους να μη περιμένουν ότι θα έρθουν στον Περισσό να τη ράψουνε: «Μη νομίζετε ότι κάνω πρόβες» δήλωσε. Η Έλενα έχει εξηγήσεις μάλιστα να δώσει μετά την παρεξήγηση μεταξύ της ίδιας και πιστών το βράδυ της συναυλίας της που διοργάνωνε το Mad. Οι πιστοί είχαν οργανώσει ολονυχτία στο εκκλησάκι του Ιπποκράτειου για τα λείψανα του Οσίου Λουκά γιατί είχαν την πληροφορία από τις νηστικές υπηρεσίες ότι εξωγήινοι ίσως αποπειραθούν να τα κλέψουν. Η συναυλία διέκοψε την λειτουργία και οι πιστοί αναγκάστηκαν να μοιράσουν τα λείψανα σε χίλια ίσα κομμάτια και να τα πάρουν σπίτι τους. Επιτέλους η Σία Κοσιώνη θα δείχνει άσχημη και ο Αιμίλιος Λιάτσος θα έχει κάποιον δικό του άνθρωπο στο πλατό.

Τον Λαϊκό Ορθόδοξο Συναγερμό τέλος θα εκπροσωπήσει ποιος άλλος, ο Άδωνις. Ο Άδωνις με δική του δήλωση έχει αποκαλύψει ότι 12 από τις 11 εκπομπές ζητάνε δηλώσεις του. Ο βουλευτής παρακάλεσε τον Γιώργο Καρατζαφέρη να παραστεί εκείνος στο debate για να μοιράσει τις προσκλήσεις για το γάμο του με την Ευγενία Χαζολίδου. Στα πόδια του όπως όλα δείχνουν θα κάθεται ένας λαθρομετανάστης που θα διαβάζει το Κοράνι. Ο Άδωνις συμβολικά θα του το σκίσει και θα του πετάξει δυο τούβλα για να ξεκινήσει να χτίζει το τζαμί που ονειρεύονται όλοι οι μουσουλμάνοι. Στο τέλος της τηλεμαχίας, θα μετανοήσει και θα πέσει θύμα δολοφονικής επίθεσης από πρωτοπαλίκαρα της Χρυσής Αυγής.

Το debate είναι παραδοσιακά μια μεγάλη ευκαιρία για τα μικρά κόμματα. Μην απορήσετε, λοιπόν, αν νικητές της τηλεμαχίας αναδειχθούν ,τελικά, οι Οικολόγοι.

Ψήφιζε και μη ερεύνα…

Ο συγγραφέας Άντριου Λανγκ είπε πως : «Οι πολιτικοί χρησιμοποιούν τη στατιστική, όπως οι μεθυσμένοι τα φανάρια. Περισσότερο για να στηρίζονται παρά για να διαφωτίζονται». Είναι μήπως οι δημοσκοπήσεις ικανές να μας εμποδίζουν να ζούμε και να ζούμε στη θέση μας;( Alfred Doblin)

Θα προσπαθήσουμε να αγγίξουμε ένα λεπτό ζήτημα με τα χειρουργικά μας γάντια. Το ζήτημα των δημοσκοπήσεων έχει απασχολήσει συχνά πολιτικές στήλες, αναλυτές και τηλεοπτικές εκπομπές. Την πολιτική συζήτηση έχουν μονοπωλήσει δύο μονάχα θέματα που τις αφορούν: Το πότε θα σταματούν και το κατά πόσο διαθέτουν αξιοπιστία. Πριν από ένα χρόνο προσπαθούσα να εξηγήσω την αποστροφή μου για αυτές μέσα από αυτό το ανυπόληπτο blog:

«Χωρίς να αλλάζει στην ουσία τίποτα, πριν προλάβουμε να απαντήσουμε σε μία δημοσκόπηση, μας προλαβαίνει μια άλλη, καινούρια. Οι πολιτικές εκπομπές είναι κάρτες με ποσοστά και ο δημοσκόπος λέει πάντα τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα. Οι εκπομπές είναι κατ’ ευφημισμόν πολιτικές και οι πολιτικοί εκτελούν χρέη πολιτικού. Ο Αβραμόπουλος δεν εμφανίζεται μία ολόκληρη εβδομάδα και η δημοτικότητα του μειώνεται, ενώ αρκεί μια παραπάνω εμφάνιση του Μιχάλη Λιάπη ως υπουργού πολιτισμού για να καταβαραθρώσει τα ποσοστά του- Ο υπουργός που του λένε να απευθύνει χαιρετισμό και καταλαβαίνει πως πρέπει να κουνήσει τα χεράκια.Θυμάμαι χαρακτηριστικά την Όλγα Τρέμη να ρωτάει: « Στη δημοσκόπηση είναι μέσα το ομόλογο;». Πότε να προλάβει να επιδράσει το ομόλογο αγαπητή ‘Ολγα; Νομίζουν ότι ο λαός -αν ακούει, έμαθε για το ομόλογο και άλλαξε πολιτική άποψη; Ακόμα και το πιο ισχυρό φάρμακο θέλει το χρόνο του για να επιδράσει. Δεν προλαβαίνω να πιστέψω οτιδήποτε και μου λένε τι πιστεύω με ακρίβεια, περιγράφοντας με. Σε μία εβδομάδα η επίδραση της δημοσκόπησης αλλάζει και έτσι όλοι την περιμένουν με αγωνία, σαν τα νούμερα της AGB.Για να κλείσω με το ζήτημα, σας καλώ να φανταστείτε την δημοσκόπηση σαν την ενοχλητική καθαρίστρια των ξενοδοχείων. Που ενώ προσπαθείς να κοιμηθείς, σε ξυπνάει ζητώντας σου να καθαρίσει, αν και είχε καθαρίσει και χθες και δεν πρόλαβε τίποτα να βρομίσει επαρκώς, ούτως ώστε να δικαιολογεί άκουσμα ηλεκτρικής σκούπας πριν την αράξεις στην παραλία».

Ούτε τώρα θα με απασχολήσει η διαφάνεια. Τα παιχνίδια που παίζονται γίνονται λίγο ή πολύ αντιληπτά από κάθε υποπτευμένο. Το πρόβλημα είναι ότι αν συνεχιστεί η κατάσταση διαρκών εκλογών που διατηρούν οι δημοσκοπήσεις, δε θα μας φανεί περίεργο αν η Πετρούλα παρουσιάζει και την πρόγνωση ψήφου, καθημερινά.

Δεδομένο είναι ότι βρισκόμαστε υπό ομηρεία. Η προσοχή μας αποσπάται και όχι με τρόπο αθώο. Τα διαγράμματα υπνωτίζουν, μαγεύουν, προστάζουν. Η παραγωγή έργου δεν είναι πια ζητούμενο. Παραμερίζεται από το δημόσιο διάλογο. Αυτό που πετυχαίνει η δημοσκόπηση είναι να γυρίσει τη συζήτηση στους πολιτικούς, να καθηλώσει τη ματαιοδοξία και τον εγωτισμό τους, να στρέψει τα φώτα πάνω τους. Το σύστημα ομφαλοσκοπεί και στην κοινωνία επιστρέφει το σκοτάδι, ενώ είναι εκείνη που θα έπρεπε να φωτιστεί.

Η τελευταία με το πέρασμα του χρόνου μετασχηματίζεται, τα προβλήματα της γίνονται σύνθετα, επιτακτικά. Όταν έρχεται η στιγμή που οι κυβερνήσεις πρέπει να αποφασίσουν για ένα πρόβλημα, το πολιτικό κόστος παίρνει τη μορφή της δημοσκόπησης και στοιχειώνει τις σκέψεις του φοβισμένου δημόσιου άνδρα. Τα ποσοστά του δίδαξαν να είναι προσεκτικός, να ζει με το άγχος της μέτρησης. Αναλώνεται στο να ξεσκονίζει την εικόνα του, να προσέχει τους ψηφοφόρους του, να δρομολογεί τα ρουσφέτια του. Τα ποσοστά τον καθησυχάζουν, τον ηρεμούν: « Πάει καλά το πράμα. Αρέσω» σκέφτεται. Εάν η μέτρηση είναι δυσμενής για το κόμμα, ο πολιτικός επικαλείται το κλίμα που εισπράττει( Για τις μούντζες και τις μίζες που εισπράττει θα μάθουμε εάν ξεπεράσουν το 40% τα μπάνια του λαού και εφόσον ολοκληρωθεί με επιτυχία το μαύρισμα του Χριστοφοράκου αντίστοιχα).

Στη δημοσκόπηση λοιπόν οι πολιτικοί μας φαίνεται να βρήκαν το τέλειο άλλοθι: Με το πρόσχημα ότι συζητούν την άποψη του λαού, τη γνώμη του κόσμου, τη λαϊκή κυριαρχία, καρδιοχτυπούν κάθε εβδομάδα για τη θεσούλα τους βγαίνοντας ταυτόχρονα από τη δύσκολη θέση να αρθρώσουν πολιτικό λόγο. Ο πολίτης κολακεύεται που του ζητείται η άποψη του για ανθρώπους που καθημερινά απαξιώνει. Γίνεται μάλιστα επιεικής επειδή αποκτά προσωρινά θέση ισχύος έναντι όσων τον καταδυναστεύουν. Απλά παρατηρείστε την περηφάνια με την οποία πληροφορούμε τους φίλους μας όταν κάποια εταιρεία μας συμπεριλάβει στο δείγμα της.

Δεν είμαι αφελής. Τα νούμερα φέρνουν νούμερα και πουλάνε φύλλα. Μπορεί και να είναι τελικά χρήσιμη η δημοσκόπηση και απλά η δικιά μου να μη βγήκε καλή. Δεν υποστηρίζω άλλωστε ότι φταίνε για όλα. Η αυξανόμενη χρήση της πρακτικής τους ωστόσο, μουντζουρώνει την ήδη άσχημη εικόνα που παρουσιάζει η πολιτική μας ζωή.

Είναι κάτι παραπάνω από προφανές ότι οι σκέψεις και οι επιθυμίες μας τους τρομάζουν, γι’ αυτό και ελέγχονται τόσο συχνά. Για να το θέσουμε διαφορετικά:

• Η δημοσκόπηση είναι το λουρί μας. Είμαστε το κατοικίδιο του συστήματος.


• Είμαστε κρατούμενοι, παγιδευμένοι, αλλά μας προσφέρουν εξαιρετικές συνθήκες κράτησης.


• Είμαστε οι υπερτασικοί και εκείνοι είναι όλη την ώρα με το πιεσόμετρο. Μας προσφέρουν τα πάντα: Θέαμα, διασκέδαση, συζητήσεις έντονες, πολύχρωμα διαγράμματα.


• Οι δημοσκοπήσεις είναι οι κάμερες της πολιτικής που παρακολουθούν τη κάθε μας κίνηση. Κρίνονται απαραίτητες και δημοκρατικές( Αν αποφασίσουμε να ξηλώσουμε τις κάμερες από τους δρόμους, πρέπει να ξηλώσουμε και τις δημοσκοπήσεις που παρακολουθούν όχι τι κάνουμε, αλλά τι σκεφτόμαστε).


• Με όρους Big Brother είναι η κλειδαρότρυπα των πολιτικών στο μυαλό μας.


• Όπως η AGB έχει αλλάξει τον τηλεοπτικό χάρτη ευτελίζοντας και μειώνοντας δραματικά τα προγράμματα που έχουν «κάτι να πουν», οι δημοσκοπήσεις αποπροσανατολίζουν και κατακρεουργούν το δημόσιο διάλογο.


• Το αγαπημένο γλυκό των δημοσιογράφων, η μπάλα που όλοι τρέχουν από πίσω της.


• Οι δημοσκοπήσεις έγιναν σαν ερωτήσεις σε press conference. Πριν προλάβεις να απαντήσεις σε μία, σε προλαβαίνει η άλλη.


• Μια ωραία γυναίκα όταν μπαίνει μέσα σε ένα κλειστό χώρο, τραβάει πάνω της όλα τα βλέμματα. Όλοι την προσέχουν. Αυτή είναι η δημοσκόπηση.

Η δημοσκόπηση είναι κατά γενική ομολογία ελκυστική. Προσφέρεται για ανάλυση επειδή επιτρέπει πολλαπλές ερμηνείες. Ο τρόπος που τίθενται τα ερωτήματα είναι συχνά αμφιλεγόμενος, ενώ μια διαφορετική διατύπωση μπορεί να οδηγήσει σε διαφορετικά αποτελέσματα. Όταν ξεκίνησαν πριν αρκετά χρόνια ο Patrick Champagne αναγνώριζε σε αυτές ένα όπλο στα χέρια των δημοσιογράφων απέναντι στους πολιτικούς. Τα Μ.Μ.Ε όμως, κακά τα ψέματα, ψοφάνε για έλεγχο. Ο κόσμος προσαρμόζεται στις ανάγκες του πολιτικού συστήματος. Μέσω της δημοσκόπησης τα κομματικά επιτελεία μπορούν να μαντέψουν τις προθέσεις μας, να επηρεάζουν και στο πιο τρομακτικό σενάριο, να καθορίζουν τις επιλογές μας. Ο Champagne δέχεται ότι οι δημοσκοπήσεις ευνοούν μια στάση χειραγώγησης : «Δεν επιτρέπουν να καταλάβουμε καλύτερα τις διάφορες κατηγορίες ψηφοφόρων ως προς τη σχέση τους με την πολιτική, αλλά μόνο να μάθουμε καλύτερα πώς να τους παγιδέψουμε». Έτσι γαλουχούμε τον Έλληνα πολιτικό: Γνωρίζει απέξω τα ευρήματα της τελευταίας δημοσκόπησης και αγνοεί τα γεγονότα.

Οι δημοσκοπήσεις παρά τη φιλότιμη προσπάθεια τους αποτυγχάνουν να υλοποιήσουν τις αγνές τους προθέσεις, αφού αποδεικνύονται τελικά άχρηστες, παραπλανητικές, άσκοπες. Καμία μέτρηση δεν απέτρεψε κανέναν πολιτικό από το να κάνει χρήση της ανηθικότητας του. Απόδειξη πως «όλα βαίνουν καλά εναντίον μας». Και να ‘χεις και τις εκλογές να υπονομεύουν τις δημοσκοπήσεις, πάει πολύ.

Κάποιοι είχαν την ψευδαίσθηση ότι ελέγχουν την κατάσταση. Η απραξία δεν αποτυπώνεται άμεσα. Αργεί να γίνει αντιληπτή. Στην πραγματικότητα, λίγα πράγματα αξίζουν στην κορυφή. Οι δημοσκοπήσεις ξεκούραζαν τον πρωθυπουργό πέντε ολόκληρα χρόνια. Τώρα πήρε σβάρνα τα μπαλκόνια. Έκαστος στο είδος του.

Σχέδιο εξόντωσης...

Πλησιάζοντας στις ευρωεκλογές, η αγωνία για το καλύτερο σύνθημα κορυφώνεται στα κομματικά επιτελεία. Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, η Ν.Δ προσανατολίζεται στο «Νέα Δημοκρατία-Εμπρός για μια Τρίτη κυβερνητική ληστεία». Το «Εδώ και τώρα» που χρησιμοποιεί ο πρωθυπουργός δεν ταιριάζει λένε οι επικοινωνιολόγοι με το χαλαρό και κουρασμένο προφίλ του. Στο ΠΑΣΟΚ η μπίλια φαίνεται να κάθεται στο εκδρομικό και ανάλαφρα καλοκαιρινό: «Σύντροφοι, αυτή τη φορά πάρτε μόνο τα απαραίτητα». Τα τηλέφωνα δεν έχουν σταματήσει να χτυπούν στα αρχηγεία του ΠΑΣΟΚ από υποψήφιους που ζητάνε διευκρινίσεις για τη σημασία του συνθήματος. Το κίνημα, δημοκρατικά, αφήνει την επιλογή μαγιό και αντηλιακού στους ίδιους τους ευρωβουλευτές, ενώ ο Γιώργος δεν κουράζεται να εφιστά την προσοχή στον δείκτη προστασίας από τα σκάνδαλα. Τα εντατικά μαθήματα κολύμβησης είναι προαιρετικά.

Ένας έμπειρος αναγνώστης, εύκολα θα διέκρινε πως η Ευρώπη απουσιάζει από τα σλόγκαν. Η απόφαση να αποκλειστεί η γηραιά Ήπειρος από τις δικές της εκλογές πάρθηκε με πολύ πόνο από τα ελληνικά κόμματα, μετά τον άδικο χαμό του Σάκη Ρουβά στα νορβηγικά φιόρδ. Ο Σάκης δεν έχει σταματήσει να ζητάει συγγνώμη- ενώ η απόλυτη ελληνίδα σταρ έχει υπογράψει να την ευχαριστούμε και μετά θάνατον για χειρότερο πλασάρισμα-για την 7η θέση: «Προσπάθησα να απαντήσω στον Νορβηγό στο τρίτο μου άλμα αλλά ήταν για λίγο άκυρο» δήλωσε ο Έλληνας άσσος. Τον ταλαντούχο Σάκη παρακολούθησε από τις εξέδρες του καταραμένου Ολιμπίνσκι ο προπονητής της Γέλενα Ισινμπάγιεβα, Βιτάλι Πετρόφ, και δήλωσε πως με την κατάλληλη προπόνηση και με ειδική διατροφή, ο Σάκης μπορεί να σπάσει τα ρεκόρ του μεγάλου Σεργκέι Μπούμπκα. Η σκέψη να γίνει ο Σάκης ελληνικός δορυφόρος και να κυκλοφορεί στο διάστημα, εγκαταλείφθηκε αφού κρίθηκε οικονομικά ασύμφορη.

Πίσω στα δικά μας, ο ελληνικός λαός δηλώνει πανέτοιμος για χρήση, περιχαρής που τις επόμενες μέρες θα ετοιμαστεί για να ψηφίσει στο πρώτο δημοψήφισμα που γίνεται στη χώρα μας μετά το ‘74. Ενθουσιασμός επικρατεί στις τάξεις και των μικρότερων κομμάτων που ελπίζουν να επωφεληθούν από τη σκανδαλολογία. Η δική τους εκδρομη για το Ευρωκοινοβούλιο είναι η πιο ακριβή, διότι διαπνέεται από υψηλά ιδανικά. Το κόστος της είναι ανυπολόγιστο και διαρκεί και αυτή, πέντε χρόνια. Αυξημένο παρατηρείται το ενδιαφέρον και για τα ευρωπαϊκά ζητήματα όπως οι συμμαχίες που μας στοίχισαν στην Eurovision, η Αντάντ και ο Βενιζέλος, η κυτταρίτιδα που σαρώνει τις Τουρκάλες και η παραδοσιακή μουσική του Αζερμπαϊτζάν και της Μολδοβλαχίας.

Καταλληλότερος ,όπως ήταν αναμενόμενο, σύμφωνα με χθεσινή δημοσκόπηση του Σκάι είναι ο Μέγας Αλέξανδρος, πιο ειλικρινής ωστόσο θεωρείται από το εκλογικό σώμα ο Σωκράτης και πιο αποτελεσματικός ο Περικλής. Πιο ικανός για να αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση αναδείχτηκε ο Γέρος του Μωριά. Ο Πλάτωνας αν και ήταν το αδιαφιλονίκητο φαβορί για το μεγάλο χρηματικό έπαθλο, έκαψε τους λουκουμάδες και καταποντίστηκε στην τελική ψηφοφορία, ενώ ο Καποδίστριας πέτυχε εν μέρει τους στόχους του, υπογράφοντας 3ετες κλειστό συμβόλαιο με τη Heaven.

Κάτι αλλάζει σίγουρα στο πολιτικό σκηνικό όταν επικεφαλής του ευρωψηφοδελτίου του Βεργή είναι ο λαοπλάνος Κατμαν και η αιθέρια δημαγωγός Έφη Σαρρή θίγει το ζήτημα των μεταναστών με το αντιρατσιστικό Αφρικανέ θέλεις να κάνουμε κονέ, ανεβάζοντας το θερμόμετρο σε μη κανονικά για την πολιτική επίπεδα. Η αισιοδοξία είναι έκδηλη και η αλλαγή σελίδας είναι θέμα χρόνου. Ο μόνος που βρίσκεται εκτός κλίματος είναι ο Χρίστος Βερελής, που γίνεται ο πρώτος Έλληνας βουλευτής που παραιτείται για λόγους ευθιξίας επειδή δεν είναι μπλεγμένος σε σκάνδαλο…Χρίστο, καλές διακοπές!

Το πιο εύκολο πράγμα του κόσμου είναι να ζητάς τις ευθύνες από τον Καραμανλή. Η μίζα έχει 1000 πατεράδες και το σκάνδαλο είναι ορφανό. Εγώ θα σας ρωτήσω ευθέως. Αφού σας είπαν ότι έχουμε Ευρωεκλογές στις 7 Ιουνίου, γιατί δεν πήγατε αμέσως να το καταγγείλετε στην αστυνομία;

Άλλαξε το.

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: Μην την εξευτελίζεις…Κ. Καβάφης.

Η νοθεία κατείχε ανέκαθεν σημαντική θέση στον άγριο πολιτικό στίβο. Η οριακή εκλογή, οι σκληρές εκλογικές μάχες, φέρνουν στην επιφάνεια τα κατώτερα ανθρώπινα ένστικτα που επιδρούν με τη σειρά τους στα τελικά αποτελέσματα. Με μια παρέμβαση, τη μικρή αυτή εκλογική διόρθωση, η δημοκρατία μας αποκτά μια πινελιά δικτατορίας. Το ισχυρότερο σύστημα ανθρώπων που ήλεγχε τις κάλπες, χάριζε μια θέση της ιστορίας στον μεγάλο ηγέτη. Το κάνει ακόμα.

Αυτό που συμβαίνει όμως στις φοιτητικές εκλογές, είναι στ’ αλήθεια ανήκουστο, δεν έχει προηγούμενο. Δοκιμάζει και μπλοκάρει το χιούμορ μου…Σε αυτές τις εκλογές κερδίζουν όλοι. Μετά την καταμέτρηση, δεν υπάρχουν τελικά αποτελέσματα. Παιδιά γλυκά, ταλαντούχα, με όνειρα και φιλοδοξίες, δεν καταφέρνουν να συμφωνήσουν στο αυτονόητο. Η παράταξη τα ντοπάρει: Εγωισμοί, ματαιοδοξία, ανταγωνισμός, αλαζονεία, ευτέλεια, ισχυρογνωμοσύνη, ύφος 1000 καρδιναλίων…Διαφωνώ με αυτό που λες και θα δώσω και τη ζωή μου για να σταματήσεις να το λες! Το λιγότερο που οφείλω να κάνω είναι να σε πλακώσω για όσα είπες. Μόνο σε μια γενική φοιτητική συνέλευση άκουσα από κοντά, τόσα τυφλά παιδιά.

Ο δυσαρεστημένος αποστασιοποιείται και αδιαφορεί. Οι ευαίσθητοι αποθαρρύνονται από τους θρασείς και αγενείς παντογνώστες. Οι κομματικοποιημένοι έχουν μαλώσει με την κριτική ικανότητα και βιάζονται να πετύχουν, να αποθεωθούν. Έχουν από πολύ νωρίς ξεκόψει με τις πνευματικές αναζητήσεις, με την αμφιβολία που κατατρύχει κάθε ευφυές ανθρώπινο πλάσμα.

Κοινές αξίες; Κενά ιδανικά; Ασφαλώς και υπάρχουν. Η Μύκονος είναι ένα κοινά αποδεκτό νησί, φιλόξενο να ποτίσει με αλκοόλ τα διψασμένα κορμιά για εξουσία, για αναγνώριση. Μόνο στο νησί του Γαλάτη, θα μπορούσε να σχηματιστεί μια οικουμενική φοιτητική κυβέρνηση αν ποτέ χρειαζόταν. Να ‘ναι αιτία το ποτό που δεν συμφωνούν στα αποτελέσματα; Δύσμοιρε φοιτητή, όλους να τους ευχαριστήσεις! Ψήφισες ΠΑΣΠ σύμφωνα με τη ΠΑΣΠ, ΔΑΠ σύμφωνα με τη ΔΑΠ και καμία σημασία δεν έχει τι ψήφισες σύμφωνα με εσένα. Απαξιώνοντας τη διαφάνεια των εκλογών, διασφαλίζεται η νίκη όλων, υπηρετώντας το ανούσιο της ψηφοφορίας. To Party, οι εξυπηρετήσεις και οι διευκολύνσεις συνεχίζονται. Show must go on.

Οι μαθητευόμενοι μάγοι μιας νέας δημιουργικής λογιστικής, αυτές οι διαφορετικές σχολές μαθηματικών, διαγωνίζονται κάθε χρόνο στα μαθηματικά λειψής παιδείας. Είναι κάτι παραπάνω από εμφανές ότι δεν αποτελούν φοιτητικές παρατάξεις αλλά παραμάγαζα των κομμάτων στις ηλικιακές ομάδες 18-25. Η ΠΑΣΠ σαν να λέμε είναι το ΠΑΣΟΚ στα νεανικά κοινά.

Το όνειδος του Πανεπιστημίου, οι φοιτητικές εκλογές, αποτελούν άμεση προσβολή στην Δημοκρατία. Ο Βίλχελμ Ράιχ μας φωνάζει: « Ο μεγάλος άνθρωπος ξέρει πότε και σε τι είναι ανθρωπάκος. Ο ανθρωπάκος είναι ασήμαντος και φοβάται να το μάθει. Δε μπορεί να καταλάβει ότι υπάρχουν άντρες και γυναίκες που δεν θέλουν να τον καταπιέσουν ή να τον εκμεταλλευτούν, και που πραγματικά τον θέλουν ελεύθερο, ακέραιο, τίμιο».

Σίγουρα όταν τρέχεις να προλάβεις τα όνειρα σου που τρέχουν πιο γρήγορα από εσένα, δεν θα καταφέρεις να αλλάξεις τίποτα. Θα παρασύρεις ακόμα πολλά. Γι’ αυτό πρέπει να σταθούμε και να κοιτάξουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη. Έχουμε πραγματικά ανάγκη από μια πράσινη, μπλε ή κόκκινη ταυτότητα; Αλλάζουμε τον κόσμο αλλάζοντας τα αποτελέσματα;

Η ευθύνη δεν περιορίζεται σε όσους συμμετέχουν ενεργά. Υπάρχουν άλλωστε και αυτοί που με αγνές προθέσεις ονειρεύονται να αλλάξουν κάτι, να διεκδικήσουν κάτι καλύτερο για τη σχολή τους. Από τη στιγμή όμως που είναι μέλη φοιτητικών παρατάξεων, έχουν μεγάλη ευθύνη για τη συλλογική μας ξεφτίλα. Ντρέπομαι για τη νεολαία που κατάντησε την αποχή, πράξη σπουδαία. Που παρουσιάζεται στον διάλογο άδοντας: Πού… φέτος, πού… πέρυσι, βρε Πασπίτες το γαμ… σας αρέσει; Τι ήθος! Μια ύβρις ωστόσο που ωχριά μπροστά στον δημοκρατικό φοιτητικό μας αχταρμά…

Πότε θα πάνε να πνιγούν οι φοιτητικές παρατάξεις στη Μύκονο; Είναι κοντά η μέρα που θα αγωνιζόμαστε για ένα πανεπιστήμιο όχι χωρίς πολυεθνικές, αλλά χωρίς φοιτητές; Όσοι έχουν κενά στα μαθηματικά, προτείνω να εξασκηθούν μετρώντας τραπεζάκια, σφηνάκια και προβατάκια. Τέλος, για να μην το ξεχάσω, σύμφωνα με τη ΔΑΠ, νικητής της Eurovision είναι ο Σάκης. Η ΠΑΣΠ δεν είναι καθόλου σίγουρη για αυτό.

Προσοχή: Ναόμι...

Στο στρατό ήμουν αδικαιολογήτως παρών. Χάρη στην παρουσία μου όμως, έβγαλα κάποια χρήσιμα συμπεράσματα…Υπάρχει ζωή μετά θάνατον, κρατάει 12 μήνες και λέγεται στρατός. Τώρα αρχίζουν οι υποχρεώσεις μου λένε…Εγώ όμως ψηφίζω Κομφούκιο στις Ευρωεκλογές που υπόσχεται πως εάν διαλέξεις μια δουλειά που σ' αρέσει, δε θα χρειαστεί να δουλέψεις ούτε μια μέρα στη ζωή σου. Ούτως η άλλως, η ανεργία είναι η πρώτη επαγγελματική εμπειρία των πτυχιούχων. Όλοι από εκεί ξεκίνησαν, γι’ αυτό και εγώ λέω ότι βρίσκομαι στο σωστό δρόμο. Δεν συντρέχει κανένας λόγος αισιοδοξίας:
Στο δρόμο συνομιλούμε με τις κόρνες, οι φίλοι μου έχουν εξαντλήσει τα quiz του Facebook και καταλαμβάνουν θέσεις μνήμης κυριολεκτικά στο κινητό μου. Προτιμούν να μάθουν πόσα πόδια θα είχαν αν ήταν σαρανταποδαρούσες, ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεται μαζί τους, τι χρώμα μπουρνούζι θα ήταν, πότε θα κάνει ξαστεριά κ.α. Ξέρει η ιστοσελίδα να τους κολακεύει, ενώ εγώ χρειάζομαι δουλειά ακόμα! Τι να κάνω που αυτά που αγαπώ είναι υπερβολικά πολύτιμα για να τα μοιραστώ με το Facebook; Θα αφήνατε ποτέ την οικιακή βοηθό σας στο σπίτι της Ναόμι Κάμπελ;

Καλός πολίτης μου εύχομαι και με μια καλή Πετρούλα...

Κρέμα νυκτός….

Κατά γενική ομολογία, οι Έλληνες βουλευτές μπαίνουν στην πολιτική για να προσφέρουν. Στην σεισμόπληκτη Ιταλία ο Σίλβιο κάνει κάτι επαναστατικότερο. Βάζει στην πολιτική γυναίκες για να προσφέρουν…τις υπηρεσίες τους.

Παρουσιάστριες κι εντυπωσιακές miss θα κοσμήσουν με την παρουσία τους την ευρωλίστα. Έξαλλη η γυναίκα του αλλά ενθουσιασμένοι οι εκλογείς σηκώνουν στα χέρια τους τη δημοτικότητα του και τον βάζουν σε πειρασμό να αντικαταστήσει τις διατάξεις περί ελευθερίας του Τύπου με άλλες για την προστασία των ατομικών δικαιωμάτων του, που είναι στην ουσία το ίδιο.

Δε χρειάζεται να κοκκινίζουμε από ντροπή. Κατά τον εορτασμό του Πάσχα στο Νταλίπη με όλη τη πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της Θεσσαλονίκης, οι βουλευτές μας χαιρέτισαν κάνοντας αγγαρεία. Αντί να είναι ευγνώμονες που κανείς μας δεν σκέφτηκε να χρησιμοποιήσει τα αυγά εναντίον τους, από σεβασμό περισσότερο στις βαφές Ανατολή…Οι πολιτικοί μας χαίρονται διπλά και κάνουν σαν μικρά σκατουλάκια όταν σπάνε ένα αυγό, γιατί συνήθως τα σπασμένα αυγά τα μαζεύουν από πάνω τους. Μόνο η Εύα φλέρταρε με τη ψήφο μας με αξιώσεις. Ορισμένοι δεν καταδέχτηκαν καν να περάσουν από το τραπέζι μας.

Ο Σίλβιο έχει καταλάβει ότι ανανέωση δεν γίνεται με νέα πρόσωπα…από το παρελθόν. Γίνεται με μάσκες ομορφιάς. Άλλωστε τα ήθη της πολιτικής στη χώρα του Δάντη χαρακτηρίζονται από όρους lifestyle: « Ενώ το Κοινοβούλιο εξαντλείται όλο και περισσότερο, για να νομιμοποιηθεί ένας Πρωθυπουργός τον βάζουν να συναντηθεί με τη Μις Ιτάλια, η οποία, συν τοις άλλοις, δεν εμφανίζεται ντυμένη όπως μια κανονική γυναίκα, αλλά σαν Μις Ιτάλια» γράφει ο Έκο. Και γιατί παρακαλώ είναι πιο επικίνδυνη η σαχλή εγχειρισμένη γκομενάρα από τον Πάπα που δηλώνει ότι η διάδοση των προφυλακτικών επιτείνει τη μάστιγα του AIDS; Η εκδίκηση της ξανθιάς παίρνει σάρκα και οστά στην Ευρωβουλή.

Η επιλογή τέτοιων γυναικών, που είναι άσχετες με το αντικείμενο, οφείλει να προβληματίσει. Η εξέλιξη δεν είναι τυχαία ούτε διεκδικεί την πατρότητα της ο Σίλβιο. Δεν είναι ότι δεν μας αρέσει για παράδειγμα ο Πάγκαλος επειδή δεν έχει στεφθεί Μις Ιτάλια, αλλά για άλλους λόγους. Αν νιώσει ανταγωνιστικά και καταλάβει ότι πρέπει να επισκεφτεί κάποιο ινστιτούτο αδυνατίσματος, η γκομενάρα θα έχει αλλάξει τους όρους του παιχνιδιού χωρίς να έχει τέτοια πρόθεση. Αυτό που λέμε είναι ότι οι βουλευτές μας πρέπει να ξαναρχίσουν να σέβονται αυτό που κάνουν διότι παρατηρούνται σημάδια κούρασης και πέραν του πρωθυπουργού…

Η ομορφιά μπαίνοντας στην πολιτική απαξιώνεται. Ανοίγει πόρτες και κλείνει σπίτια. Σώζοντας τον κόσμο, θα συμπαρασύρει και την ημιθανή πολιτική. Η θυσία των miss, πρέπει ωστόσο να σταματήσει. Δεν είναι λίγοι αυτοί που αλληθωρίζουν με τα κάλλη τους. Αν φτάσει μέχρι εδώ ο κυκλώνας της ομορφιάς, θα σαρώσει την Πετρούλα. Εκτός αν το προβλέψει.

Σου δίνω πίσω το προφίλ μου που μου δάνεισες...(δώσε μου πίσω τις photo μου και ξοφλάμε)

Επέστρεψα από Κρήτη, το ταξίδι μου καλό, η ανατάραξη μας δεν είχε πολλές πτήσεις. Είχα δε να μπω 6 ημέρες στο Fb και έχω σύνδρομο κατάργησης λογαριασμού. Δεν ξέρω αν το κώμα στο οποίο βρισκόμαστε θα μας επιτρέψει κάποτε να αποσυνδεθούμε από το δίκτυο και να αναπνεύσουμε και πάλι χωρίς τεχνολογική υποστήριξη. Πάντως εγώ άκουσα τον κόκορα να αναγγέλλει το πρώτο φως, μύρισα γιασεμιά και αισθάνομαι πιο ανθρώπινος.

Εν τω μεταξύ, η κυβέρνηση μπήκε στον ίσιο δρόμο ή στην τελική ευθεία, τρεκλίζοντας φυσικά. Και τη στάχτη της τώρα που πεθαίνει να πετάξουμε στη θάλασσα, θα σηκωθούν κύματα διαμαρτυρίας εκ μέρους των άλλων φαλαινών. Αν δεν επιλέξει την ευθανασία, θα απομακρυνθεί κι άλλο η πιθανότητα της αθανασίας που ως γνωστόν κατακτιέται αν πεθάνεις πολύ νέος. Όσο πιο πολύ ζεις τόσο γρηγορότερα θα ξεχαστείς.

Όχι ότι με νοιάζουν και πολύ όλα αυτά. Σκόρπιες αντιεξουσιαστικές ομάδες σκέψεων μου επιτέθηκαν ένα απόγευμα, διαδηλώνοντας στο κεφάλι μου. Μεταξύ άλλων, αποφάσισα ότι οι γνωστοί μου εκτός από φίλοι θέλω να είναι και ήλιοι, να μη χρειάζεται να επιλέγω κάποιον για τον πρώτο καφέ. Αυτά είναι τα αιτήματα της δίκαιης διαδήλωσης που δεν προλάβαινα να καταστέλλω με δακρυγόνα. Το αίτημα για επανακαταμέτρηση των ημερών της σειράς 303 από τις σειρές 304, 305 και 306, απορρίφθηκε. 36 και σήμερα…………………………………..



Η βαρεμάρα είναι υποτιμημένη μορφή ευτυχίας.

Λογοκλοπή είναι όταν κάποιος έχει μπει στο μυαλό μου λίγο πριν μπω εγώ.

Το άγχος είναι το καλύτερο φάρμακο κατά της υπνηλίας.

Γράφω για να μη φάω.

Η άγνοια του είναι ό,τι πολυτιμότερο έχει.

Η εφημερίδα είναι ένα πολυεργαλείο με το οποίο μπορείς να καθαρίσεις τζάμια, να κάνεις μια παρακολούθηση, να σκοτώσεις μια μύγα, να κάψεις για να ζεσταθείς και με ό, τι μείνει να σκουπίσεις τον κώλο σου.

Όσο υπάρχουν τζάμια, μύγες, ντετέκτιβ και δεν δίνονται τα επιδόματα θέρμανσης, η έντυπη δημοσιογραφία δεν χρειάζεται να ανησυχεί. Αν μάλιστα η κρίση γονατίσει και τις χαρτοβιομηχανίες, η εφημερίδα θα αντικαταστήσει το κωλόχαρτο και θα γίνει είδος πρώτης ανάγκης.

Τα Σκόπια είναι κράτος, τρόφιμος παγκόσμιου φρενοκομείου που νομίζει σε κρίσεις μεγαλείου ότι είναι ο Μέγας Αλέξανδρος και που κατάφερε να κάνει εύκολα φίλους οι οποίοι θεωρούσαν και αυτοί ότι κάποιοι είναι…

Η σκέψη είναι το αντίθετο της αισιοδοξίας.

Η εξουσία είναι το πιο λαμπερό αφροδισιακό. Δοκιμάστε την αμαρτία που είναι για όλα τα βαλάντια.

Η αναπαραγωγή είναι το μοναδικό ελάττωμα που δεν έχει ο άντρας.

Όταν ο άντρας μείνει έγκυος, θα μάθει τι θα πει ευθύνη.

Ο άνθρωπος κατέβαλλε από το παρελθόν άοκνες προσπάθειες για να εκλείψει, απλώς μέχρι πρότινος δεν βοηθούσαν οι καιρικές συνθήκες.

Ο ανόητος πρώτος τον λίθο βαλλέτω.

Οι συντηρητικοί είναι εναντίον της έκτρωσης γιατί φοβούνται ότι αν ο Θεός είχε δικαίωμα να τη ζητήσει από τη μάνα τους πριν γεννηθούν, θα το είχε εξασκήσει.

Άποψη ονομάζεται αυτό που δεν κόπηκε, η παράλειψη στην οποία υπέπεσε το ψαλίδι του μαιευτήρα αφού ξεφορτώθηκε τον ομφάλιο λώρο.

Στην TV βγαίνουν ψυχικά ασθενείς που έχουν ανάγκη από θαυμασμό, άνθρωποι που δεν κατάφεραν να αποκτήσουν μουγγούς φίλους και όσοι ήθελαν απεγνωσμένα να μοιραστούν τη ζωή τους με μέρος του τηλεοπτικού κοινού. Προσοχή λοιπόν όταν κάνετε ζάπινγκ, μπορεί να κατηγορηθείτε για μοιχεία.

Μια χαμένη εικόνα είναι ίση με χίλιες λέξεις στο στόμα κάποιου φλύαρου εικονολήπτη που απειλείται με απόλυση, ενώ προσπαθεί να δικαιολογήσει ότι τελείωσε το φιλμ.

Η θέση της τηλεόρασης είναι στην κουζίνα (προθερμαίνετε τον φούρνο στους 300 βαθμούς Κελσίου).

Η TV είναι ένα φωτιστικό με μεγαλύτερη εγγύηση από αυτήν που θα ζητούσατε για κάτι τόσο «φτηνό».

Μ’ αρέσει η τηλεόραση όταν βρίσκεται σε αναμονή, γιατί όπως και η κλήση, μπορεί να βαρεθεί και να κλείσει.

Η βλακεία είναι πολύνεκρο ατύχημα. Η ευφυΐα απεναντίας είναι μεμονωμένο περιστατικό που καταδικάζεται από το σύνολο της κοινής γνώμης.

Ο αυνανισμός είναι ο σύλλογος των Ολυμπιονικών και όχι ο Πανελλήνιος.

Βία είναι λέξεις που δεν τα κατάφεραν.

Βιβλία είναι εγκαταλελειμμένες αποθήκες σελίδων με σκόνη.

Γάμος είναι έρωτας που δε χρησιμοποιείται.

Απέλυσα τους γονείς μου. Δε με ενημέρωσαν ποτέ για την πρόθεση τους να με γεννήσουν.

Αν σκέφτονταν τις ανάγκες των Ελλήνων γονιών, οι βουλευτές δε θα μονοπωλούσαν τις συνεδριάσεις στο Κοινοβούλιο. Θα άφηναν να φωνάξει και κανένας άλλος.

Τα ανθρώπινα δικαιώματα έχουν διαχωρίσει τη θέση τους από τις μειονότητες.

Οι νέοι που δεν πρόλαβαν τη χούντα, διασκεδάζουν σε μαγαζιά- νοσταλγούς της 7ετίας όπου η μουσική(πρώην θύμα) απαγορεύει την ελευθερία της έκφρασης.

Όχι στη βία κατά των γυναικών. Ναι στη βία υπέρ τους.

Η ελπίδα είναι πάντα η πιο συμφέρουσα προεκλογική δέσμευση.

Στην πολιτική διάψευσε κάτι πριν γίνει γιατί μετά κανείς δεν θα σε πιστεύει. Έτσι κερδίζεις χρόνο και δε τρέχεις τελευταία στιγμή.

Τα αυτόγραφα είναι τα μόνα συμβόλαια με το λαό.

Ο καπιταλισμός είναι μια γενοκτονία αναγνωρισμένη από όλους.

Οι κυβερνήσεις λειτουργούν κανονικά παρά τα προβλήματα που δεν αντιμετωπίζουν.

Αν η σιωπή ήταν χρυσός, ο Αντώναρος θα ήταν ο Έλληνας κροίσος με τα εννέα γράμματα.

Το ότι ο Καραμανλής θεωρείται ο καταλληλότερος αποδεικνύει περίτρανα ότι δεν έχει διατελέσει ακόμα πρωθυπουργός. Αξίζει να του δοθεί μια ευκαιρία.

Για τον Καραμανλή δεν ήταν ποτέ αυτοσκοπός η εξουσία. Κυβέρνησε περισσότερο για τη συμμετοχή.

Ο Καραμανλής κυβερνά όπως πίνει. Για την παρέα.

Ας μπουν τραγουδιστές στην πολιτική. Μόνο αυτοί μπορούν να κρατούν τα λόγια τους.

Έλα στο φως, γράφω, θα δεις...

Όταν περπατάς, όταν αγαπάς και αναζητάς την ομορφιά μεσ’ στην ασχήμια, ο Θεός σ’ ακούει. Δεν τον περιορίζεις σε μια εικόνα, δεν τον ζητάς με μια προσευχή. Ξέρεις ότι σ’ ακούει, και ας είναι αδύναμος.

«Αξίζει τον κόπο να αγωνίζεσαι για ένα τέτοιο επάγγελμα», είχε πει κάποτε ο Καμύ για τη δημοσιογραφία. Και πράγματι είναι. Σκληρό και όμορφο να αγανακτείς μέχρι να γελάσεις, να ‘χεις ερωμένες τις λέξεις και όλες να σου ζητούν τα πάντα κάθε βράδυ, να βλέπεις στα μάτια ενός παιδιού το καθήκον σου, να βρίσκεις μια αλήθεια κάθε φορά για να λυτρώσεις το ψέμα σου. Δεν παύεις όμως να φοβάσαι. Δεν φαντάζει αισιόδοξο εν μέσω οικονομικής κρίσης να τουρτουρίζεις για αναγνώστες ξεπουλώντας κάθε μέρα κάτι από εσένα, να παρακαλάς να δουν οι άλλοι το δικό σου όνειρο, να σε πάρουν μαζί τους στο δικό σου ταξίδι.

Τι θα μείνεις όταν μεγαλώσεις; Κάθε μέρα μπροστά στο ίδιο ερώτημα, ο λειτουργός του Τύπου οφείλει να αναμετρηθεί με τον εαυτό του και να τον κερδίσει όλες τις φορές. Όπως λέει ο Κάφκα κάπου, στη διαμάχη μεταξύ του εαυτού σου και του κόσμου, διάλεξε τον κόσμο.

Η βόλτα τελειώνει και είναι αργά για να λιποψυχήσω. Πρέπει να πιάσω το όνειρο πριν πεθάνει από υπερβολική δόση απαισιοδοξίας…Είμαι έτοιμος να συμβιβαστώ, θα μου υπαγορεύει η καρδιά μου και αν λείπει κάτι,θα αντιγράφω από τα παιδικά μου τετράδια…

Πόσα σκάνδαλα πέρασαν φέτος από την οθόνη σας;

6 Δεκέμβρη, μία μαυροφορεμένη γυναίκα προχώρησε μέχρι την πύλη και προσέφερε γλυκά στον Αρχιφύλακα. Του άφησε το κουτί για να κεραστούμε οι υπόλοιποι. Στη μνήμη του γιου μου είπε, που σήμερα γιόρταζε. Και έφυγε. Το ίδιο βράδυ, ο Αλέξης πήγε να συναντήσει το Νίκο. Όταν συνωμοτούν οι ένοχοι, συνηθίζεται να φεύγουν οι αθώοι.
Ο θάνατος του μικρού ήταν αφορμή εξέγερσης για τους νέους, ευκαιρία για συζήτηση για τους μεγάλους. Η εξέγερση με τα πολλά και ποικίλα της υποκείμενα, μας έκανε να φοβόμαστε όλους τους μικρούς μας φίλους άνω των 8 που είχαν κουκούλα στα μπουφάν τους. Η δική μας συζήτηση ανέδειξε νικητές τους ταλαιπωρημένους από τις αντιδράσεις καταστηματάρχες.
Η βία, αναγκαίο κακό και όχι μαμή της Ιστορίας, επικράτησε και στις συζητήσεις μας. Ο αντιεξουσιαστής είναι αυτός με την κουκούλα και ο μαθητής με την πέτρα ή το αντίστροφο; Η σύγχυση θρέφει τις γενικεύσεις και απαξιώνει την ειρηνική διαμαρτυρία. Συμπέρασμα: Κάθε παιδί που γεννιέται είναι εν δυνάμει κουκουλοφόρος.
Όταν ο κόσμος ζει μέσω της τηλεόρασης και μετακινείται με το ιδιωτικό του αυτοκίνητο, σίγουρα δεν περιμένει ότι υπάρχει δυστυχία, ότι υπάρχει απόγνωση σε κομμάτια της κοινωνίας που δε σχετίζονται με την Πόπη Μαλλιωτάκη ή τη Ρούλα Βροχοπούλου. Του κάνει εντύπωση. Αναπόφευκτα λοιπόν, ο φασισμός κάθε γνήσιου δημοκράτη ποδοπατεί την κοινωνική αλληλεγγύη. Ο συντηρητικός άλλωστε είναι ένας άνθρωπος που δεν πιστεύει στον άνθρωπο…Και ιδιαίτερα στον άλλο άνθρωπο.
Η συνείδηση δεν προλαβαίνει να τον επισκεφτεί αφού κινδυνεύει η περιουσία του από τα 10χρονα που τρομοκρατούν την αστυνομία με τις υπερφυσικές τους αντοχές στο ξύλο και τα δακρυγόνα. Δεν χρειάζεται να μας τα ρίχνετε απαντούν με αυθάδεια εκείνα, κλαίμε και από μόνα μας λένε και υποπτευόμαστε ότι τα κωλόπαιδα είναι επικίνδυνα Emo. Τα Emo εξάλλου ήταν το τελευταίο νέο που μας είχε έρθει για τη νεολαία του τόπου μας.
Έτσι είναι. «Η δημοκρατική σου ελευθερία συνίσταται σε μεγάλο βαθμό στο να ξεχνάς την πολιτική και να ανησυχείς περισσότερο για τους κινδύνους που διατρέχουμε από την πιτυρίδα, τις παραπάνω τρίχες, τα τεμπέλικα έντερα, τα πεσμένα στήθη, τα χαλασμένα δόντια και το κουρασμένο αίμα» γράφει ο Μακ Λιούαν. Τι μαλακίες και όνειρα φωνάζουν οι νέοι; Αντίστροφη μέτρηση τους βάλαμε και τους ευχόμαστε καλή χρονιά.
Δε μας ανήκει τίποτα, είναι όλα δανεικά απ’ τα παιδιά μας λέει ένα τραγούδι. Οι πολιτικοί μας(τι καλοί άνθρωποι) χωρίς ποτέ να το έχουν φανταστεί αυτό, πήγαν να λυπηθούν τα παιδάκια και να τους δώσουν δώρα τα Χριστούγεννα ακριβώς για να δείξουν ότι δεν πρέπει να τα θυμόμαστε μόνο τα Χριστούγεννα.
Ο Φρόιντ είχε πει ότι ο πρώτος άνθρωπος που πέταξε μια προσβολή αντί για μια πέτρα ήταν ο θεμελιωτής του πολιτισμού. Με τη καινούρια χρονιά ας ευχηθούμε η νεολαία να εξεγείρεται αποκλειστικά μέσα από groups του Facebook, να εκπληρώνει τις κοινωνικές της υποχρεώσεις όπως σοφά είπε ένας φίλος μου, με ένα κλικ. Ήρθε η ώρα της διαδοχής για τον καναπέ…
Στη Γάζα εξοστρακίζονται κι άλλες σφαίρες. Εκεί οι άνθρωποι δεν έχουν τηλεοράσεις για καταφύγια…